Στον Πολιχνίτο πωλείται η ενοικιάζεται ανακαινισμένη μονοκατοικία με βοηθητικούς χώρους και μεγάλη αυλή.

ΤΙΜΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ

τηλ.6973620155

Είναι πολύ σημαντική για την τοπική ιστορία μας η βιβλιογραφική ή και επιτόπια έρευνα από ακούραστους χωριανούς μας με την οποία διαμόρφωσαν την όποια εικόνα έχουμε σήμερα για την ιστορική πορεία του χωριού μας.

Ανάμεσά τους θα ξεχωρίσουμε τον Βασίλη Ψαριανό και τον Κωνσταντίνο Κώστα οι οποίοι προέβησαν σε πολλές δημοσιεύσεις. Υπάρχει και ένας πιο αθόρυβος ερευνητής με μεγάλη όρεξη και αυτός είναι ο Κώστας Χατζηαντωνίου.

Εμείς σε μια εργασία μας για τους ήρωες του Σαράντα και του Εμφύλιου που είχαμε δημοσιεύσει στον Αντίλαλο γράφαμε για τον Κωνσταντίνο Καφαλούκο:

Κων/νος Νικ Καφαλούκος           Ενωμοτάρχης

Ο Κώστας Καφαλούκος  (αδελφός του Ηρακλή) γεννήθηκε στην Αμερική, όπου είχαν μεταναστεύσει οι γονείς του. Ήταν το πρώτο παιδί μιας πολυμελούς οικογένειας. Επέστρεψε στην Ελλάδα έχοντας και την Αμερικανική υπηκοότητα, όταν ο πατέρας του, που είχε επιχείρηση εκεί, γύρισε στην πατρίδα για να υπηρετήσει τη στρατιωτική του θητεία.

Παρέμειναν στην Ελλάδα και ο νεαρός Κώστας στην κατοχή θέλησε να φύγει για τη Μέση Ανατολή. Έκανε δυο απόπειρες αλλά οι τούρκοι αφού τους ξυλοφόρτωναν τους γύριζαν πίσω. Την τρίτη φορά τα κατάφερε και κατατάχθηκε στην Ταξιαρχία του Ρίμινι με το βαθμό του λοχία.

Μετά το τέλος του πολέμου, επειδή δεν είχε μαζί του ταξιδιωτικά έγγραφα, δεν μπόρεσε να φύγει απευθείας για την Αμερική και γύρισε πίσω στην Ελλάδα. Έστειλε τα δικαιολογητικά για να μπορέσει να φύγει αλλά η φωτογραφία που έστειλε ήταν με στρατιωτική στολή. Του ζήτησαν φωτογραφία με πολιτικά ρούχα αλλά πριν ολοκληρωθεί η διαδικασία για την αναχώρησή του στρατεύθηκε στη Χωροφυλακή με τον, αντίστοιχο του Λοχία, Βαθμό του Ενωμοτάρχη. Υπηρετούσε στην Πελοπόννησο και σκοτώθηκε από τους αντάρτες στον Μελιγαλά, στη γνωστή και ως σφαγή του Μελιγαλά, όπου τους έκλεισαν στην εκκλησία και τους εκτέλεσαν όλους με μόνο έναν να καταφέρνει να σωθεί.

Τις λεπτομέρειες του τέλους του μετέφερε στην οικογένειά του κάποιος συνάδελφός του που ήρθε στα Βασιλικά και μέσω της Χωροφυλακής βρήκε τους γονείς του. Μάλιστα μπαίνοντας στο σπίτι και βλέποντας στον τοίχο κρεμασμένη τη φωτογραφία του ξέσπασε στα κλάματα και στη συνέχεια διηγήθηκε όλα τα συμβάντα.

Ο Κώστας Χατζηαντωνίου με το παρακάτω ντοκουμέντο σε pdf (4 σελίδες) μας ενημερώνει για τις σωστές συνθήκες του θανάτου του. Τον ευχαριστούμε.

Πραγματοποιήθηκε χτες στην ΑΡΕΝΑ η παρουσίαση του βιβλίου της Κατερίνας “Τα φυλαχτά μου” ή όπως το τροποποίησε ο Γιάννης Κράλλης “Τα φυλαχτά μας“.

Ήταν μια προσεγμένη και στις λεπτομέρειες της εκδήλωση από τους διοργανωτές, με πρωτεργάτες τη νέα γενιά της οικογένειας.

Την εκδήλωση παρακολούθησαν πολλοί χωριανοί αλλά και πολλοί από τα χωριά της περιοχής (ιδιαίτερα Πολιχνιάτες) διότι η Κατερίνα με την συμμετοχή της στις θεατρικές ομάδες τόσο του Συλλόγου Πολιχνιατών Αθήνας όσο και του Μπάλου απόκτησε πολλούς και καλούς φίλους.

Μετά την παρουσίαση ακολούθησε μια μικρή δεξίωση.

Εκδήλωση παρουσίασης βιβλίου στο χωριό μας δεν θυμάμαι να έχει ξαναγίνει και γι αυτό η χτεσινή εκδήλωση αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Με δεδομένο ότι κάθε χρόνο εκδίδονται βιβλία από χωριανούς θεωρούμε ότι μια παρουσίαση τους στο χωριό θα είναι πάντα ένα σημαντικό πολιτιστικό γεγονός. Ίσως θα μπορεί να παίξει κάποιο ρόλο και η Βιβλιοθήκη του χωριού μας.

Κατερίνα τώρα που πήρες φόρα μη σταματάς!

Από την Κατερίνα Γεωργή για τη θεία της Μηλιά

Στη ζωή υπάρχουν χαρές και λύπες. Σήμερα θα κάνω παρουσίαση στο βιβλίο μου. Η χαρά. Σήμερα όμως έφυγε από κοντά μας η αγαπημένη μας θεία Μηλιά Διαμαντή. Η λύπη. Η γυναίκα του αδερφού της μαμάς μου. Αυτή που μας αγάπησε, αυτή που την αγαπήσαμε πολύ. Η γλυκειά θεία μας, αυτή που ήταν πάντα με την καλή κουβέντα για όλο τον κόσμο. Η θεία μας που μας γλύκαινε με τούς τρόπους της, τις πλατσέδες της, τις ρυζόπιτες και τις κολοκυθόπιτες της.Θείτσα μου εκεί που θα πας μη ξεχάσεις να πάρεις μαζί σου την ματσόβεργα σου. Ο μπαμπάς μου θα σε περιμένει να του φτιάξεις μια ρυζοπιτα που τόσο του άρεσε. Και εμείς θα σε θυμόμαστε με αγάπη όσο θα ζούμε

Αύριο, Παρασκευή, το απόγευμα στις 6.00 θα γίνει η κηδεία της Μηλιάς Διαμαντή στον άγιο Ευστάθιο στα Βατερά.

Με βάση τον χάρτη της πολιτικής προστασίας το νησί μας είναι μία από τις λίγες περιοχές της χώρας που έχουν πολύ μεγάλο κίνδυνο πυρκαγιάς αύριο Παρασκευή.

«Τα δάση καθαρίζονται την Ανοιξη, όχι στις 10 Αυγούστου»

Ο καθηγητής Φυσικών Καταστροφών και Δασικών Πυρκαγιών Κώστας Καλαμποκίδης και μέλος της ειδικής Επιτροπής Εμπειρογνωμόνων για τα Οικοσυστήματα μίλησε στην κάμερα του «Ν»

Μπορείτε να τη δείτε εδώ

Πολύ λιγότερες σε έκταση οι πυρκαγιές στη Λέσβο σε σχέση με τη Χίο και τη Σάμο εδώ και πολλά χρόνια διαπιστώνει ο καθηγητής Γεωγραφίας Φυσικών Καταστροφών και Δασικών Πυρκαγιών στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου, Κώστας Καλαμποκίδης. Ο κ. Καλαμποκίδης που μίλησε στην κάμερα του «Ν» για τις πυρκαγιές είναι μέλος της ειδικής Επιτροπής Εμπειρογνωμόνων που συνέστησε το Κέντρον Ερεύνης Φυσικής της Ατμοσφαίρας και Κλιματολογίας (ΚΕΦΑΚ) της Ακαδημίας Αθηνών.

Η Επιτροπή – με συντονιστή τον Χρήστο Ζερεφό, γενικό γραμματέα της Ακαδημίας και Εθνικό Εκπρόσωπο για την Κλιματική Αλλαγή – ονομάζεται «Επιτροπή Έρευνας της Ανθεκτικότητας των Ελληνικών Δασικών Οικοσυστημάτων (Ε.Α.Δ.Ο.)». Θα έχει ως αντικείμενο τη διερεύνηση της ανθεκτικότητας των δασικών οικοσυστημάτων της χώρας σε συγκεκριμένες μετεωρολογικές-κλιματικές συνθήκες, οι οποίες τα απειλούν. Η Επιτροπή, που θα συνεδριάσει για πρώτη φορά στο τέλος Αυγούστου, θα ασχοληθεί τόσο με το παρελθόν όσο και με το παρόν και το μέλλον των κλιματικών αλλαγών και των επιπτώσεών τους στα δασικά οικοσυστήματα της χώρας.

Για τις πυρκαγιές στη Λέσβο

Ο κ. Καλαμποκίδης αναφέρει όταν το 2012 η φωτιά της Χίου έκαψε 150.000 στρέμματα, είχαν ήδη καεί στο ίδιο νησί 300.000 στρέμματα τα προηγούμενα χρόνια. Το ίδιο διάστημα η Λέσβος είχε 100 με 120.000 καμένα στρέμματα ενώ είναι σχεδόν διπλάσια από τη Χίο. Για τον κ. Καλαμποκίδη αυτό οφείλεται στην αγαστή συνεργασία της Δασικής Υπηρεσίας και της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας και στη συνεννόηση με τους ΟΤΑ και τους εθελοντές, καθώς και με τη στήριξη του Πανεπιστημίου Αιγαίου ως προς την εκπαίδευση στελεχών- τα οποία σπούδασαν στο ίδρυμα.

Η κλιματική αλλαγή και η αποσταθεροποίηση του κλίματος είναι σημαντικοί παράγοντες για να μην εφησυχάζουμε.

Μιλώντας για τα προηγούμενα χρόνια τόνισε ότι το 1994 στη Λέσβο, έξω από το Μεγαλοχώρι προς την Αγιάσο και έκαψε χωριά της Γέρας και του Πλωμαρίου σημειώθηκε η μεγαλύτερη πυρκαγιά των 24.000 στρεμμάτων. «Ευτυχώς από τότε δεν έχουμε παρόμοιο περιστατικό».

Θα πρέπει να συνεχίζονται οι καθαρισμοί των δασών, τόνισε, όπως ο Πασπαλάς («καμμένο Δάσος»), πάνω από τα Παράκοιλα και όχι τα κονδύλια αντιπυρικής προστασίας να ξοδεύονται μόνο για τον καθαρισμό των δρόμων.

«Δεν είναι δυνατόν 10 Αυγούστου να γίνονται καθαρισμοί δασών, αυτό πρέπει να γίνεται μέσα στην Άνοιξη» ανέφερε ο κ. Καλαμποκίδης.

Ο Ανδροκλής Τσέλεκας μας έστειλε φωτογραφικό υλικό από την εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε χτες στα Ροδαφνίδια και τον ευχαριστούμε θερμά. Κατά την άποψή του παρά τα όποια προβλήματα κατά τη μετακίνηση ήταν μια εξαιρετική εκδήλωση.

Φωτογραφίες από τη μουσική εκδήλωση στο χώρο των ανασκαφών μπορείτε να δείτε εδώ

Κάποια άτομα από το χωριό μας, που δεν έτυχε να έχουν πάρει το απολυτήριο του Γυμνασίου ή του Λυκείου και το χρειάζονται για την επαγγελματική τους αποκατάσταση, φοίτησαν την περασμένη σχολική χρονιά (και όχι μόνο) στο σχολείο δεύτερης ευκαιρίας και μας μετέφεραν τις καλύτερες εντυπώσεις.

Διευθυντής στο σχολείο αυτό είναι ο χωριανός μας Παναγιώτης Τουζένης του Χαράλαμπου, ο οποίος ενεργώντας και υπηρεσιακά αλλά και “τοπικιστικά” θέλει να ενημερώσει τους ενδιαφερόμενους από την ευρύτερη περιοχή μας για τη λειτουργία του σχολείου αυτού στέλνοντας για δημοσίευση το παρακάτω υλικό.

Σημειώνουμε ότι λειτουργεί παράρτημα του σχολείου και στην Καλλονή

Δεν το λέμε εμείς και δεν κάναμε την αξιολόγηση εμείς. Το γράφει στην γνωστή ιστοσελίδα in.gr ο Θανάσης Νιάρχος, σημαντικός άνθρωπος στο χώρο των γραμμάτων.*

Γράφει μεταξύ άλλων:

Τι περίεργο αλλά και πόσο ανακουφιστικό, να έχεις περιηγηθεί σε ξακουστές κοσμοβριθείς πρωτεύουσες, σε ονομαστούς αρχαιολογικούς χώρους και σε μουσεία και το μυαλό σου να μένει σταθερά προσηλωμένο σε μια εδαφική γωνιά, γωνίτσα θα τη λέγαμε καλύτερα πλαισιωμένη από ένα βουναλάκι με ελέγξιμες με μια μόνο ματιά τις διαστάσεις του και μια επίσης ελέγξιμη – σαν να πρόκειται για λίμνη – όσον αφορά την έκτασή της θάλασσα.

Μια «γωνίτσα» που όσο και αν κινδυνεύει η ζούγκλα του Αμαζονίου ή η πολιτεία της Καλιφόρνιας με την πυρκαγιά που την αφανίζει τις μέρες αυτές, την αισθάνεσαι να μένει άθικτη από κάθε μορφής απειλή.

Ισως γιατί όσοι θα τη διεκδικούσαν ως «περιουσία» τους μέσα στον κόσμο δεν είναι μόνο απειροελάχιστοι, έως ανύπαρκτοι, αλλά επιπλέον έχουν συνάψει μια σχέση μαζί της που με το να την έχει μεταβάλει σε όραμα δεν έχουν πλέον καμιά διάθεση να της απομυζήσουν οτιδήποτε άλλο. Αισθάνονται να ταυτίζονται με τόσο απόλυτο τρόπο μαζί της ώστε κάθε πρόσθετη φιλοδοξία να τη μεταβάλουν σε ιδιοκτησία τους θα ήταν σαν να την αμφισβητούσαν στην ονειρική της διάσταση.

Επιπλέον δεν αποκλείεται να αισθάνονται το γεγονός ότι τη σημασία της την αποκτά χάρις στην αδυναμία τους να της αναγνωρίσουν στοιχεία που περιγράφοντάς τα θα την έκαναν αναγνωρίσιμη για τον καθένα. Ενώ αίφνης στο Μόντε Κάρλο μπορεί περιγράφοντάς το να δώσεις ακόμη και σε εκείνον που δεν το έχει επισκεφτεί να καταλάβει περί τίνος πρόκειται, για τα Βατερά στη Μυτιλήνη θα έπρεπε να εξηγήσεις για ποιον λόγο έχουν υπάρξει και εξακολουθούν να παραμένουν για σένα πολύτιμα – πράγμα που δεν είναι τόσο εύκολο να το κάνεις.

Ακούγεται τόσο αόριστο ότι κάποια στιγμή τα αισθάνθηκες να εγκολπώνονται τη στεναχώρια σου ή τη μελαγχολία σου ή ακόμη και την απελπισία σου με τόση τρυφερότητα και συμπάθεια ώστε θα αισθανόσουν το λιγότερο αγνώμων να μην ένιωθες να εγκαθίσταται μια σχέση ανάμεσά σας, όπως δεν θα μπορούσε να συμβεί με το γραφείο σου, τη γειτονιά σου, το αυτοκίνητό σου, ή και την ίδια σου την πόλη ακόμη.

Τόσο αόριστο αλλά ταυτόχρονα και τόσο απτό ώστε ακατάλυτος αισθάνεσαι να σφυρηλατείται ένας δεσμός ευγνωμοσύνης για πάντα ή μάλλον για όσο θα συνεχίζεις να υπάρχεις. Συμπερασματικά, Μόντε Κάρλο – Βατερά σημειώσατε 2.

*Σημείωση: Ο Θανάσης Νιάρχος γεννήθηκε στο Βόλο. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες και Γαλλική Φιλολογία. Έχει εκδώσει τα βιβλία: Ποίηση: “Εικοσιτέσσερα νυχτερινά τραγούδια” (1970) και “Έρως έρωτας” (1979). Δοκίμια: “Η ανθρώπινη ανησυχία” (1973), “Κατά μέτωπο” (1980), “Ο αόρατος χρόνος” (1988), “Ημερολόγιο μιας διαμαρτυρίας” (1999), “Ο έρωτας για τους άλλους” (1999), “Καθάπερ φερομένης βιαίας πνοής” (1999), “Για τον Άγγελο Τερζάκη” (2002). Συνομιλίες με εκπροσώπους των ελληνικών γραμμάτων με τους τίτλους “Πραγματογνωμοσύνη της εποχής” (1976) και “Τα παιδικά μου χρόνια” (2003). Από το 1981 εκδίδει μαζί με τον Αντώνη Φωστιέρη το λογοτεχνικό περιοδικό “Η λέξη”. Έχει την επιμέλεια της σειράς “Σκέψη, Χρόνος και Δημιουργοί” των εκδόσεων Καστανιώτη, στην οποία φιλοξενούνται κείμενα σημαντικών δημιουργών του νεοελληνικού πολιτισμού. Έχει μεταφράσει βιβλία των Κάφκα, Μίλερ, Λούθερ Κινγκ, Κοκτώ, κ.ά. Είναι επίσης συνεργάτης της εφημερίδας “Τα Νέα”.