Κάτω από τον Πλάτανο…

Η φωτογραφία είναι από λιόδεντρο στην περιοχή μας βγαλμένη πριν λίγες μέρες, από αναγνώστη της σελίδας.

Φυσικά είναι από ποτιστική ελιά, αλλά το μέγεθος του καρπού τέτοια εποχή εκπλήσσει.

Δυστυχώς η κατάσταση στους ελαιώνες της περιοχής μας είναι τραγική. Πολύ δύσκολα θα δεις καρπό σε δέντρο. Η χρονιά -όσον αφορά την ελαιοπαραγωγή- θα είναι πολύ άσχημη.

Εκτός από τις ελιές άκαρπες είναι φέτος και οι αχλαδιές. Οι γεύσεις των αχτσέδων και των άλλων αχλαδιών της εποχής θα υπάρξουν μονάχα στην …μνήμη μας!

Αύριο Τρίτη, πρώτη Ιουλίου, η μέρα ή μάλλον το βράδυ ανήκει στον Σταυρό.

Το πανηγύρι για το μικρό εκκλησάκι του αγίου Θεράποντα κάθε χρόνο κλέβει την παράσταση στην όμορφη πλατειούλα του χωριού (που τη …ζηλεύουμε πολλοί!)

Ζωντανή μουσική, γλέντι και χορό μας υπόσχονται οι διοργανωτές και δεν έχουμε λόγο να τους αμφισβητήσουμε.

καλή διασκέδαση!!!

Είναι ενδεικτική της νοοτροπίας που επικρατεί!!!

Σήμερα το πρωί τα ίδια ζωντανά -τα οποία χτες φόρτωσαν σε αυτοκίνητο και πήραν οι ιδιοκτήτες τους- βρέθηκαν στον ίδιο κήπο ολοκληρώνοντας την καταστροφή των λαχανικών και στρέφοντας τη βουλιμία τους στις μικρές ελιές που είναι φυτεμένες.

Θεωρούμε περιττό κάθε σχόλιο.

Μένει στην άκρη του χωριού και είναι αναγκασμένος να βρίσκεται ολόκληρο το 24ώρο στο σπίτι. Γι αυτό παρά τα όποια κινητικά του προβλήματα κάθε άνοιξη στήνει τον κήπο του και τα λαχανικά του. Για να έχει μια απασχόληση και λίγο καθαρό αέρα.

Σε 5 μέρες θα έρθουν τα 4 εγγόνια του από την Αθήνα με τα οποία επικοινωνεί κάθε μέρα και κύριο σημείο συζήτησης είναι ο κήπος του παππού: παππού μεγάλωσαν τα αγγούρια; παππού κοκκίνισαν οι ντομάτες; παππού έγιναν τα καρπούζια; Και συνάπτονται και οι συμφωνίες εργασίας: παππού κάθε πρωί εγώ θα κόβω τα αγγούρια, παππού εγώ θα σηκώνω τα καρπούζια που είμαι μεγάλος, παππού μαζί θα μαζεύουμε τις ντομάτες και τις μελιτζάνες.

Και έκαναν όνειρα τα παιδιά αδημονώντας πότε θα φτάσει εκείνη η μέρα. Και έκανε όνειρα ο παππούς πόσο θα ευχαριστούσε τα εγγονάκια του με τον κήπο του.

Σήμερα το πρωί καμιά εικοσαριά πρόβατα ξεκουράζονταν στον μπαχτσέ του αφού προηγουμένως τον είχαν εξαφανίσει. Από τον μαϊντανό μέχρι τις αγγουριές. Γλίτωσαν, μου είπε, μόνο οι κολοκυθιές!

Πόση είναι η ζημιά, θα αναρωτηθεί κάποιος.

Πριν χρόνια οι αγροφύλακες απόκοβαν τη ζημιά, την υλική ζημιά. Υπήρχαν και ειδικοί εκτιμητές για πιο σημαντικές ζημιές, υλικές ζημιές. Τον πόνο του παππού και των μικρών εγγονών του ποιος μπορεί να τον μετρήσει και ποιος μπορεί να τον αποζημιώσει;

Έντονα προβλήματα έλλειψης νερού αντιμετωπίζουν χωριά της περιοχής μας ενώ εμείς μένουμε με το ερώτημα (και φόβο!) μέχρι πότε θα αντέξουν οι γεωτρήσεις. Μακάρι να αποδειχτούν …αθάνατες!!!

Για τον Πολιχνίτο το πρόβλημα είναι πολύ έντονο, το αναδεικνύει συνεχώς ο Γιάννης Συκάς αλλά και μέλη του τοπικού συμβουλίου και αναμένεται να συζητηθεί προσεχώς στο δημοτικό συμβούλιο.

Το ερώτημα είναι αν η μια απ’ τις δυο γεωτρήσεις (στο χωριό και στα Βατερά) -αν λέμε και το απευχόμαστε- στερέψει, τί θα κάνουμε; Τόσα χρόνια βλέπουμε το πρόβλημα να φαντάζει εφιαλτικό, αν συμβεί. Υπάρχει κάποιο σχέδιο;

Επίσης μήπως θα πρέπει η ΔΕΥΑΛ, στην οποία πληρώνουμε, να μας ενημερώνει τακτικά και επίσημα για την ποιότητα του νερού που μας προμηθεύει;

Μια γεώτρηση που είχε ανοιχτεί πριν 25 περίπου χρόνια στην Βρωμοπηγάδα (τυχαία το όνομα;) είχε αποδειχτεί ακατάλληλη για ύδρευση. Άλλη έτοιμη γεώτρηση δεν γνωρίζω να έχουμε.

Ο Θοδωρής Σφούνης πρόσφερε στον μουσικό κουμπαρά της Βιβλιοθήκης το ποσό των 50€ στη μνήμη των γονέων του Αντώνη και Μαρίας και της μονάκριβης αγαπημένης αδελφής του Κλεοπάτρας, που τέτοιες μέρες πριν από 48 χρόνια έφυγε τόσο άδοξα και πρόωρα πάνω στον άνθος της πανέμορφης νιότης της.

Η Βιβλιοθήκη ευχαριστεί.

Αυτά τα συναισθήματα γεννήθηκαν διαδοχικά σε χωριανή μας από την Αθήνα (και μας εξέφρασε σήμερα), όταν την ενημέρωσε ο ξυλουργός ότι όταν πήγε να τοποθετήσει τα κουφώματα στο σπίτι της, στην περιοχή της αγίας Μαρίνας (που είναι κίτρινο και το επισκευάζει), το βρήκε γεμάτο με ανθρώπινα περιττώματα.

Επιπλέον διαπιστώθηκε ότι είχε αποσυνδεθεί η παροχή νερού του σπιτιού της από το υδρόμετρο και είχαν συνδεθεί δυο λάστιχα για να παίρνουν νερό (προφανώς σε γειτονικές οικοδομές).

Δεν μπορούσα για μέρες να το “χωνέψω”, μας είπε. Εμείς αγαπάμε το χωριό μας, περιμένουμε πως και πως να ολοκληρωθεί η επισκευή του σπιτιού μας για να ξαναερχόμαστε τα καλοκαίρια. Αλλά τώρα είναι τόσος ο θυμός μας, που μας έχει δημιουργήσει τέτοια αποστροφή ώστε να θεωρούμε ότι το χωριό μας (στο οποίο επιτρέπονται αυτές οι συμπεριφορές) μας διώχνει.

Τα συνεργεία των εργολάβων μπορεί να ξέρουν κάτι περισσότερα για τα συμβάντα.

Πέρσι το καλοκαίρι είχε ένα πρόβλημα η σύνδεση του με το δίκτυο της ΔΕΥΑΛ. Το αποκατέστησαν και χρειάστηκε να ξηλώσουν τις πέτρες του πεζοδρομίου στην είσοδο του οικοπέδου του και να ανοίξουν ένα λάκκο στο οδόστρωμα.

Από πέρσι περιμένει να αποκατασταθούν οι βλάβες αυτές στο πεζοδρόμιο και στο δρόμο. Αλλά μάταια. Πονά η καρδιά μου, λέει ο Κώστας Κ., όταν ακούω το χτύπημα από την πτώση των αυτοκινήτων στην λακκούβα και τρέμω στην ιδέα μη τυχόν και γίνει κάποιο ατύχημα με τα παιδιά που τριγυρίζουν με τα ποδήλατά τους,

Προσπαθεί να “μπαλώσει” την κατάσταση ρίχνοντας χαλίκια στη λακκούβα αλλά ανησυχεί μην βρει και τον μπελά του για την αυθαίρετη ενέργεια του.

Η ΔΕΥΑΛ ακούει;

Ο Κώστας την ευαισθησία του δεν την επιδεικνύει μόνο στην είσοδο του οικοπέδου του. Πριν λίγες μέρες, ύστερα από επανειλημμένες οχλήσεις του, κατάφερε να κόψουν ένα μισοσπασμένο μεγάλο κλαδί από τα ρίχια της παραλίας, που από τον αέρα θα μπορούσε να πέσει και να προκαλέσει ζημιά.

Η Γεωργία Πανσεληνα του Μιλτιάδη με την ευκαιρία του 40ημερου μνημόσυνου της θείας της Μαρίας Πανσεληνα, που θα τελεστεί αύριο Κυριακή, προσφέρει στο σύλλογο εθελοντών αιμοδοτών Άγιος Παντελεήμων το ποσό των 50 ευρώ για ενίσχυση της δραστηριότητας του.

Ο Σύλλογος ευχαριστεί.

την επιτυχία!!!

Σε ακόμα ένα σπίτι χωριανών μας γιορτάζουν την επιτυχία στις Πανελλαδικές εξετάσεις.

Η Ελένη (Λένη) Λαμπρίδη, του Νίκου και της Έφης Μυρμίγκου και εγγονή του Γιάννη και της Ελένης υπερκάλυψε τις απαιτούμενες μονάδες για την εισαγωγή της στην σχολή-στόχο (έναν και μοναδικό) που είχε: το τμήμα Βιομηχανικού σχεδιασμού, του πανεπιστημίου Αιγαίου, στη Σύρο.

Την Λένη την είχαμε

παρουσιάσει πολλές φορές μέσα από τη σελίδα μας, επειδή μας “ανάγκαζαν” οι εξαιρετικές δημιουργίες σκίτσου με πολλαπλά θέματα που φιλοτεχνούσε.

Συγχαρητήρια, καλές σπουδές και πολλές επαγγελματικές επιτυχίες!