Από την ανάρτηση στο fb της ομάδας santavateradenexei
Ο δρόμος Μελίντα – Βατερά:
Ένας δρόμος που περιμένει πάνω από έναν αιώνα
Υπάρχει ένας δρόμος στη νότια Λέσβο που θα μπορούσε να είχε αλλάξει τον χάρτη του νησιού. Ένας δρόμος που ξεκινά από το Πλωμάρι, περνά από τη Μελίντα και την Παναγιά Κρυφτή και θα μπορούσε να καταλήγει στα Βατερά, ενώνοντας ουσιαστικά δύο από τις ομορφότερες παραθαλάσσιες περιοχές της Λέσβου.
Η ιστορία του ξεκινά πολύ παλιά.
Ήδη από τα τέλη του 19ου αιώνα, επί Τουρκοκρατίας, άρχισε να κατασκευάζεται ο παραθαλάσσιος δρόμος Πλωμαρίου–Βατερών.
Οι εργασίες γίνονταν με τα μέσα της εποχής, με αξίνες και φτυάρια. Από την πλευρά των Βατερών ο δρόμος προχώρησε μέχρι την περιοχή «Κομμένο Ράχτο», στις εκβολές του Βούρκου, ενώ από την πλευρά του Πλωμαρίου οι εργασίες σταμάτησαν πριν ακόμη φανεί η Μελίντα.
Πέρασαν τα χρόνια, ήρθε η απελευθέρωση της Λέσβου το 1912 και ο δρόμος παρέμεινε ένα μεγάλο ανεκπλήρωτο όνειρο.
Το 1953 εκπονήθηκε μελέτη του μηχανικού οδοποιίας Ρ. Γ. Ράλλη για τη διάνοιξη του άξονα Πλωμάρι–Μελίντα–Βατερά–Πολιχνίτος–Νυφίδα. Το όραμα ήταν ακόμη μεγαλύτερο: να δημιουργηθεί ένας δρόμος που θα συνέδεε τη νότια Λέσβο και θα έδινε νέα αναπτυξιακή προοπτική σε ολόκληρη την περιοχή.
Ακολούθησαν νέες εξαγγελίες.
Το 1963-64, στη συνέχεια το 1968, ενώ αργότερα και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, κατά την επίσκεψή του στη Λέσβο, αναφέρθηκε στην ολοκλήρωση του δρόμου.
Οι δεκαετίες όμως περνούσαν και ο δρόμος παρέμενε μισός.
Το 1984 έγιναν εργασίες με μηχανήματα της ΜΟΜΑ. Η διάνοιξη προχώρησε και η προσπάθεια έφτασε μέχρι την περιοχή της Μελίντας και της Κρυφτής. Για ένα διάστημα φάνηκε ότι το όνειρο θα γινόταν πραγματικότητα.
Όμως και αυτή η προσπάθεια σταμάτησε.
Και κάπου εκεί αρχίζει η μεγάλη παράδοση του δρόμου στις… καλένδες.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1990 και στις αρχές του 2000 οι κάτοικοι και οι φορείς της περιοχής ξανασηκώνουν το θέμα. Γίνονται συγκεντρώσεις, διαμαρτυρίες, νέες μελέτες και συσκέψεις.
Υπήρξαν μάλιστα αντιπαραθέσεις για το αν ο δρόμος θα έπρεπε να ακολουθήσει την παραλιακή χάραξη ή διαφορετική διαδρομή μέσω της ενδοχώρας.
Το 2004 έγιναν ξανά υποσχέσεις για την ολοκλήρωση του έργου.
Το 2005 η αγανάκτηση των κατοίκων ήταν τόσο μεγάλη, ώστε υπήρξαν ακόμη και σκέψεις να συνεχίσουν μόνοι τους τη διάνοιξη, «με τους γκασμάδες», από εκεί όπου την άφησαν οι προηγούμενοι.
Το 2007, όμως, έγινε κάτι σημαντικό: το συγκεκριμένο τμήμα χαρακτηρίστηκε επίσημα ως τμήμα του Επαρχιακού Οδικού Δικτύου Λέσβου. Η απόφαση αφορούσε το τμήμα «Πλωμάρι – Μελίντα – Παραλία Δρότας – μέχρι τη διασταύρωση με την Επαρχιακή Οδό Βατερά – Κάτω Σταυρός», συνολικού μήκους 15,785 χιλιομέτρων.
Κι όμως, ούτε τότε ολοκληρώθηκε.
Έτσι, ένας δρόμος που σχεδιάστηκε για να ενώσει το Πλωμάρι με τα Βατερά, να μειώσει τις αποστάσεις, να αναδείξει τις παραλίες της νότιας Λέσβου και να δημιουργήσει έναν ενιαίο τουριστικό προορισμό, παρέμεινε για χρόνια κομμένος στη Μελίντα.
Και σήμερα, το 2026, η ιστορία φαίνεται να ανοίγει ξανά.
Μετά από δεκαετίες, βρίσκεται σε εξέλιξη η προσπάθεια για το τμήμα Μελίντα–Παναγιά Κρυφτή, μήκους περίπου 2,5 χιλιομέτρων, ενώ η Περιφέρεια έχει θέσει πλέον ως επόμενο μεγάλο στόχο τη σύνδεση Μελίντας–Βατερών.
Αυτός ο δρόμος δεν είναι λοιπόν απλώς λίγα χιλιόμετρα ασφάλτου.
Είναι ένας δρόμος που κουβαλά την ιστορία, τις υποσχέσεις και την αγωνία πολλών γενεών.
Ένας δρόμος που θα μπορούσε να ενώσει το Πλωμάρι με τα Βατερά, τον κόλπο της Γέρας με τον κόλπο της Καλλονής και να δημιουργήσει έναν μοναδικό παραθαλάσσιο άξονα στη νότια Λέσβο.
Ένας δρόμος που ξεκίνησε πριν από περισσότερο από έναν αιώνα και ακόμη περιμένει να ολοκληρωθεί.
Και ίσως, αυτή τη φορά, η Μελίντα να μην είναι το τέλος του δρόμου.
Ίσως να είναι η αρχή της τελευταίας του διαδρομής.
