Κάτω από τον Πλάτανο…

Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Βρίσας “Άγιος Κωνσταντίνος” ευχαριστεί όλους όσους συνέβαλαν στον εορτασμό του πανηγυριού του αγίου Κωνσταντίνου στο χωριό μας.

Συγκεκριμένα ευχαριστεί τους:

1. Μαρίνο Σκιά και Κώστα Αθάνατο για την προσφορά 200€
2. “Γεωτεχνική” (Κατσαβέλλης-Φλωρίδης) για την προσφορά 200€ και την Γιάννα Καλατζή για τη διαμεσολάβησή της.
3. Το supermarket Πετρέλλης για την προσφορά εμφιαλωμένου νερού και αναψυκτικών.
4. Το αρτοποιείο Τριανταφύλλου – Δροσίνη που πρόσφεραν τυροπιτάκια και σπανακοτυροπιτάκια.
5. Όλα τα καταστήματα και όλους τους επαγγελματίες που πρόσφεραν δώρα για τη λαχειοφόρο αγορά και των οποίων τα ονόματα και τα δώρα υπήρχαν στις καταστάσεις που μοιράστηκαν στη μουσική βραδιά.
6. Τέλος ευχαριστεί και όλους τους χωριανούς που συμμετείχαν και αγκάλιασαν την προσπάθεια για το ξαναζωντάνεμα του πανηγυριού έστω και …εκτός έδρας!

Χρόνια πολλά σε όλους και του χρόνου με υγεία.

Εξαιρετική αποδείχτηκε η προσπάθεια του Πολιτιστικού Συλλόγου του χωριού μας, και ιδιαίτερα του Προέδρου του, Φώτη Σταμογιώργου (συζύγου της Δέσποινας Σπύρου Νικέλλη), να ξαναζωντανέψει το -πάλαι ποτέ- πρώτο πανηγύρι του χωριού μας, έστω και εξωβελισμένο από το φυσικό του χώρο, που ήταν ο Πλάτανος, έστω και εξωβελισμένο και από το χωριό μας.

Στου “Προκόπα” στα Βατερά μαζεύτηκε πάρα πολύς κόσμος, ώστε να δημιουργηθεί η απορία σε ηλικιωμένο χωριανό που είχε έρθει από την Αθήνα :”όλος αυτός ο κόσμος Βρισαγώτες είναι;”. Είχαμε βέβαια και επισκέπτες.

Κυρίαρχο γεγονός στην εκδήλωση, πριν αρχίσει το πανηγύρι, ήταν η μετά θάνατο απονομή τιμητικής πλακέτας, από τον Πολιτιστικό Σύλλογο, στον αείμνηστο δάσκαλο και επί σαράντα χρόνια ψυχή του Συλλόγου, Παναγιώτη Παππά, για την κοινωνική και πολιτιστική προσφορά του.

Την πλακέτα παρέλαβε η κόρη του Παναγιώτη Μαρία, η οποία ευχαρίστησε το Σύλλογο για την τιμή που απέδωσε στον πατέρα της και ευχήθηκε καλή συνέχεια στο νέο ΔΣ του Συλλόγου. Λίγα λόγια για την προσφορά του Παναγιώτη, μέσω του Συλλόγου, στο χωριό μας είπε ο επί χρόνια συνεργάτης του στο Σύλλογο Νίκος Μαυρουδής.

Και μετά άρχισε το γλέντι με πρωταγωνιστές φυσικά του εορτάζοντες Κωστήδες!

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΜΕ ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΚΑΡΔΙΑ

Από το βιβλίο “τα φυλαχτά μου” της Κατερίνας Γεωργή

Ο θεός των ζώων

Μέρες πιο μπροστά ονειρευόταν την μέρα του πανηγυριού.
Κάθε χρόνο την περίμεναν με λαχτάρα όλα τα παιδιά αλλά φέτος γι αυτόν όλα ήταν αλλιώτικα.
Για πρώτη φορά θα φορούσε καινούργιο μακρύ παντελόνι.
Μέχρι τώρα πάντα ήταν με κοντό, και μόνο τον χειμώνα φορούσε πού και πού και κανά γκόλφ όταν έκανε πολύ κρύο.
Και ξαφνικά θα έμπαινε στον κόσμο των αντρών, αντράκι και αυτός με άσπρο πουκάμισο και μακρύ παντελόνι, και με το μαύρο αχνό χνούδι στα μάγουλα και στο πάνω χείλος του.
Τρεις πρόβες είχε κάνει στον ράφτη και τώρα τον περίμενε στην ντουλάπα κρεμασμένο για να το φορέσει ανήμερα του Αγίου Κωνσταντίνου, πολύ μεγάλη γιορτή για το χωριό του.
Χίλιες προφάσεις εύρισκε για να ανεβαίνει στην πάνω κάμαρα και να το καμαρώνει.
Η ανοιχτόκαρδη μάνα του που όλα τα καταλάβαινε και τον διάβαζε σαν ανοιχτό βιβλίο, τον πείραζε λέγοντάς του ότι, “εκεί θα είναι βρέ δεν φεύγει ούτε πρόκειται να σου το πάρει κανείς”.
Και γέλαγαν συνομωτικά και οι δύο γιατί ήταν ίδιοι σε χαρακτήρα όταν ο σοβαρός κυρ Ηλίας τους ρώταγε τι λένε και ποιος δεν θα φύγει από το σπίτι.
‘Ηταν μεγάλη και επίσημη η γιορτή του Αγίου στις είκοσι μία Μαΐου για το χωριό του.
Μέχρι και ο δεσπότης ερχόταν, και πολύς κόσμος από άλλα χωριά, και πανηγυριώτικα πολλά είχε, και χαλβάδες, και μουσικές πολλές παίζανε.
Μέρες πιο μπροστά ήταν ανάστατο όλο το χωριό από τις προετοιμασίες.
Κατ’ αρχήν χτύπαγε η καμπάνα για να πάνε γυναίκες, όσες θέλαν και μπορούσαν, να καθαρίσουν τον Άγιο.
Μιλάμε για γενική καθαριότητα από άκρη σε άκρη, και ασπρίσματα, και ξεσκονίσματα, και σφουγγαρίσματα, και την παραμονή το πρωί οι εικόνες του Αγίου Κωσταντίνου και Ελένης στολισμένες γύρω γύρω με στεφάνια από λουλούδια.
Και οι “ποδιές” όλων των εικόνων και τα τραπεζομάντηλα στην Αγία Τράπεζα πλυμένα, κολλαρισμένα και καλοσιδερωμένα.
Τα καφενεία άνοιγαν τις κλειστές πόρτες τους και ασπριζόταν και αυτά για να φύγει η άσχημη μυρωδιά της ξυλόσομπας, της κλεισούρας και των τσιγάρων του χειμώνα.
Καθίσματα βγαίνανε στην πλατεία στον Πλάτανο και στους άλλους δρόμους και από άλλα καφενεία και στα πεζοδρόμια, που η κοινότητα είχε φροντίσει να τα ασπρίσει και αυτά με ασβέστη.
Οι δρόμοι σκουπισμένοι όλοι από τις νοικοκυρές που και αυτές με την σειρά τους ειδικά στις πιο απομακρυσμένες από το κέντρο γειτονιές άσπριζαν οι ίδιες τα πεζοδρόμια μπορεί και φράχτες σε τσιπάρια, τον αυλόγυρό τους, ακόμα και το κάτω μέρος του τοίχου του σπιτιού.
Και τα σπίτια μέσα έλαμπαν από καθαριότητα και οι ετοιμασίες για γλυκά έδιναν και έπαιρναν, ειδικά σε αυτά που είχαν εορτάζοντες.
Ρούχα καινούργια ραβόντουσαν, παπούτσια και πέδιλα είχαν παραγγελθεί και είχαν φτιαχτεί από τους τσαγκάρηδες, κεφάλια καλοκουρεύονταν, χαρτζηλίκι μαζευόταν μέρες πιο μπροστά για να αγοραστούν τα πανηγυριώτικα ή για να ξοδευτεί στον καφενέ από τους πιο μεγάλους.
Το εκκλησάκι που ήταν αρκετά μεγάλο ήταν το καμάρι του μικρού χωριού του.
Σε μια μεγάλη πλατεία ήταν χτισμένο σε βυζαντινό ρυθμό με τον στρογγυλό τρούλο του, και είχε αντικαταστήσει ένα κατά πολύ μικρότερό του με κεραμίδια, χάρη ενός ονείρου και της θέλησης του παπά- Δημήτρη Καρρά.
Το παλιό εκκλησάκι ήταν πολύ μικρό κτισμένο μέσα σε τεράστια δέντρα και η μεγάλη πλατεία γύρω του χρησιμοποιόταν πολλές φορές για γλέντια και πανηγύρια μέχρι την δύση του ηλίου γιατί μετά νύχτωνε, δεν έβλεπαν, και μεταφερόταν στους καφενέδες.
Γινόταν “χοροστάσι” σε όλες τις μεγάλες γιορτές, και από τους στρατιώτες που φεύγανε για τον πόλεμο αλλά και σε γάμους και βαφτίσια που παρακολουθούσε όλο το χωριό γύρω γύρω, και στην γιορτή του μετά την λειτουργία γινόταν και “κισκέκ”.
Το τελευταίο το είχε κάνει ο παππούς του καλύτερου του φίλου, ο Βαγγέλης Γραγουδάς εκεί γύρω στο είκοσι, γιατί μετά αυτός πέθανε, έγινε και η Μικρασιατική καταστροφή και το έθιμο σταμάτησε.
Ήταν προστάτης ο Άγιος των ανθρώπων που πηγαίναν στον πόλεμο, έτσι τουλάχιστον πίστευαν.
Χρόνια και χρόνια πολεμούσαν οι χωριανοί μας, συνέχεια, και το είχαν ανάγκη να το πιστεύουν, ειδικά τόσο καιρό στην Μικρασία, και επιθυμία τους ήταν να το ξανακάνουν πιο μεγάλο αλλά δεν είχαν τα χρηματικά “μέσα”, ώσπου ένα όνειρο του Χαράλαμπου Σάββα, και ένα του γράμμα από το Βελγικό Κογκό που βρισκόταν και στο οποίο εξιστορούσε αυτό που είδε στον παπά του χωριού, ήταν η αιτία που επισπεύσθηκε το χτίσιμο τού κατά πολύ μεγαλύτερου και ομορφότερου σημερινού ναού.
Τον άγιο είχε δει λέει στον ύπνο του που του ζητούσε να μεσολαβήσει για μια μεγάλη εκκλησία.
Έρανο όπου μπορούσε και δεν μπορούσε που λέει ο λόγος έκανε ο παπά-Δημήτρης και μετά από πολλές περιπέτειες και απογοητεύσεις κατάφερε να το χτίσει.
Τρεις μέρες πιο μπροστά έφταναν στο χωριό οι μικροπωλητάδες με τους πάγκους τους και τα πολύχρωμα παιχνίδια τους, και οι χαλβατζήδες με τα “πταρέλια” και τις “πτάρες” τις στολισμένες με τα χρωματιστά κουφετάκια τους.
Τα αραμπαδέλια και τα παγιαυλέλια, οι ανεμόμυλοι, τα τουφέκια και τα πιστόλια, οι μπάλες και οι κούκλες, τα δαχτυλιδάκια και βραχιολάκια με τις ψεύτικες χάντρες τους ήταν η χαρά και η ευτυχία των στερημένων παιδιών του χωριού.
Την ημέρα της γιορτής ανάστατο το χωριό όλο.
Ο κόσμος με τα καλά του προσκυνούσε την εικόνα και έβγαινε στην πλατεία γιατί μέσα στην εκκλησία ήταν το αδιαχώρητο, με τους πρωτοσύγκελους και τον δεσπότη και άλλους παπάδες από τον Πολυχνίτο, και ξένοι από τα διπλανά χωριά αλλά και από την Χώρα, την πρωτεύουσα του νησιού, είχαν καταφτάσει από το πρωΐ.
Και γινόταν περιφορά της εικόνας στο χωριό και όταν τέλειωνε η λειτουργία καθόταν για καφέ στον Πλάτανο και σε όλους τους άλλους καφενέδες πολύς κόσμος, και μετά οι γυναίκες φεύγανε να αποτελειώσουν το καλό φαγητό που είχαν μισοετοιμάσει από πριν, ξυπνώντας από τα χαράματα, και μοσχομύριζε όλο το χωριό, και τα παιδιά τρέχαν στους δρόμους και χαλούσαν τον κόσμο με τα παιχνίδια τους, τις χαρούμενες φωνές τους, τις σφυρίχτρες και τα παγιαυλέλια τους.
Εκείνος, όλες τις προηγούμενες μέρες ζούσε μέσα σε ένα όνειρο.
Είχε μάθει ότι θα ερχόταν η Ανθούλα για να προσκυνήσει στον άγιο, συμμαθήτριά του στο γυμνάσιο από άλλο χωριό που του άρεσε πολύ αλλά ποτέ δεν τόλμησε να της το πει, και θα τον έβλεπε και με το καινούργιο μακρύ παντελόνι του.
Από βραδύς είχε κάνει όλες τις δουλειές που του είχε πει ο πατέρας του συν ότι είχε βοηθήσει και στο καφενείο.
Και είχε πάρει την άδεια ανήμερα να είναι εντελώς ελεύθερος, εκτός από το πότισμα του γάϊδαρού τους το πρωί και το απόγευμα επειδή δεν έπινε μπαγιάτικο νερό αλλά το ήθελε φρέσκο εκείνη την ώρα “ανασερμένο” από το πηγάδι, και του γινόταν η χάρη, γιατί όπως έλεγε ο κυρ Ηλίας “ο θεός των ζώων παιδί μου είναι ο άνθρωπος”.
Θύμωνε και δυνασχετούσε με τον γάιδαρο και με τον πατέρα του αλλά δεν τολμούσε να φέρει και αντίρηση γιατί ο πατέρας του είχε τις αρχές του και δεν έκανε βήμα πίσω σε αυτό που πίστευε.
Από βραδύς είχε πάει, και θα πήγαινε και το πρωί νωρίς νωρίς για να είναι ελεύθερος όλη την ημέρα.
Η μαμά του η κυρά Μαρία είχε σηκωθεί από τα χαράματα για τις προετοιμασίες των μεζέδων για το καφενείο.
Κοκκινιστό με πατάτες, γιαλαντζί ντολμαδάκια, κεφτέδες και πατατοκεφτέδες, να κόψει τυριά, να πλύνει μαρούλια και μυρίσια για τις σαλάτες και ξέχασε να τον ξυπνήσει έγκαιρα για να σηκωθεί.
Όταν το θυμήθηκε και τον φώναξε να ξυπνήσει είχε περάσει η ώρα και είχε να πάει και στον γάιδαρο.
Πρωινές ώρες τον είχε πάρει ο ύπνος από την λαχτάρα του για την αυριανή μέρα, και τον έκοψε πάνω σε ένα όμορφο όνειρο που ήταν λέει με την Ανθούλα, και της έλεγε πόσο την αγαπούσε, και το καλύτερο ότι του έλεγε και εκείνη ότι τον αγαπά, και εκεί που ετοιμαζόταν να την φιλήσει, άκουσε την φωνή της μάνας του.
Πετάχτηκε επάνω και ούτε πλύθηκε ούτε έφαγε, μόνο άρπαξε ένα παξιμάδι, φόρεσε τις ελβιέλες του, και τα “πόδια του στον κώλο” που λένε.
Όταν είχε απομακρυνθεί λίγο από το χωριό άκουσε την καμπάνα που χτυπούσε.
Στάθηκε και με αγωνία περίμενενε να σταματήσει για να μετρήσει τους τελευταίους διακεκομμένους χτύπους της που δήλωναν ποια καμπάνα ήταν, και πόσο είχε προχωρήσει η λειτουργία.
Ντάν, ντάν, ντάν, αμάν, η τρίτη καμπάνα.
Αν πήγαινε μέχρι το γάιδαρο πάει τελείωσε θα έχανε και την περιφορά και την Ανθούλα και όλα.
Και έκανε το αδιανόητο. Έκανε στροφή και γύρισε πίσω.
Σε όλο το δρόμο σκεφτόταν και τι έγινε δηλαδή, τι θα πάθαινε ο γάιδαρος αν έμενε και λίγες ώρες ακόμα χωρίς νερό, θα πήγαινε νωρίς το απόγευμα μπορεί και μόλις έτρωγαν και θα τον πότιζε και κανείς δεν θα καταλάβαινε τίποτα.
Τρέχοντας μπήκε σπίτι, η μάνα του είδηση δεν πήρε, πλύθηκε γρήγορα, ντύθηκε, έβαλε “μπριγιόλ” μπας και στρώσει η “μπόλκα” αλλά εις μάτην, καρφιά μέναν τα μαλλιά του με την σκληρή τρίχα και κοκοράκι δεν γινόταν με τίποτα, και βγήκε έξω.
Επειδή είχε μια ανησυχία σαν κάτι να τον έτρωγε και ενοχές είπε να περάσει πρώτα μια ματιά από το καφενείο να ρωτήσει δήθεν αν τον χρειαζόταν τίποτα ο πατέρας του.
Συννεφιασμένο τον είδε αλλά έτσι ήταν από φυσικού του δεν έμοιαζε στην μάνα του που ήταν γλυκομίλητη και πάντα γελούσε και είχε τον καλό τον λόγο στο στόμα της πάντα για κείνον.
Πλησιάζει και πριν προλάβει να ανοίξει το στόμα του τον ρωτάει ο πατέρας του:
-Πήγες παιδί μου στον γάιδαρο;
-Ναι πήγα, τι δεν πήγα;
-Και τον πότισες;
-Μα ρωτάς πατέρα; Βέβαια και τον πότισα.
-Είσαι σίγουρος ε;
Πριν καλό προλάβει να πει το ναι γιατί μολονότι κατάλαβε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά δεν μπορούσε πια να κάνει και πίσω, έπεσε η πρώτη χαστουκιά.
Γιατί όλα και όλα ο κυρ Ηλίας ήταν ίσιος άνθρωπος και το ψέμα και την κοροϊδία δεν τα σήκωνε με τίποτα.
Και χωρίς καμιά άλλη εξήγηση τού έριξε τον κεραυνό στο κεφάλι:
-Γρήγορα στο σπίτι και να μην ξαναβγείς μέχρι αύριο!
Αμ δεν άνοιγε η γη να τον καταπιεί καλύτερα εκείνη τη στιγμή που ένοιωσε να χάνονται τα αντριλίκια και τα καμαρώματα και να ξαναγίνεται σαν μωρό που το βάζουν τιμωρία γιατί έσπασε το βάζο με το γλυκό και είπε και ψέματα ότι το έσπασε η γάτα;
Και γύρισε ο καυμενούλης στο σπίτι και ανέβηκε στο δωμάτιο επάνω και έπεσε στο κρεββάτι και έκλαψε με μαύρο δάκρυ για το πανηγύρι που έχασε και για την Ανθούλα που δεν ήταν τυχερό να τον καμαρώσει με το μακρύ παντελόνι.
Διότι ο γάιδαρος και αίτιος της καταδίκης του μετά που έφυγε από βραδύς που τον είχε ποτίσει, είδε μια γαϊδουρίτσα στο δρόμο “αμολαρτή”, από κάπου είχε φύγει, και θέλοντας να την ακολουθήσει προφανώς με πονηρό σκοπό, έριξε κάτω ένα χαλαρό “μπάλο” της περίφραξης και βγήκε έξω.
Εκεί κάπου τους πήρε είδηση από τα γκαρίσματα και την φασαρία ο μπεξής της περιοχής, τους συνέλαβε και τους πήγε στο σπίτι του μέχρι να ειδοποιήση τους ιδιοκτήτες τους να πάνε να τους πάρουν διότι του ήταν “γνωστές και μη εξαιρετέες” από άλλες φορές οι φυσιογνωμίες τους μια και οι δύο ήταν ζωηροί και ερωτιάρηδες.
Και ο κύριος Ηλίας ήταν ήδη ενημερωμένος το πρωί που πήγε στο καφενείο το αντράκι μας, για το συμβάν και πότε συνέβη.
Απλά ο μπεξής από βραδύς είχε γυρίσει αργά στο σπίτι του και έδωσε μόνο τον άλλο γάιδαρο στον ιδιοκτήτη του γιατί το σπίτι του ήταν μακρυά από το δικό τους και ήταν κουρασμένος.
Άλλως τε ήταν και φίλος με τον πατέρα του και τον κράτησε μια και ήξερε ότι είχαν πολλές δουλειές ανήμερα του πανηγυριού με το καφενείο.
Και έμεινε μέσα ο καυμενούλης και τίποτα δεν τον παρηγορούσε, ούτε τα γλυκά λόγια της μάνας του που τον συμπαραστεκόταν και υπέφερε παρ’ όλες τις δουλειές της και αυτή μαζί του, και όλο τον αναγόρευε έτσι που καθόταν μόνος του επάνω, και ούτε που έφαγε τίποτα από όλους τους όμορφους μεζέδες που γέμιζαν όλη τη γειτονιά με τις γαργαλιστικές μυρουδιές τους.
Και άκουγε την φασαρία του κόσμου και τις μουσικές, και ήρθαν και οι φίλοι του και τον έψαχναν, αλλά η μάνα του για να μην τον ντροπιάσει είπε ότι ήταν άρρωστος όλο το βράδυ με εμετούς και τέτοια, και τώρα κοιμόταν και δεν θα έβγαινε έξω.
Και αυτός να μην την θέλει την ζωή του.
Και να σκέφτεται συνέχεια, καλά ο Θεός των ζώων είναι ο άνθρωπος, των μικρών αγοριών σαν αυτόν που μπαίνουν στην εφηβεία ποιος είναι, που συνομώτησαν εναντίον του Θεοί και δαίμονες για να του καταστρέψουν την χαρά, την πρώτη φορά που θα έμπαινε αντράκι και αυτός στον κόσμο των μεγάλων;

Μια ανάρτηση του Γιώργου Μαργαρίτη με φωτογραφίες από παλιά πανηγύρια του αγίου Κωνσταντίνου σε κάνουν να νοιώσεις ένα σφίξιμο στο στομάχι αναπολώντας το πως ήταν το χωριό μας (από την άποψη του κόσμου και της ζωντάνιας) πριν 2-3 μόλις δεκατίες και πως κατάντησε σήμερα!

https://www.facebook.com/groups/1350631145298208/permalink/1678498835844769/?app=fbl

Πολύς κόσμος, πολλά παιδιά, πολλοί ψάλτες, πολλοί ιερείς, περισσή ζωντάνια, περίσσευμα διακόσμησης, “πολύ ζωή”.

Σήμερα το πρωί-για τα δεδομένα των τελευταίων χρόνων- είμασταν αρκετοί. Βοήθησε και ένα πούλμαν με εκδρομείς για τα Βατερά που παραβρέθηκαν και στη Θεία Λειτουργία. Μαζί με μας γεύτηκαν τα όμορφα σνακς (με επικεφαλής την πλατσέδα) και δροσίστηκαν με τα αναψυκτικά που πρόσφερε ο Πολιτιστικός Σύλλογος του χωριού, ο οποίος και μας προσκαλεί για μια όμορφη μουσική βραδιά στου “Προκόπα”.

Σημείωση: Αν μπορούσε να δει τον κόσμο σήμερα ο Γιώργος Μανώλας και διάβαζε αυτό που γράφω ότι “είμασταν αρκετοί” θα …γελά ασταμάτητα βγάζοντας τη γλώσσα έξω!

Γιορτάζει αύριο ο πολύπαθος ναός του Αγίου Κωνσταντίνου στο χωριό μας. Βαριά τραυματισμένος από το σεισμό, γλίτωσε “δικαστικά” την κατεδάφιση. Είναι η πέμπτη χρονιά μετά το σεισμό που, παρά τα βαριά τραύματά του, η ενορία του χωριού θα τιμήσει τους αγίους με τον Εσπερινό σήμερα και τη Θεία Λειτουργία αύριο.

Πριν δυο μέρες γυναίκες του χωριού μπήκαν μέσα και τον καθάρισαν και χτες συνεργείο του Δήμου καθάρισε και άσπρισε το στενό περιβάλλοντα χώρο.

Χτες όμως τοποθετήθηκαν-για πρώτη φορά- και ασπροκόκκινες ταινίες περιμετρικά του ναού, προφανώς για να αποκλείσουν την προσέλευση του κόσμου μέσα ή κοντά στο κτίριο. Δεν γνωρίζουμε ποιος και με ποιανού εντολή τοποθέτησε τις ταινίες.

Γεγονός είναι ότι σήμερα ο κόσμος θα πάει (θα πάμε) να ανάψει το κερί του -μέσα απ’ τις ταινίες- και κάποιοι θα μπουν και μέσα.
Γεγονός είναι ότι το κτίσμα είναι πολύ επικίνδυνο διότι η δικαστική αναίρεση της κατεδάφισής του δεν αναίρεσε και την επικινδυνότητά του.

Γεγονός είναι ότι δεν εξαιρείται της επικινδυνότητας επειδή είναι ιερός χώρος, διότι αφενός στον πρόσφατο σεισμό της Κρήτης σκοτώθηκε ένα άτομο απ’ το γκρέμισμα ενός ξωκλησιού και αφετέρου κάτι τέτοια ισχυρίζονταν κάποιοι και για τον κορονοϊό και πολλά παραδείγματα (ένα της κοντινής μας Μυχούς) τους διάψευσαν.

Γεγονός είναι ότι ο ναός αυτός αποτελεί τοπόσημο του χωριού μας και θα πληγωθούμε όλοι αν καταστραφεί. Ακούστηκε η ιδέα να κατεδαφιστεί και να ξαναχτιστεί ακριβώς όπως ήταν. Κάποιοι που ξέρουν περισσότερα αποφάσισαν ότι δεν πρέπει να γκρεμιστεί αλλά ότι μπορεί να επισκευαστεί. Και εδώ βρισκόμαστε τώρα.

Γεγονός είναι ότι ακόμα δεν έχει γίνει η μελέτη για την επισκευή και ότι όσο περνά ο καιρός το κτίσμα γίνεται όλο και πιο επικίνδυνο.

Ερώτημα: Μήπως πρέπει να στερεωθεί ο ναός -όπως έγινε και στη Ζωοδόχο Πηγή- ώστε να μειωθεί κατά πολύ η επικινδυνότητά του μέχρι να αρχίσει η επισκευή του;

Σαν αύριο 20 Μαΐου ξεκινούσε κάθε χρόνο το πανηγύρι του Αγίου Κωνσταντίνου στο χωριό μας. Οι ετοιμασίες όμως είχαν αρχίσει πολύ πιο μπροστά. Το πανηγύρι πάντα απαιτεί μουσική και χορό και πριν λίγες δεκαετίες υπήρχε η βρισαγώτικη κομπανία. Μαέστρος ο βιολιστής Νίκος Νικολαΐδης.

Και φυσικά όπου γάμος και χαρά οι βρισαγώτες μουσικάντες πήγαιναν πάντα μπροστά!

Μπορεί ο καιρός σήμερα να χάλασε αλλά κακά τα ψέματα αφού “από Μάρτη καλοκαίρι κι από Αύγουστο χειμώνα” τώρα που έχουμε Μάιο έχουμε καλοκαίρι. Εξάλλου η θάλασσα είναι εξαιρετική για να αρχίσουν -όσοι δεν το έκαναν ακόμα- τα μπάνια τους. Το καλοκαίρι στη θύμηση ημών των παλιών φέρνει αναμνήσεις από τα παλιά φτωχικά, ήμερα και …οικογενειακά θα λέγαμε Βατερά, με την απλοϊκή ζωή. Ζωή όμως στην οποία η μουσική, και μάλιστα η ζωντανή, είχε τη θέση της και έδινε χρώμα. Η οικογενειακή κομπανία του Νίκου Νικολαΐδη έπαιζε, όχι μόνο στις γιορτές αλλά απλές Κυριακές στο καφενείο του Χαράλαμπου Α. Γκουγκούλιου. Ο Νίκος βιολί, ο Σωκράτης, ο γιος, τα τύμπανα και τα κορίτσια ακορντεόν και τραγούδι.

Τη δεκαετία του 1980 θεσπίστηκαν οι δραστηριότητες των νομαρχιακών λαϊκών επιμορφώσεων (ΝΕΛΕ) και στο χωριό ανάμεσα σε άλλα άρχισαν και μαθήματα μουσικής σε παιδιά. Δάσκαλος ο Νίκος Νικολαΐδης.

Θυμάται ο Γιώργος Μαργαρίτης που υπήρξε ένας από τους “μαθητές” του “δάσκαλου”, διότι έτσι τον προσφωνούσαν μικροί και μεγάλοι:

Το 1987 ο Νίκος Νικολαΐδης ξεκίνησε να κάνει μαθήματα μουσικής στο χωριό μας. Συγκεντρώθηκε μια αρκετά μεγάλη ομάδα παιδιών που θέλησαν να μάθουν να παίζουν κάποιο μουσικό όργανο. Χάρη στον ακούραστο δάσκαλό μας, δημιουργήθηκε μία ομάδα με βασικό κορμό τους: Γιώργο Σάμιο, Στρατή Στεργίου, Κώστα Νικέλλη, Γιώργο Μαργαρίτη, Σπύρο Τριανταφύλλου, Χαρίλαο Κατσάνη, Παναγιώτη Κουκούλα, Γιάννη Παράκοιλα, Μυρσίνη Σιγεώργη, Παναγιώτα Παράκοιλα και Σεβαστό Σάββα. Η ομάδα αυτή για αρκετά χρόνια έλαβε μέρος σε αρκετές εκδηλώσεις όπως γιορτές για Χριστούγεννα και Πάσχα (Επιτάφιος, Δευτερανάσταση, Αγίου Γεωργίου), Αποκριάτικες εκδηλώσεις, έπαιξε στο δημοτικό θέατρο Μυτιλήνης και μία βραδιά στο καφενείο του Προκόπα. 

Φυσικά δεν θα είχαμε επιτύχει τίποτα απ’ όλα αυτά αν δεν υπήρχε ο ακούραστος δάσκαλός μας Νίκος Νικολαΐδης, που με το μεράκι και τη μεγάλη του αγάπη για τη μουσική, κατάφερε να μας μεταδώσει όσα περισσότερα μπορούσε στο μικρό, σχετικά, χρονικό διάστημα που διήρκεσαν τα μαθήματα. 

Σαν ένα μικρό φόρο τιμής στη μνήμη του συγκέντρωσα όλα τα τραγούδια που μας έμαθε και τα έγραψε στα τετράδιά μας για να διασωθούν.  

Το τετράδιο μουσικής θα το βρείτε πατώντας το σύνδεσμο: https://read.bookcreator.com/EUF1UrR9gvWwiRfCWJY4UQ6xgiI2/tbmTxnsGSpOB-Mt3dCDvMA

Τη μουσική των τραγουδιών την έγραφε και την έδινε στα παιδιά ο δάσκαλος τους. Παραθέτουμε το κομμάτι για το “καναρίνι” απ’ τη συλλογή του Γιώργου.

Ο Νίκος εξασκούσε και το βιοποριστικό -και καλλιτεχνικό, θα λέγαμε- επάγγελμα του κουρέα. Ήταν και άνθρωπος του καφενείου.

Ήταν προς το τέλος της δεκαετίας του 1980. Χειμώνας στο καφενείο με την τράπουλα στο χέρι για να περάσει η ώρα πριν σερβιριστεί το καραφάκι. Στο καρέ του χαρτοπαιγνίου ανάμεσα στους άλλους ήταν και ο αείμνηστος Νίκος Νικολαΐδης, ο βιολιστής και κουρέας. Φυσικά το παιχνίδι συνοδεύονταν από συζητήσεις της επικαιρότητας.

Στην επικαιρότητα τότε ήταν η πίεση απ’ τη μεριά της πολιτείας προς τους αγρότες να εξοφλήσουν τα δάνεια της “ξηρασίας” που είχαν πάρει (αν θυμάμαι καλά) στο τέλος της δεκαετίας του 1970. Επρόκειτο για δάνεια που είχαν δοθεί εξαιτίας της μεγάλης ανομβρίας διαδοχικών ετών. Ήταν όμως νωπές οι μνήμες του κόσμου απ’ το χάρισμα των αγροτικών χρεών που είχε γίνει από τον Παπαδόπουλο. Έτσι κανένας δεν ήταν συνεπής στην πληρωμή των δόσεων ευελπιστώντας σε μια ακόμα χαριστική πράξη.

Στο τραπέζι της χαρτοπαιξίας λοιπόν συζητιόταν το θέμα αυτό. Ο αείμνηστος Νίκος ανακατεύοντας την τράπουλα και μοιράζοντας είπε: “Εγώ τους τα χαρίζω όλα. Δεν τους δίνω μία!!!”

Το μικρό αυτό αφιέρωμα στο Νίκο με την ευκαιρία του πανηγυριού του χωριού μας το κλείνουμε με παλιότερη δημοσίευσή μας στο χώρο αυτό που αφορά τον πατέρα του Νίκου τον Σωκράτη Νικολαΐδη.

Το παρακάτω πραγματικό περιστατικό μου διηγήθηκε υπερήλικας χωριανός μας στον οποίο είχε μεταφερθεί από τον πατέρα του.

Πριν πολλά χρόνια το γλέντι στο πανηγύρι του Αη Γιωργιού γινόταν στον περιβάλλοντα χώρο του ξωκλησιού και όταν βοηθούσε ο καιρός διαρκούσε μέχρι το πρωί της επόμενης μέρας. Μια χρονιά στη μουσική  κομπανία “αρχιμουσικός” ήταν ο Σωκράτης Νικολαΐδης, που έπαιζε βιολί. Ξαφνικά την αυγή ακούστηκε το κελάηδημα ενός αηδονιού. Αμέσως ο Σωκράτης επέβαλε ησυχία λέγοντας “τώρα ακούμε το αηδόνι”. Μετά το αηδόνι αυτός παίζοντας το δοξάρι στις χορδές του βιολιού έβγαλε έναν παρόμοιο ήχο ένα τόνο υψηλότερο απ’ αυτόν του αηδονιού. Στη συνέχεια τη σκυτάλη πήρε το αηδόνι βγάζοντας ήχο ακόμα πιο υψηλό. Ανταπάντησε το βιολί και ο “αγώνας” συνεχίστηκε μέχρις ότου το αηδόνι σίγησε. Και κατέληξε ο αφηγητής: “Αυτός (ο Σωκράτης) έσκασε και το αηδόνι ακόμα!!!” χωρίς να διευκρινήσει αν το έσκασε βιολογικά ή μεταφορικά (έσκασε απ’ το κακό του) και γι αυτό σταμάτησε.

Ας είναι αναπαυμένος με την ικανοποίηση ότι τα επι γής πεπραγμένα του τον κρατούν ζωντανό ανάμεσά μας!

Η Ελένη Δροσίνη και ο Παναγιώτης Δεληζήσης απόκτησαν τη δεύτερη κορούλα τους.

Να σας ζήσει. Να χαίρεστε και να καμαρώνετε και τα δυο κοριτσάκια σας και να γεμίζουν το σπιτικό σας με χαρές.

Η γιαγιά Κοσμία Αθηναίου (που γνωρίζουμε) και οι άλλοι συγγενείς να τους χαίρονται όλους και να παίρνουν δυνάμεις απ΄τις χαρές τους.

Το Δημοτικό σχολείο Βρίσας ευχαριστεί τους Αμαλία και Ευστράτιο Π. Μοιρασγεντή για την προσφορά 100€ στη μνήμη της πολυαγαπημένης τους γιαγιάς Αμαλίας Μοιρασγεντή.

Υπενθύμιση. Η Μαρία Αγγελέρου, κόρη του παπά Παύλου, πωλεί τα κτήματα που έχει στο χωριό καθώς και ένα οικόπεδο στα Βατερά, στην τοποθεσία Χοχλακιάρι. Όποιος ενδιαφέρεται ας επικοινωνήσει μαζί της στο τηλέφωνο 2109844128

Ο Παναγιώτης Μοιρασγεντής και η Δήμητρα Αγγελέρου στη μνήμη της μητέρας τους Αμαλίας πρόσφεραν στη Βιβλιοθήκη του χωριού μας το ποσό των 100€.

Η Βιβλιοθήκη ευχαριστεί και εύχεται την αιώνια ανάπαυσή της.