Γιορτάζει αύριο ο πολύπαθος ναός του Αγίου Κωνσταντίνου στο χωριό μας. Βαριά τραυματισμένος από το σεισμό, γλίτωσε “δικαστικά” την κατεδάφιση. Είναι η πέμπτη χρονιά μετά το σεισμό που, παρά τα βαριά τραύματά του, η ενορία του χωριού θα τιμήσει τους αγίους με τον Εσπερινό σήμερα και τη Θεία Λειτουργία αύριο.
Πριν δυο μέρες γυναίκες του χωριού μπήκαν μέσα και τον καθάρισαν και χτες συνεργείο του Δήμου καθάρισε και άσπρισε το στενό περιβάλλοντα χώρο.
Χτες όμως τοποθετήθηκαν-για πρώτη φορά- και ασπροκόκκινες ταινίες περιμετρικά του ναού, προφανώς για να αποκλείσουν την προσέλευση του κόσμου μέσα ή κοντά στο κτίριο. Δεν γνωρίζουμε ποιος και με ποιανού εντολή τοποθέτησε τις ταινίες.
Γεγονός είναι ότι σήμερα ο κόσμος θα πάει (θα πάμε) να ανάψει το κερί του -μέσα απ’ τις ταινίες- και κάποιοι θα μπουν και μέσα. Γεγονός είναι ότι το κτίσμα είναι πολύ επικίνδυνο διότι η δικαστική αναίρεση της κατεδάφισής του δεν αναίρεσε και την επικινδυνότητά του.
Γεγονός είναι ότι δεν εξαιρείται της επικινδυνότητας επειδή είναι ιερός χώρος, διότι αφενός στον πρόσφατο σεισμό της Κρήτης σκοτώθηκε ένα άτομο απ’ το γκρέμισμα ενός ξωκλησιού και αφετέρου κάτι τέτοια ισχυρίζονταν κάποιοι και για τον κορονοϊό και πολλά παραδείγματα (ένα της κοντινής μας Μυχούς) τους διάψευσαν.
Γεγονός είναι ότι ο ναός αυτός αποτελεί τοπόσημο του χωριού μας και θα πληγωθούμε όλοι αν καταστραφεί. Ακούστηκε η ιδέα να κατεδαφιστεί και να ξαναχτιστεί ακριβώς όπως ήταν. Κάποιοι που ξέρουν περισσότερα αποφάσισαν ότι δεν πρέπει να γκρεμιστεί αλλά ότι μπορεί να επισκευαστεί. Και εδώ βρισκόμαστε τώρα.
Γεγονός είναι ότι ακόμα δεν έχει γίνει η μελέτη για την επισκευή και ότι όσο περνά ο καιρός το κτίσμα γίνεται όλο και πιο επικίνδυνο.
Ερώτημα: Μήπως πρέπει να στερεωθεί ο ναός -όπως έγινε και στη Ζωοδόχο Πηγή- ώστε να μειωθεί κατά πολύ η επικινδυνότητά του μέχρι να αρχίσει η επισκευή του;
Σαν αύριο 20 Μαΐου ξεκινούσε κάθε χρόνο το πανηγύρι του Αγίου Κωνσταντίνου στο χωριό μας. Οι ετοιμασίες όμως είχαν αρχίσει πολύ πιο μπροστά. Το πανηγύρι πάντα απαιτεί μουσική και χορό και πριν λίγες δεκαετίες υπήρχε η βρισαγώτικη κομπανία. Μαέστρος ο βιολιστής Νίκος Νικολαΐδης.
Και φυσικά όπου γάμος και χαρά οι βρισαγώτες μουσικάντες πήγαιναν πάντα μπροστά!
Εκτός απ’ το βιολί και το σαντούρι συνοδεύουν με το πνευστό ο Δημ. Παράκοιλας, με το ακορντεόν ο Ηρ. Καφαλούκος και πίσω δεύερο βιολή ο Μαρίνος Ποδηματής και κιθάρα ο Γιώργος Παλαιολόγος.
Μπορεί ο καιρός σήμερα να χάλασε αλλά κακά τα ψέματα αφού “από Μάρτη καλοκαίρι κι από Αύγουστο χειμώνα” τώρα που έχουμε Μάιο έχουμε καλοκαίρι. Εξάλλου η θάλασσα είναι εξαιρετική για να αρχίσουν -όσοι δεν το έκαναν ακόμα- τα μπάνια τους. Το καλοκαίρι στη θύμηση ημών των παλιών φέρνει αναμνήσεις από τα παλιά φτωχικά, ήμερα και …οικογενειακά θα λέγαμε Βατερά, με την απλοϊκή ζωή. Ζωή όμως στην οποία η μουσική, και μάλιστα η ζωντανή, είχε τη θέση της και έδινε χρώμα. Η οικογενειακή κομπανία του Νίκου Νικολαΐδη έπαιζε, όχι μόνο στις γιορτές αλλά απλές Κυριακές στο καφενείο του Χαράλαμπου Α. Γκουγκούλιου. Ο Νίκος βιολί, ο Σωκράτης, ο γιος, τα τύμπανα και τα κορίτσια ακορντεόν και τραγούδι.
Τη δεκαετία του 1980 θεσπίστηκαν οι δραστηριότητες των νομαρχιακών λαϊκών επιμορφώσεων (ΝΕΛΕ) και στο χωριό ανάμεσα σε άλλα άρχισαν και μαθήματα μουσικής σε παιδιά. Δάσκαλος ο Νίκος Νικολαΐδης.
Θυμάται ο Γιώργος Μαργαρίτης που υπήρξε ένας από τους “μαθητές” του “δάσκαλου”, διότι έτσι τον προσφωνούσαν μικροί και μεγάλοι:
Το 1987 ο Νίκος Νικολαΐδης ξεκίνησε να κάνει μαθήματα μουσικής στο χωριό μας. Συγκεντρώθηκε μια αρκετά μεγάλη ομάδα παιδιών που θέλησαν να μάθουν να παίζουν κάποιο μουσικό όργανο. Χάρη στον ακούραστο δάσκαλό μας, δημιουργήθηκε μία ομάδα με βασικό κορμό τους: Γιώργο Σάμιο, Στρατή Στεργίου, Κώστα Νικέλλη, Γιώργο Μαργαρίτη, Σπύρο Τριανταφύλλου, Χαρίλαο Κατσάνη, Παναγιώτη Κουκούλα, Γιάννη Παράκοιλα, Μυρσίνη Σιγεώργη, Παναγιώτα Παράκοιλα και Σεβαστό Σάββα. Η ομάδα αυτή για αρκετά χρόνια έλαβε μέρος σε αρκετές εκδηλώσεις όπως γιορτές για Χριστούγεννα και Πάσχα (Επιτάφιος, Δευτερανάσταση, Αγίου Γεωργίου), Αποκριάτικες εκδηλώσεις, έπαιξε στο δημοτικό θέατρο Μυτιλήνης και μία βραδιά στο καφενείο του Προκόπα.
Φυσικά δεν θα είχαμε επιτύχει τίποτα απ’ όλα αυτά αν δεν υπήρχε ο ακούραστος δάσκαλός μας Νίκος Νικολαΐδης, που με το μεράκι και τη μεγάλη του αγάπη για τη μουσική, κατάφερε να μας μεταδώσει όσα περισσότερα μπορούσε στο μικρό, σχετικά, χρονικό διάστημα που διήρκεσαν τα μαθήματα.
Σαν ένα μικρό φόρο τιμής στη μνήμη του συγκέντρωσα όλα τα τραγούδια που μας έμαθε και τα έγραψε στα τετράδιά μας για να διασωθούν.
Τη μουσική των τραγουδιών την έγραφε και την έδινε στα παιδιά ο δάσκαλος τους. Παραθέτουμε το κομμάτι για το “καναρίνι” απ’ τη συλλογή του Γιώργου.
Ο Νίκος εξασκούσε και το βιοποριστικό -και καλλιτεχνικό, θα λέγαμε- επάγγελμα του κουρέα. Ήταν και άνθρωπος του καφενείου.
Ήταν προς το τέλος της δεκαετίας του 1980. Χειμώνας στο καφενείο με την τράπουλα στο χέρι για να περάσει η ώρα πριν σερβιριστεί το καραφάκι. Στο καρέ του χαρτοπαιγνίου ανάμεσα στους άλλους ήταν και ο αείμνηστος Νίκος Νικολαΐδης, ο βιολιστής και κουρέας. Φυσικά το παιχνίδι συνοδεύονταν από συζητήσεις της επικαιρότητας.
Στην επικαιρότητα τότε ήταν η πίεση απ’ τη μεριά της πολιτείας προς τους αγρότες να εξοφλήσουν τα δάνεια της “ξηρασίας” που είχαν πάρει (αν θυμάμαι καλά) στο τέλος της δεκαετίας του 1970. Επρόκειτο για δάνεια που είχαν δοθεί εξαιτίας της μεγάλης ανομβρίας διαδοχικών ετών. Ήταν όμως νωπές οι μνήμες του κόσμου απ’ το χάρισμα των αγροτικών χρεών που είχε γίνει από τον Παπαδόπουλο. Έτσι κανένας δεν ήταν συνεπής στην πληρωμή των δόσεων ευελπιστώντας σε μια ακόμα χαριστική πράξη.
Στο τραπέζι της χαρτοπαιξίας λοιπόν συζητιόταν το θέμα αυτό. Ο αείμνηστος Νίκος ανακατεύοντας την τράπουλα και μοιράζοντας είπε: “Εγώ τους τα χαρίζω όλα. Δεν τους δίνω μία!!!”
Οικογενειακή φωτογραφία με την κυρά του, την Έλλη, και τα δυο πρώτα παιδιά του, τον Σωκράτη και την Μυρσίνη
Το μικρό αυτό αφιέρωμα στο Νίκο με την ευκαιρία του πανηγυριού του χωριού μας το κλείνουμε με παλιότερη δημοσίευσή μας στο χώρο αυτό που αφορά τον πατέρα του Νίκου τον Σωκράτη Νικολαΐδη.
Το παρακάτω πραγματικό περιστατικό μου διηγήθηκε υπερήλικας χωριανός μας στον οποίο είχε μεταφερθεί από τον πατέρα του.
Πριν πολλά χρόνια το γλέντι στο πανηγύρι του Αη Γιωργιού γινόταν στον περιβάλλοντα χώρο του ξωκλησιού και όταν βοηθούσε ο καιρός διαρκούσε μέχρι το πρωί της επόμενης μέρας. Μια χρονιά στη μουσική κομπανία “αρχιμουσικός” ήταν ο Σωκράτης Νικολαΐδης, που έπαιζε βιολί. Ξαφνικά την αυγή ακούστηκε το κελάηδημα ενός αηδονιού. Αμέσως ο Σωκράτης επέβαλε ησυχία λέγοντας “τώρα ακούμε το αηδόνι”. Μετά το αηδόνι αυτός παίζοντας το δοξάρι στις χορδές του βιολιού έβγαλε έναν παρόμοιο ήχο ένα τόνο υψηλότερο απ’ αυτόν του αηδονιού. Στη συνέχεια τη σκυτάλη πήρε το αηδόνι βγάζοντας ήχο ακόμα πιο υψηλό. Ανταπάντησε το βιολί και ο “αγώνας” συνεχίστηκε μέχρις ότου το αηδόνι σίγησε. Και κατέληξε ο αφηγητής: “Αυτός (ο Σωκράτης) έσκασε και το αηδόνι ακόμα!!!” χωρίς να διευκρινήσει αν το έσκασε βιολογικά ή μεταφορικά (έσκασε απ’ το κακό του) και γι αυτό σταμάτησε.
Ας είναι αναπαυμένος με την ικανοποίηση ότι τα επι γής πεπραγμένα του τον κρατούν ζωντανό ανάμεσά μας!
Το Δημοτικό σχολείο Βρίσας ευχαριστεί τους Αμαλία και Ευστράτιο Π. Μοιρασγεντή για την προσφορά 100€ στη μνήμη της πολυαγαπημένης τους γιαγιάς Αμαλίας Μοιρασγεντή.
Υπενθύμιση. Η Μαρία Αγγελέρου, κόρη του παπά Παύλου, πωλεί τα κτήματα που έχει στο χωριό καθώς και ένα οικόπεδο στα Βατερά, στην τοποθεσία Χοχλακιάρι. Όποιος ενδιαφέρεται ας επικοινωνήσει μαζί της στο τηλέφωνο 2109844128
Στο “emprosnet.gr” ο συνεργάτης του Στρατής Πόθας, που ασχολείται με θέματα της γειτονικής χώρας, μας πληροφορεί ότι:
Στη Μανίσα (Μαγνησία του όρους Σιπύλου στην αρχαιότητα) φύονται κάτι άγριες τουλίπες (tulipaorphanidea για τους ειδικούς), που αποτελούν μοναδικό ενδημικό είδος. Φυτρώνουν κυρίως στο Εθνικό Πάρκο του βουνού Spil (Σίπυλον) σε υψόμετρο 1500 μ. και η ανθοφορία τους κατά τους μήνες Απρίλιο και Μάιο διαρκεί περίπου 20 ημέρες. Η Tuliparphanidea είναι ένα πολυετές βολβώδες φυτό που φύεται σε Βουλγαρία, ηπειρωτική Ελλάδα,νησιά Αιγαίου, Κρήτη και τη δυτική Τουρκία. Καλλιεργείται και χρησιμοποιείται ως καλλωπιστικό φυτό κήπου από το 1861 κυρίως στην Ολλανδία, που πολλοί θεωρούν πατρίδα της! Στην Τουρκία που μάλλον οφείλει και το όνομά της (απ’ τη λέξη Τουλμπάν, που σημαίνει κάλυμμά κεφαλιού) καλλιεργείται απ’ την εποχή του Σουλτάνου Σουλεϊμάν , ενώ στην Ελλάδα εντοπίζονται 11 αυτοφυή είδη, εκ των οποίων 4 στη Χίο! Επειδή τα τελευταία χρόνια γινόταν (όπως κι εδώ Χανιά, Χίος κ.α.) αλόγιστο κόψιμο και διάθεση στις αγορές, από την 4η Περιφερειακή Διεύθυνση Προστασίας της Φύσης και Εθνικών Δρυμών (της Τουρκίας), επιβάλλεται πρόστιμο 110 χιλ. λιρών για όσους καταστρέφουν τη βιολογική ποικιλότητα !
Εμείς εδώ όχι μόνο τις λιγοστές τουλίπες της Νιγίδας τις εξολοθρεύουμε αλλά και τα κρινάκια την Βατερών ή τα Μυριτζίδια του χειμώνα μερικοί τα κόβουν, “αγκαλιές ολόκληρες” και καμαρώνουν!Βέβαια αυτά δεν είναι προστατευόμενο είδος.
ΑΛΛΑΓΗ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΕ ΖΩΝΤΑΝΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΣΤΟΝ ΣΥΛΛΟΓΟ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ
Λόγω απρόοπτου κωλύματος των μουσικών, ο Πολιτιστικός Σύλλογος Βρισαγωτών Λέσβου Αθήνας θα διοργανώσει τη συνάντηση χωριανών και φίλων με ουζάκι και ζωντανή μουσική στις 5 Ιουνίου ημερα Κυριακή στην αίθουσά του (3ης Σεπτεμβρίου 144, 3ος όροφος) μετά τη 1.00 μ.μ.
Για να ξαναβρεθούμε μετά από τόσον καιρό, να τα πούμε και να διασκεδάσουμε!
Η αρχική ενημέρωση ήταν η παρακάτω:
ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΕ ΖΩΝΤΑΝΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΣΤΟΝ ΣΥΛΛΟΓΟ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ
Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Βρισαγωτών Λέσβου Αθήνας διοργανώνει συνάντηση χωριανών και φίλων του με ουζάκι με ζωντανή μουσική.
Θα ξαναβρεθούμε, λοιπόν, στις 29 Μαΐου ημέρα Κυριακή στην αίθουσά μας (3ης Σεπτεμβρίου 144, 3ος όροφος) μετά τη 1.00 μ.μ. για να τα πούμε μετά από τόσον καιρό, και να διασκεδάσουμε.
Τα παιδιά του Γυμνασίου και του Λυκείου Πολιχνίτου δέχτηκαν στα πλαίσια του προγράμματος Erasmus+ την επίσκεψη μαθητών από δυο σχολεία της Γαλλίας, τα οποία και φιλοξένησαν. Συνεργάστηκαν στα πλαίσια του κοινού προγράμματος, το οποίο υλοποίησαν, και αντάλλαξαν πληροφορίες για όλους τους τομείς της ζωής που τους ενδιαφέρουν.
Οι εμπειρίες αυτές αποτελούν τα πολυτιμότερα ωφέλη της εκπαιδευτικής διαδικασίας και αξίζουν συγχαρητήρια στα σχολεία της περιοχής μας και ιδιαίτερα στους εκπαιδευτικούς που ανέλαβαν την ευθύνη της οργάνωσης και υλοποίησης του προγράμματος.
