Γιορτάζει σήμερα ο ενοριακός ναός του χωριού μας. Η Εκκλησία μας- που εδώ και οχτώ χρόνια- είναι πληγωμένη από το σεισμό και υποστυλωμένη. Μαθαίνουμε ότι έχουν ολοκληρωθεί όλες οι μελέτες και αναμένεται η χρηματοδότηση της επισκευής της με την ένταξη από την Περιφέρεια στο ΕΣΠΑ 2021-27.
Εκτός από το Εκκλησιαστικό Συμβούλιο υπάρχει κάποιος άλλος φορέας ή πρόσωπο που να μπορεί να βοηθήσει;
Χωριό χωρίς Εκκλησία και καφενείο δεν είναι χωριό. Και σε μας δεν λείπουν μόνο αυτά!
Το πανηγύρι του Αγίου Γεωργίου στο χωριό μας, κάθε χρόνο, ήταν ευκαιρία για γλέντι, για καλαμπούρι, για χορό, για καλοδιάθετη διασκέδαση στον αξέχαστο Παναγιώτη Βάσσο. Με συγγενείς, με φίλους και κουμπάρους, ξεχωριστά με τον “Αθηναίο” φίλο του, σκορπούσε κέφι και χαρά στην παρέα του και ευρύτερα.
Φέτος απουσίαζε. Μια απουσία μόνιμη, οδυνηρή, η οποία γι αυτό ακριβώς τον έφερε -και θα τον φέρνει κάθε χρόνο- εκεί. Με το ποτήρι στο χέρι, το αστείο στα χείλη και τον χορό στο …τσεπάκι του.
Φέτος από το γλέντι δεν απουσίαζε μόνο αυτός. Απουσίασε και η παρέα του σε ένδειξη τιμής στη μνήμη του.
Επίσης οι φίλοι των παιδιών του -οικογένειες Ειρήνης Καλατζή-Θοδωρή Καβουρή και Γιάννας Καλατζη-Ανέστη Νικέλλη- διέθεσαν το ποσό των 120€ και στόλισαν με στεφάνια τρία εικονίσματα του ξωκλησιού, στη μνήμη του Παναγιώτη.
Παναγιώτη πολύ δύσκολα θα ξεχαστείς!!!
Η Βιβλιοθήκη ευχαριστεί την μικρή Χριστίνα Σεβαστού Σάββα (και φυσικά την οικογένειά της) για την καλή της διάθεση να προσφέρει στη Βιβλιοθήκη την κιθάρα της, μιας και η ίδια προμηθεύτηκε άλλη.
Μας την έφερε η ίδια στο κοντέινερ της Βιβλιοθήκης με το προσωπάκι της να λάμπει από τη χαρά της προσφοράς.
Να είναι γερή με υγεία και καλή πρόοδο σε ότι καταπιάνεται.
Και του χρόνου με υγεία σε όλο τον κόσμο και συγχαρητήρια στον Ιππικό σύλλογο για την διοργάνωση ! Θέλω να εκφράσω κατι που μας στεναχώρησε… Πέρυσι η αδερφή μου και εγώ φτιάξαμε τα σκαλάκια που οδηγούν στην είσοδο του Αγίου, στην μνήμη των γονιών μας και τοποθετήσαμε μια επιγραφή που το ανέφερε και η οποία εχθές δεν ήταν στη θέση της…Τα παιδιά που βοήθησαν στην προετοιμασία του χώρου δεν αντιλήφθηκαν κατι. Παρακαλούμε πολύ αν κάποιος ξέρει κάτι να μας ενημερώσει ή εάν κάποιος την έχει στα χέρια του να την αφήσει μέσα στον Άγιο. Ευχαριστούμε πολύ! Χριστός Ανέστη κ Χρόνια πολλά !
Στον Αη Γιώργη
Με έναν ζεστό καιρό, εξαιρετική εξυπηρέτηση από τους επαγγελματίες του χώρου, πλούσιο και νόστιμο φαγητό που διένειμε ο διοργανωτής Ιππικός Σύλλογος, καλή διάθεση απ’ τους πανηγυριώτες και πολλή μουσική και χορό έγινε και το φετινό πανηγύρι.
Το fb θα είναι γεμάτο με φωτογραφίες και βιντεάκια. Παραθέτουμε λίγες φωτογραφίες για μια φτωχική ενημέρωση όσων δεν έχουν πρόσβαση σ’ αυτό.
Οι μέρες του Πάσχα τελείωσαν αλλά στο χωριό μας ακόμα έχουμε:
Όλες αυτές τις ημέρες του Πάσχα με τις εντατικές τελετές πρωί και βράδυ κάποιοι πρόσφεραν κάτι παραπάνω για να γίνουν με τον καλύτερο τρόπο αυτές οι τελετές.
Τέλος πρέπει να …ευχαριστήσουμε και τον καιρό, ο οποίος επέτρεψε -παρά την κάποια ψύχρα- τις δεκάδες του κόσμου να παρακολουθήσουν τις τρεις τελευταίες βραδιές τις ακολουθίες μένοντας μέσα στο δρόμο.
Η Ομάδα δασοπυρόσβεσης Δ.Ε. Πολιχνίτου (με πληροφόρηση από το μέλος της Παναγιώτη Κόπανο) ευχαριστεί τον Βρισαγώτη, του οποίου σεβόμαστε την επιθυμία για ανωνυμία, για την ενίσχυση των δραστηριοτήτων της με 200€.
Κατά σύμπτωση η πρώτη φετινή δασική πυρκαγιά -για την κατάσβεση της οποίας κινητοποιήθηκε η ομάδα – εκδηλώθηκε σε περιοχή ευθύνης της Κοινότητας Βρίσας, στα Μυρίχια.
Και φέτος ο καιρός ευνόησε την τελετή της Δευτερανάστασης στα Βατερά.
Μετά τον Εσπερινό στον άγιο Ευστάθιο ξεκίνησε η λιτανεία της Ανάστασης με επικεφαλής της πομπής την μπάντα του χωριού μας. Αξίζει να σημειωθεί ότι φέτος προσήλθε στο εκκλησάκι, στον Εσπερινό, περισσότερος κόσμος από άλλες -πρόσφατες- χρονιές.
Φυσικά τον κόσμο στα Βατερά -που ήταν πάρα πολύς- τράβηξε το κάψιμο του “Οβραίου”, που είχε στηθεί με φροντίδα του Πολιτιστικού Συλλόγου. Πυρπολητής, εδώ και χρόνια. ο πάντα πρόθυμος να προσφέρει, Θεολόγος Μπατζάκης.
Την Ανάσταση συνοδεύουν κατά την επιστροφή στο σημαιοστολισμένο εκκλησάκι ελάχιστα άτομα. Από τους ντόπιους και τους επισκέπτες τυχεροί είναι όσοι -από νωρίς- καταφέρνουν να βρουν μια καρέκλα στη Veggera και στο Μύλο, τα μόνα (μαζί με το “μικρό” “26”) ήταν ανοιχτά σε ολόκληρη την παραλία των Βατερών.
Και του χρόνου με υγεία.
Ραντεβού, την Τετάρτη, στο ξωκλήσι του αγίου Γεωργίου, όπου ο Ιππικός Σύλλογος μας υπόσχεται ένα εξαιρετικό πανηγύρι.
Θα σας πω μια ιστορία.
Την ιστορία των γυναικών της γενιάς μου.
Που ήξεραν να πολεμούν.
Η κάθε μια με τον τρόπο της.
Η κάθε μια με τον χαρακτήρα της.
Σαν ποίημα, σαν παραμύθι.
Είμαι η Αναστασία και με φωνάζουν Τασώ.
Με όνομα που τό ‘λαβα όχι απ’ τη γιαγιά μου.
Η μάνα μου μου τό ‘δωσε για την ανάσταση της μια κάποια Ανάσταση.
ΜΙΑ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΛΙΑ
Η μοίρα του ανθρώπου είναι ο χαρακτήρας του.
Ηράκλειτος.
Ούτε που θυμάται πού το άκουσε.
Γιατί δεν διάβασε ποτέ Ηράκλειτο.
Αλλά την προβλημάτισε τότε.
Τώρα…
Η θέρμη την έτρωγε μέρες μετά την γέννα.
-Επιλόχεια κατάθλιψη, είπε ο σπουδαγμένος στο Παρίσι, γιατρός.
-Ψυχοσωματικός ο πυρετός.
Αυτή δεν έβγαζε το κεφάλι από τα στρωσίδια.
Ούτε το μωρό βύζαινε.
Φοβόταν μην το αγαπήσει.
Φοβόταν μην την αγαπήσει.
Γιατί της μπήκε στο μυαλό ότι θα πεθάνει.
Εικόνες μπερδεμένες μες στους εφιάλτες της.
Από μικρή στα βάσανα.
-Ο κακότυχος μηδέ εις το πανηγύρι, έλεγε η γιαγιά της.
-Και εσύ έχεις καρδιά πραοτάτη κόρη μου ίδια με την ροή ελαίου.
-Πώς θα προκόψεις έτσι, καψερή;
Μόνη της τά ‘λεγε, μόνη της τ’ άκουγε η γιαγιά.
Η γιαγιά της η μορφωμένη. Η Σμυρνιά.
Η μεγαλωμένη στα πλούτη.
Όλα χάθηκαν στο διωγμό.
Πρόσφυγες ήλθαν με την μάνα της μωρό στην αγκαλιά της.
Μωρό χρονιάρικο.
Ο παππούς της χάθηκε στα αμελέ ταμπουρού.
Στα βάθη της ανατολής.
Αλλά τα κατάφερε η γιαγιά.
Γιατί είχε χαρακτήρα.
Σκληρό, περήφανο, και δίκαιο.
Δε μού ‘μιασες, τής έλεγε μες στα χρόνια
Από τον πάππο σου πήρες πούταν μαλακός σα σύκο τον Σεπτέμβρη.
Δούλεψε σα σκλάβα η γιαγιά σε ξένο αρχοντόσπιτο.
Αυτή το κρατούσε, αυτή το διαφέντευε.
Αυτή που ήξερε από αρχοντόσπιτα.
Αυτή που έχασε το δικό της και ποτέ δε βαρυγκόμησε.
Δεν καταδεχόταν να την λυπούνται.
Την μάνα της την μεγάλωσε η γιαγιά σαν αρχοντοπούλα.
Στο ξένο σπίτι, πούταν και λίγο σαν δικό τους.
Σαν το δικό τους, πούμεινε πίσω στα «άγια χώματα».
Και την καλοπάντρεψε.
Έτσι πίστευε.
Με επιστήμονα.
Τής έμαθε και όσα ήξερε από την πατρίδα, όπως έλεγε την Σμύρνη.
Για ν’ ανοίξει το δικό της σπιτικό.
Κυρά κι αρχόντισσα.
Η κόρη της Σμυρνιάς, η μοσχαναθρεμένη.
Έτσι την έλεγαν τη μάνα της στον προσφυγομαχαλά.
Μα δεν ήταν τυχερό τους.
Κανενός το τυχερό.
Σκοτώθηκαν και οι δυο τους.
Πατέρας και μάνα.
Στον εμφύλιο.
Άφησαν σπίτι και μωρό και πήραν τα βουνά.
-Για ένα καλύτερο κόσμο, όπως έλεγαν αυτοί.
-Λόγω του χαρακτήρος τους, όπως έλεγε η γιαγιά.
-Αιθεροβάμονες…
Κι απόμειναν γιαγιά και εγγονή μοναχές τους.
Δαχτυλοδεικτούμενες.
Οι κομμουνίστριες.
Λες και ήξερε η γιαγιά από κουμμούνα.
Αυτή τον Βενιζέλο μόνο ήξερε.
Σε αυτόν ορκιζόταν.
Ανασκουμπώθηκε η γιαγιά για να την μεγαλώσει.
Με ψηλά το κεφάλι.
Κρύβοντας τα δάκρυα της.
Να την διδάξει να την σπουδάξει.
Μαλακή και γλυκειά, σα σύκο αυτή.
Το όχι δεν το ήξερε.
Για κανέναν.
Στη γιαγιά πάντα έσκυβε το κεφάλι.
-Όνω τις έλεγε μύθο, ο δε τα ώτα εκίνει.
-Μιλάω σε ώτα μη ακουόντων.
Αυτά της έλεγε όταν θυμόταν τα αρχαία της από το σχολείο.
Από το Ομήρειον Παρθεναγωγείον της Σμύρνης.
Όταν την ορμίνευε.
Να γίνει σκληρή.
Να μάθει και το όχι.
Γιατί ήξερε τον χαρακτήρα της.
Γιατί προέβλεπε την μοίρα της.
Δε χρειαζόταν τον Ηράκλειτο για να τής το πει.
Και ήρθε στα μέρη τους ο Δημητρός.
Η ψυχή της, ήταν το μέλι από το σύκο και τής την έκλεψε.
Με το που τον είδε.
Και ένα βράδυ του δόθηκε.
Χωρίς να σκεφτεί τις συνέπειες.
Χωρίς να πει το όχι.
Και ήρθε το παιδί της αγάπης.
Μα ο Δημητρός είχε φύγει εδώ και καιρό.
Περαστικός από τον τόπο της.
Ποτέ δεν έμαθε για το μωρό.
Και αυτή ήξερε μόνο το μικρό του.
Δημήτρης.
Αυτή τον πρωτοείπε Δημητρό.
Και ανασκουμπώθηκε πάλι η γιαγιά με ψηλά το κεφάλι.
Χωρίς να δίνει σημασία στα πικρόχολα σχόλια.
Εγωίστρια Σμυρνιά, την έλεγαν στο μαχαλά.
Αξιοπρέπεια έχω και όχι εγωισμό, σκεφτόταν.
Και η εγγονή της να κλαίει και να λέει.
-Μας είπαν γιαγιά τουρκόσπορους.
-Συμμορίτες.
-Σμηρνιές παστρικές.
-Τι άλλο θα μας πουν τώρα;
-Και με το δίκιο τους.
-Σε ντρέπομαι γιαγιά μου.
-Και τι έγινε κόρη μου, να της λέει αυτή και να την αγκαλιάζει.
-Να μη σε νοιάζει.
-Εσύ να είσαι καλά και εγώ εδώ, δίπλα σου.
Η θέρμη που την έτρωγε τόσες μέρες άρχισε να πέφτει.
Γλύτωσα λες απ’ την τύχη τής μάνας και τού πατέρα;
Τί κάνω Θε μου;
Μονολόγησε.
Πετάχτηκε απάνω αλαλιασμένη και αγκάλιασε το μωρό της.
-Όχι Χάρε δεν θα με πάρεις, είπε ουρλιάζοντας προς τον ουρανό.
Το πρώτο μεγάλο όχι της.
-Το χρωστάω σε τούτο το μωρό και σε κείνη.
-Τη γιαγιά μου.
-Καλύτερη θα γίνω από αυτήν.
-Θα πολεμήσω με νύχια και με δόντια, κι ας μη τής μοιάζω.
-Με τη γλύκα μου θα πορευτώ εγώ και θα νικήσω.
-Με γλύκα και καλοσύνη.
-Κι ας γελάει μαζί μου ο Ηράκλειτος.
Έστησε αυτί.
Καμπάνες άκουσε να χτυπούν χαρμόσυνα.
Μετά τον σταυρό ήρθε η Ανάσταση, σκέφτηκε.
Έβγαλε το βυζί της και άρχισε να το ταΐζει.
-Το μέλι από το σύκο, ολόκληρη την ψυχή μου, θα τα δώσω σε σένα.
-Χριστός Ανέστη μωράκι μου. Κι η μάνα σου μαζί του.
-Αναστασία θα σε πω.
Του ψυθίρισε…
Και εγώ που σας τα λέω είμαι η Τασώ κόρη της μάνας μου και της προγιαγιάς μου.
Μαζί με μεγαλώσανε.
Καθηγήτρια ιστορίας στο πανεπιστήμιο.
Αυτή είναι η δική μας ιστορία.
Αληθινή ιστορία.
Στο χαρακτήρα μου πήρα κομμάτια και από τις δυο τους.
Τα καλύτερα.
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ.
Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Βρίσας εύχεται σε όλους “ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ και ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ με υγεία” και ενημερώνει ότι το έθιμο του “Οβραίου” θα αναβιώσει το απόγευμα, όπως κάθε χρόνο-τα τελευταία χρόνια- στην παραλία μας.
