Ξεχασμένο φεγγάρι.
Αξημέρωτα…
Αφουγκράζεται τη μουσική των φύλλων.
Το βουητό των κυμάτων.
Τους χτύπους της καρδιάς της.
Τον ήχο του λυγμού της.
Πνιγμένο στα σκεπάσματα.
Μη και τον ακούσουν τα αγόρια.
Τα δίδυμα της.
Μη και τη ρωτήσουν πάλι.
Μάνα γιατί κλαις;
Τα λυπάται.
Αυτά σχεδόν ξεχάσανε.
Ήταν μικρά ακόμα.
Τριών.
Αυτή ζει για να θυμάται.
Κλαίει στα κρυφά για την κόρη της.
Μυρσίνη τη βαφτίσανε.
Μυρτούλα τη φωνάζαν.
Αυτήν με τα μεγάλα μάτια.
Τα μάτια τα αγγελικά.
Αγιόματη την έλεγε η πεθερά της.
Αυτήν που ο χάρος τη λιμπίστηκε.
Στα πέντε της.
Την πρωτοκόρη της.
Την χαρά της.
Και την πήρε μακρυά.
Έσβησε μέσα σε τρεις μέρες.
Μαζί με τη χαρά της.
Σηκώθηκε από το κρεββατι.
Νίφτηκε.
Και τ’ άκουσε.
Ένα μικρό σκίρτημα στην κοιλιά της.
Το μωρό του λάθους.
Έτσι τό ’λεγε.
Στην αρχή δεν ήθελε να το κρατήσει.
Όχι άλλο παιδί.
Όχι άλλο φόβο και αγωνία.
Της έφταναν τα αγόρια.
Άλλοι την έπεισαν να μην το «χαλάσει».
Αυτή τό ‘βγαζε από το μυαλό της.
Μα τώρα;
Έπιασε με τα δυο χέρια την κοιλιά της.
Την χάιδεψε.
Ένα λίγωμα αγάπης την πλημμύρισε.
Αν είναι κορίτσι Μυρτούλα θα την πω.
Σκούπισε ένα δάκρυ.
Έκρυψε ένα μικρό χαμόγελο.
Το φεγγάρι πήγαινε προς τη Δύση.
Και θυμήθηκε…
Κάπου το είχε διαβάσει.
Ο κλέφτης φεύγοντας ξέχασε το φεγγάρι στο παράθυρο.
Σημείωση:
Ο κλέφτης φεύγοντας ξέχασε το φεγγάρι στο παράθυρο.
Του βουδιστή μοναχού του Ζεν, Τάιγκου Ρίγκαν.
