Φίλος, γείτονας και συμμαθητής του Γιώργου, του οποίου η επιθυμία της ανωνυμίας γίνεται σεβαστή, θέλοντας να τιμήσει τον έντιμο και πράο χαρακτήρα του και τη μνήμη όλων όσων έζησαν, πρόσφερε στον μουσικό κουμπαρά της Βιβλιοθήκης του χωριού μας το ποσό των 100€.
Η Βιβλιοθήκη ευχαριστεί.
Σε προηγούμενη ανάρτησή μας αναφερθήκαμε στην αποεπένδυση των Βατερών στον τουριστικό τομέα παραθέτοντας τις παραγωγικές μονάδες που έκλεισαν. Το κλείσιμο μιας μονάδας σημαίνει κάποια μεροκάματα λιγότερα, κάποιους ανθρώπους ανέργους, κάποιους ανθρώπους να εγκαταλείπουν τον τόπο μας.
Ανάμεσα στις μονάδες που έκλεισαν αναφερθήκαμε και στα “Καλαμάκια” γράφοντας: Υποβαθμίστηκε (για να μην κλείσει) το “Καλαμάκια”
Ο όρος υποβαθμίστηκε είναι φανερό ότι αναφέρεται στη λειτουργία του ως παραγωγικής μονάδας. Τα “Καλαμάκια” ήταν απ’ τα πρώτα φαγάδικα σ’ ολόκληρη την περιοχή μας . Τα χρόνια περνούν, η κούραση γίνεται πιο έντονη και οι συνθήκες ανάγκασαν τους ιδιοκτήτες του -για να μην αναγκαστούν να το κλείσουν- να αλλάξουν το μενού και να το λειτουργήσουν ως ζαχαροπλαστείο-πιτσαρία. Οι ίδιοι ιδιοκτήτες, τα ίδια στάνταρ λειτουργίας, η ίδια ποιότητα παροχής των υπηρεσιών αλλά η ανάγκη για εργαζόμενους πολύ μικρότερη.
Όταν λειτουργούσε τα καλοκαίρια ως “φαγάδικο” έδινε δουλειά σε 5-10 άτομα. Τώρα 1-2 εργαζόμενοι είναι αρκετοί. Σ’ αυτό αναφέρεται ο όρος “υποβαθμίστηκε” και ας μην βγάζουν κάποιοι ανυπόστατα συμπεράσματα.
Ήδη και τα “Καλαμάκια” έβγαλαν τραπεζάκια έξω.
Ο τελευταίος μήνας της Άνοιξης έδωσε το παρόν με μια αρκετά καλή και ηλιόλουστη μέρα στα Βατερά.
ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ και καλή τουριστική κίνηση στα Βατερά και στην ευρύτερη περιοχή μας.
Χτες άνοιξε και το HOLA, προσθέτοντας έτσι μια ακόμα δυνατότητα σε ντόπιους και επισκέπτες να περάσουν όμορφα χαλαρώνοντας.
Πριν λίγες δεκαετίες στα Βατερά δημιουργούνταν εισοδήματα βασικά από δυο τομείς: από τα τουβλάδικα και από τους μπαχτσέδες. Αρκετοί έβγαζαν μεροκάματο από αυτές τις πηγές. Εδώ και τριάντα με σαράντα περίπου χρόνια έγινε στροφή στις επενδύσεις στον τουριστικό τομέα.
Αρκετά ενοικιαζόμενα δωμάτια, μικρές ξενοδοχειακές μονάδες και αρκετές μονάδες εστίασης που δεν είχαν καμιά σχέση με τα παλιά καφενεδάκια των Βατερών. Όλοι περιμέναμε αυτή η ανάπτυξη να συνεχιστεί. Δυστυχώς η πραγματικότητα είναι ακριβώς η αντίθετη. Δεν υπάρχει ούτε καν στασιμότητα. Υπάρχει οπισθοδρόμηση, υπάρχει αποεπένδυση στον τουριστικό τομέα. Δεν θα αναφερθούμε στο γιατί. Μόνο μια καταγραφή θα επιχειρήσουμε.
Για να μην αναφερθούμε στις παλιότερες απώλειες του κάμπινγκ και μιας καφετέρειας της Παράκοιλα.
Εξαφανίστηκε και το θερινό αγροτικό ιατρείο που λειτούργησε για λίγα χρόνια.
Και τώρα διαβάζουμε ότι θα κλείσει και άλλο κατάστημα εστίασης. Μονάχα ένα;
Η υποβάθμιση σε όλο της το μεγαλείο!
Σημείωση: Το ότι εξαιτίας του σεισμού μετακόμισαν στα Βατερά (προσωρινά;) ένα μινιμάρκετ, το φαρμακείο, το Πλατανάκι και στήθηκε και το πρατήριο του αρτοποιείου δεν ισοφαρίζονται οι απώλειες.
Πραγματοποιήθηκε χτες η πεζοπορική εξόρμηση στην ανοιξιάτικη φύση του χωριού μας.
Η συμμετοχή ήταν περιορισμένη, αλλά όσοι αψήφησαν τις πέντε σταγόνες βροχής που έπεσαν λίγη ώρα πριν ξεκινήσουμε και συμμετείχαν αποζημιώθηκαν απ’ τις εναλλαγές των όμορφων εικόνων της φύσης που περιβάλλει το χωριό μας.
Μια φύση που οι περισσότεροι δεν έχουμε δει ποτέ, εκτός αν έχουμε κάποιο κτήμα στην περιοχή. Με λίγες εικόνες απ’ την πορεία μας θα σας κάνουμε κοινωνούς των όσων είδαμε.
Ήδη προετοιμάζουμε την επόμενη εξόρμησή μας!
Από τον Δημήτρη Νικέλλη
Φασολάδα τσικνιστή
Κάποτε στο τέλος της δεκαετίας του 40 υπήρξα και εγώ νήπιο.
Ήταν χρόνια δύσκολα, χρόνια ανταριασμένα. Η χώρα πάλι καταστρέφονταν. Πάλι αιμορραγούσε. Πάλι αδελφός χτυπούσε τα’ αδελφού την κεφαλή. Όλα τα είχαμε λοιπόν, μόνο το Νηπιαγωγείο μας έλειπε. Την φροντίδα των μικρών παιδιών αναλάμβαναν υποχρεωτικά τα μεγαλύτερα μέλη της κάθε οικογένειας, που ευκαιρούσαν.
Την εποχή εκείνη στο σπίτι μας έμενε και η αδελφή της μητέρας μου. Η θεία Κατίνα εργάζονταν υπηρέτρια την Αθήνα αλλά αρρώστησε και γύρισε στο χωριό.
Θυμάμαι ότι με έπαιρνε και πηγαίναμε περίπατο προς την Τζίβα και τραγουδούσε ένα ζωηρό τραγούδι που μου άρεσε πολύ. Έφυγε όμως ξαφνικά και το μόνο που μου έμεινε από εκείνη και το τραγούδι της ήταν οι λέξεις «φασολάδα τσικνιστή»
Σαν φράση μου ήταν γνωστή διότι, όπως έλεγε και ο πατέρας τακτικά, «κατέβαινε ο Δεσπότης» μέσα στο τέστο (τσουκάλι) που μαγείρευε η μάνα. Τώρα όμως οι δυο λέξεις είχαν διαφορετική σημασία. Μου κέντριζαν την περιέργεια να μάθω ποιο ήταν το τραγούδι.
Όταν έμαθα να διαβάζω φυλλομετρούσα τα αναγνωστικά που είχαμε στο Δημοτικό, που είχαν και ποιήματα, μήπως κάποιο μιλούσε για φασολάδα. Άδικος κόπος!
Όντας Τετάρτη Δημοτικού με έστειλε ο δάσκαλος Κώστας Λαμπρινός να ζητήσω από τη μητέρα του μια Ποιητική Ανθολογία. Ένας τόμος ποιήματα στα χέρια μου ήταν η χρυσή ευκαιρία! Κάθισα στα σκαλιά της «Αθανασίδαινας» και άρχισα να ψάχνω και να ψάχνω! Την έρευνα διέκοψε το κουδούνι που ακούστηκε απ’ «τ’ Αλώνια». Το έβαλα τα πόδια γιατί ο Λαμπρινός χαμογελούσε ωραία αλλά είχε και βίτσα!
Δυο χρόνια αργότερα γίναμε πρόσκοποι. Μαζί με άλλες δραστηριότητες τραγουδούσαμε και ένα τραγούδι που μιλούσε για τη ζωή στην κατασκήνωση.
Άρχιζε: Προσκοπάκος όταν είσαι, τι ωραία που περνάς!
Και συνέχιζε: σαν σε βάλουν στην κουζίνα για να ψήσεις το φαΐ, πρόσεξε βρε κακομοίρη μην καεί γιατί όσο κι αν πεινάνε τα παιδιά θα μουρμουράνε όταν τρώνε φασολάδα τσικνιστή!
Επιτέλους το μυστήριο λύθηκε! Η θεία στα νιάτα της ήταν «οδηγός» (προσκοπίνα), όπως πρόσκοπος ήμουνα κι εγώ.
Σήμερα, βαδίζοντας προ τη δύση, χαίρομαι διότι πρόσκοποι είναι και τα εγγόνια μου. Έχω την πεποίθηση ότι ο προσκοπισμός συμβάλει θετικά στη διαμόρφωση της προσωπικότητας των νέων. Είναι δε αξέχαστες οι εμπειρίες από την προσκοπική ζωή. Τη ζωή που δεν την νοιώθει όποιος δεν έζησε μαζί μας, όποιος δεν είδε τη ζωή μας πάνω στα ψηλά βουνά!
Γλυκόπιοτο, “τραβιέται το άτιμο”, και πολλούς άλλους χαρακτηρισμούς, ιδιαίτερα από τώρα και προς το καλοκαίρι, ακούς για το ούζο.
Από που προήλθε όμως αυτή η λέξη;
Το ούζο ως ποτό ήταν γνωστό από την αρχαιότητα με τη μορφή των αποσταγμάτων. Τότε που οι άνθρωποι δεν πετούσαν τίποτα και φρόντιζαν να αξιοποιήσουν κάθε παραπροϊόν της διατροφής τους. Σε κάθε περιοχή είχε την ξεχωριστή σύστασή του και το ιδιαίτερο όνομα (σούμα, ρακί, απόσταγμα κ.λπ.)
Στην περιοχή του Τυρνάβου στα μέσα του 19ου αιώνα παρήγαγαν βασικά δυο προϊόντα: κουκούλια από μεταξοσκώληκες και αποστάγματα από τα αμπέλια.
Τα καλύτερα κουκούλια τα εξήγαγαν προς τη Μασσαλία σε ξύλινα κιβώτια πάνω στα οποία γράφονταν οι λέξεις “uzo di Massalia”. Δηλαδή “για χρήση στη Μασσαλία”. Επειδή τα κουκούλια αυτά ήταν τα καλύτερα που παράγονταν, σιγά – σιγά η έκφραση αυτή απόκτησε την έννοια του “εξαιρετικού”, του ασυναγώνιστου, αφού προορίζονταν για την απαιτητική Μασσαλία.
Την εποχή αυτή μια παρέα από έναν ντόπιο παραγωγό αποσταγμάτων (τριπλής απόσταξης με διάφορα πρόσθετα μυρωδικά κάθε φορά), έναν έλληνα γιατρό και έναν τούρκο αξιωματικό απολάμβανε την παραγωγή του πρώτου στον τόπο παραγωγής. Μια μέρα ο γιατρός σύστησε στον παραγωγό να προσθέσει ακόμα κάποιο μυρωδικό σε μια νέα απόσταξη. Όταν βγήκε το απόσταγμα ο παραγωγός, ως ειδικός επί των αποσταγμάτων, ήπιε για να το δοκιμάσει. Του άρεσε τόσο πολύ που “ποιητικά” τον χαρακτηρισμό “εξαιρετικό”, που ήθελε να πει, τον είπε ως “uzo di Massalia”. Και από κει έμεινε μονάχα το “uzo”!!!
Το Δημοτικό Σχολείο Βρίσας ευχαριστεί τον Μιλτιάδη Κόντο, από την Αυστραλία, για την προσφορά 50€ στη μνήμη της αγαπημένης του γειτόνισσας Μαρίας Φράγκου, με την οποία έχει πάρα πολλές αναμνήσεις απ’ την παιδική και εφηβική του ηλικία.
Ένα εξαιρετικό δώρο μας έκανε το Πανεπιστήμιο Αιγαίου με τη φροντίδα και την επιμονή (εδώ και χρόνια) του Βατεριανού καθηγητή του τμήματος Γεωγραφίας Κώστα Καλαμποκίδη.
Πρόκειται για έναν τηλεμετρικό μετεωρολογικό σταθμό που τοποθετήθηκε στο ξενοδοχείο ΕΙΡΗΝΗ. Τις μετρήσεις του σταθμού αυτού μπορούμε να βλέπουμε πατώντας στο σύνδεσμο http://meteo.aegean.gr/?content=2&st=21 Οι μετρήσεις αφορούν τη θερμοκρασία, τον άνεμο και φυσικά -αυτό που ενδιαφέρει τον πολύ τον κόσμο ιδιαίτερα- το ύψος των βροχοπτώσεων. Αξίζει τον κόπο να περιηγηθείτε στη σελίδα με τις μετρήσεις για να δείτε ακριβώς τις -πάρα πολλές- πληροφορίες που μπορούμε να πάρουμε από αυτόν.
Ο σταθμός στήθηκε τις τελευταίες μέρες και έτσι έχει μετρήσει μόνο την χτεσινή βροχή. Τρία χιλιοστά είχαμε μετρήσει εμείς στο βροχόμετρο και 3,2 χιλιοστά μας δίνει ο σταθμός αυτός.
Να σημειώσουμε ότι είναι η δεύτερη εφαρμογή του Πανεπιστημίου -εκτός από ότι αφορούσε το σεισμό και τις συνέπειές του- που αφορά το χωριό μας και μας εξυπηρετεί ιδιαίτερα. Η πρώτη ήταν η κάμερα που τοποθετήθηκε στο σχολείο μας.
Η Χρυσούλα και ο Κώστας Καλατζής πρόσφεραν στη Βιβλιοθήκη του χωριού μας το ποσό των 30€ στη μνήμη της αγαπημένης τους Ειρήνης, που έφυγε πριν λίγες μέρες από τη ζωή.
Η Βιβλιοθήκη ευχαριστεί.
