Βρισκόμαστε στην αρχή μιας επίπονης προσπάθειας που πρέπει να καταβάλουμε όλοι μας για να ξαναχτίσουμε το σπίτι μας. Και ξαναχτίζοντας το σπίτι μας βάζουμε το θεμέλιο να ξαναχτιστεί και το χωριό μας. Που το θέλουμε με τις ομορφιές που είχε αλλά χωρίς τα προβλήματα.
Βρισκόμαστε σε μια αρχή. Μια αρχή καθοριστική όχι μόνο για τη δική μας (ανεξάρτητα απ’ την τωρινή μας ηλικία) ζωή αλλά και γι αυτή των παιδιών, των εγγονών, των απογόνων μας.
Βρισκόμαστε στα καλά καθούμενα διαχειριστές της ποιότητας ζωής και των επόμενων γενιών αλλά συγχρόνως διαχειριστές και πολλών εκατομμυρίων € που θα δαπανηθούν για το ξαναχτίσιμο των σπιτιών και του χωριού μας.
Βρισκόμαστε στο επίκεντρο ενός ανθρωπιστικού κινήματος με παγκόσμιες διαστάσεις που έχει ως στόχο να βοηθήσει ανθρώπους (εμάς) που υπέστησαν ένα οδυνηρό χτύπημα από τη φύση.
Το ερώτημα είναι πως θα πορευτούμε και από ποιους θα δεχτούμε βοήθεια (αν τη χρειαζόμαστε!) Είναι εύκολο εφαρμόζοντας το του Νικολού (του Πλατάνου) απόφθεγμα “παν τι κινούμενο ένεκα τινός κινείται” να υποψιαστούμε σε κάθε κίνηση βοήθειας κάποια σκοπιμότητα (ο Πάπας έδωσε τα χρήματα για να γίνουμε καθολικοί, το Κολέγιο της Αθήνας θέλει να φτιάξει το σχολείο μας για κάνει προπαγάνδα κ.ο.κ) Μήπως έτσι βοηθούμε το χωριό μας και την επίλυση των προσωπικών προβλημάτων μας;
Και ερχόμαστε στην ουσία του κειμένου αυτού που είναι η “φαγωμάρα” υπέρ ή κατά της πρωτοβουλίας της ομάδας “Rebuild Vrissa” που εξελλίσεται μέσα απ’ τη σελίδα μας και όχι μόνο.
Η ομάδα αυτή αποτελείται από παιδιά που “έχουν σχέση” (θα πω εγώ) με το χωριό μας. Από αγάπη για το χωριό μας, λένε τα παιδιά. Από προσωπικό συμφέρον (λέω εγώ, πιστός στο ρητό του Νικολού). Η ομάδα παρουσίασε ένα όραμα για το χωριό και ένα σχέδιο εργασίας για την υλοποίησή του. Αφιέρωσε χρόνο πολύτιμο και κόπο. Για το καλό του χωριού και το δικό μας, λένε αυτοί. Για το συμφέρον τους, λέω εγώ.
Και τώρα μένει σε μας να αποφασίσουμε αν δεχόμαστε την πρότασή τους ή όχι. Θεωρώ ότι το κριτήριο δεν πρέπει να είναι ποιο είναι το κίνητρο τους -αυτό το ξεκαθαρίσαμε είναι το συμφέρον τους- αλλά αν μας συμφέρει εμάς ατομικά ή συλλογικά. (Γιατί όποιος και να παρουσιάσει κάποιο σχέδιο για το χωριό μας από προσωπικό συμφέρον θα κινείται -σύμφωνα με το ρητό) Κριτήριο επομένως πρέπει να είναι αν η πρόταση αυτή δεν γίνει δεκτή τι άλλο μπορούμε να κάνουμε. Άλλη πρόταση δεν έχει κατατεθεί εκτός απ’ τη γενική: ο καθένας ενεργεί μόνος του. Αν κάποιος φορέας ή ομάδα ή πρόσωπο έχει κάτι άλλο να προτείνει ας μας το πει τώρα. Τώρα που πρέπει να αποφασίσουμε.
Θεωρώ ότι η πρόταση πάσχει σε ένα βασικό σημείο: στη σύνθεση του Δ.Σ.του Συλλόγου. Θα πρέπει οπωσδήποτε να μετέχουν σ’αυτό μέλη του τοπικού συμβουλίου και γιατί είναι εκλεγμένα και γιατί είναι επιτυχημένα. Όπως θα πρέπει να μετέχει στο ΔΣ και μέλος του ΔΣ του Συλλόγου της Αθήνας γιατί και αυτοί έχουν εκλεγεί από σημαντικό αριθμό χωριανών μας και αυτοί έχουν δώσει δείγματα προσπάθειας για το καλό του χωριού. Θα πρέπει την πλειοψηφία να την έχουν οι μόνιμοι κάτοικοι (αν και αναρρωτιέμαι για να μαλώνουμε θα κάνουμε το Σύλλογο ή για να συνεργαζόμαστε) αρκεί να βρεθούν τα τέσσερα άτομα που θα δεχτούν να αφιερώσουν ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της ζωής τους για να φέρουν σε πέρας το έργο που θα αναλάβουν.
Αναρρωτιέμαι μήπως η αντιπαράθεση για τη δημιουργία του Συλλόγου και ειδικά για τη διαχείριση των χρημάτων που πιθανόν να συγκεντρώσει δρα αποτρεπτικά για όποιον σκέφτεται να προσφέρει χρηματική ενίσχυση όχι μόνο στο Σύλλογο που προτείνεται να δημιουργηθεί αλλά σε κάθε δυνητικό αποδέκτη; Μήπως διαβάζοντας “τη φαγωμάρα” μας, μας βαρεθούν (επιεικής η λέξη) όσοι μας εκτιμούν ή μας λυπούνται.
Ας αφήσουμε επομένως το κίνητρο (το είπαμε είναι το συμφέρον!) και ας επικεντρωθούμε στο περιεχόμενο της πρότασης. Και πάνω στο περιεχόμενό της ας καταθέσουμε επώνυμα τις ενστάσεις και τις προτάσεις μας.
Προσωπικά:
- Αν δημιουργηθεί ο Σύλλογος θα είμαι μέλος του αλλά με κανένα τρόπο δεν θα συμμετάσχω στο Δ.Σ. ή στο αντίστοιχο για τον οικοδομικό συνεταιρισμό, αν φτάσουμε ως εκεί.
- Την κυριότερη μομφή που απευθύνω στην ομάδα είναι πως είναι υπέρμετρα …αισιόδοξοι (ή ονειροπόλοι)!
- Αναρρωτιέμαι: αν τυχόν και κάνω λάθος. Αν τυχόν και το κίνητρο της ομάδας δεν είναι το προσωπικό συμφέρον αλλά πράγματι η αγάπη τους για τον τόπο αυτόν (που δεν έχουμε δικαίωμα να την μονοπωλούμε μόνο κάποιοι απ’ όλους τους χωριανούς) Αν τυχόν στο “ένεκα τινός κινείται” αυτό το “τινός” είναι πράγματι η αγάπη και το ενδιαφέρον για τον τόπο μας και τους ανθρώπους του (ή αν θέλετε η μεγαλύτερη συνιστώσα αυτού του “τινός”) μήπως απογοητεύουμε όχι μόνο αυτούς αλλά και κάθε άλλον που νοιώθει αυτήν την αγάπη να καθοδηγεί τις αποφάσεις του και την πορεία του σε σχέση με το χωριό μας; Μήπως τελικά μείνουμε μόνοι μας, ο καθένας μας να κατηγορεί και να υποψιάζεται τον άλλον και να μην τολμά κανείς να απλώσει “χείρα βοηθείας” προς τον γηρασμένο πληθυσμό του χωριού μας;



