Κάτω από τον Πλάτανο…

Με το παρακάτω άρθρο του στο emprosnet.gr ο Μανώλης Μανώλας προσπαθεί να …προσγειώσει τους αυτοεξυμνούμενους σχετικά με το γεγονός της υπογραφής της σύμβασης για την ανοικοδόμηση του νέου διδακτηρίου του χωριού μας.

Αυτή κι αν είναι είδηση…

Η δημοσιοποίηση της είδησης ότι πρόκειται να υπογραφεί η σύμβαση για το έργο κατασκευής του νέου σχολικού συγκροτήματος στη Βρίσα προφανώς και δημιουργεί πλέον βάσιμες προσδοκίες ότι το πολύπαθο χωριό που επλήγη από τον καταστροφικό σεισμό του Ιουνίου του 2017, που μεταξύ των άλλων ισοπέδωσε και το σχολείο του, θα αποκτήσει νέο με τις πιο σύγχρονες προδιαγραφές. Ομολογουμένως είναι μια καλή εξέλιξη κυρίως για την τοπική κοινότητα της Βρίσας που εδώ και χρόνια περιμένει την επούλωση των «πληγών» που προκάλεσε ο καταστροφικός σεισμός, πολλές από τις οποίες ωστόσο παραμένουν ακόμη ανοιχτές και ταλαιπωρούν την τοπική κοινωνία προκειμένου να επανέλθει σε μια κανονικότητα. Αυτό ωστόσο που είναι αντικείμενο σχολιασμού είναι ότι χρειάστηκε να περάσουν πάνω από 8,5 χρόνια από την μοιραία μέρα για να δρομολογηθεί η κατασκευή του νέου σχολείου και απ ότι φαίνεται θα έχει κλείσει μια ολόκληρη δεκαετία για να μπουν οι μαθητές της Βρίσας στις νέες σχολικές αίθουσες. Δεν χωρεί καμιά αμφιβολία ότι η Πολιτεία διά των αρμοδίων υπηρεσιών της έσπευσε πολύ …βραδέως, για την κατασκευή του νέου σχολείου- και όχι μόνο- στη Βρίσα, γεγονός που δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο ακόμη και αυτήν την ώρα που φαίνεται φως στον ορίζοντα. Και δικαιολογημένα η τοπική κοινωνία του χωριού αναρωτιέται και διαμαρτύρεται γιατί έπρεπε να περάσουν τόσα χρόνια για να δρομολογηθεί η κατασκευή του νέου σχολείου και γιατί ακόμα η αποκατάσταση του ναού της Ζωοδόχου Πηγής, παρά τις δεσμεύσεις της υπουργού Πολιτισμού με δεδομένο ότι έχουν ολοκληρωθεί όλες οι μελέτες είναι στο περίμενε. Σε ότι αφορά την άρση της επικινδυνότητας του οικισμού της Βρίσας που ακόμη παραμένει εμπόδιο, αποτελεί το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αδιαφορίας και αναποτελεσματικότητας των εμπλεκομένων φορέων για μια υπόθεση που έχει ξεπεράσει κάθε όριο ανεκτικότητας. Είναι κρίμα να χρειάζονται να περάσουν τόσα χρόνια για να γίνουν τα αυτονόητα σε έναν πολύπαθο τόπο που προσπαθεί να επανέλθει και που βρίσκει μπροστά του συνεχώς εμπόδια και υποσχέσεις κενού περιεχομένου. Θέλουμε να ελπίζουμε ότι η δρομολόγηση κατασκευής του νέου σχολικού συγκροτήματος στη Βρίσα θα συμπαρασύρει για να αντιμετωπιστούν και οι άλλες εκκρεμότητες που επιμένουν να κρατούν σε …ομηρία το χωριό, όχι με ευχολόγια αλλά με πράξεις και ενέργειες που θα το ξαναζωντανεύσουν.

Έφυγε από τη ζωή, ανέλπιστα για εμάς, η Ειρήνη Τασσόπουλου, το γένος Γ. Ευαγγελινού. Η Ειρήνη με τον σύζυγό της Ανδρέα ζούσαν τα τελευταία χρόνια στα Βατερά. Στο σπίτι που μεγάλωσε. Τους βλέπαμε συνέχεια μαζί και τους καμαρώναμε.

Η Ειρήνη ήταν μέλος της εφηβικής και νεανικής βατεριανής παρέας μας και γι αυτό υπήρχε μια ειλικρινής εκτίμηση προς το πρόσωπό της.

Θερμά συλλυπητήρια στον σύζυγό της Ανδρέα, στην οικογένεια του αδελφού της Χαράλαμπου και σ’ όλους τους συγγενείς της.

Ας είναι η μνήμη της αιώνια.

Επιτέλους ξεκίνησαν για τα καλά οι εργασίες στο δρόμο Αμπελικό-Σταυρός: Άρχισε η κατασκευή των τοιχίων ώστε να στρώνονται τα μπάζα που θα βγαίνουν. Το εργοτάξιο στήθηκε στο προαύλιο του ελαιοτριβείου του Βαλάκου στο Αμπελικό, όπου συγκεντρώθηκαν τα μηχανήματα.

Φανερά χαρούμενος ο παπά Στρατής Κακάμπουρας, που χρόνια τώρα μόχθησε όσο κανείς άλλος για το έργο αυτό, μας έδωσε την ευχάριστη αυτή είδηση.

Πιστεύουμε ότι το έργο θα προχωρήσει με πολύ γρήγορους ρυθμούς.

Μπορεί να μην είναι το “παραλιακό όνειρο” αλλά σίγουρα ανοίγει την ευρύτερη περιοχή μας προς τα ανατολικά!

Με το καλό να τον “περπατήσουμε” ολοκληρωμένο!

ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΡΙΟ

Το Εκκλησιαστικό Συμβούλιο Βρίσας εκφράζει τις θερμές του ευχαριστίες προς τον κ. Θεολόγο Μπατζακη για την ευγενική του προσφορά και την άμεση ανταπόκρισή του στην επιδιόρθωση του παραθύρου στον Ιερό Ναό Αγίου Θεράποντα.

Η συμβολή του αποτελεί έμπρακτη έκφραση αγάπης και ενδιαφέροντος για τον Άγιο και τον ιερό αυτό χώρο, συμβάλλοντας ουσιαστικά στη φροντίδα του.

Με εκτίμηση και ευχές,

Το Εκκλησιαστικό Συμβούλιο Βρίσας

Αύριο Σάββατο το πρωί, 17 του μήνα, η Στέλλα Μπινή θα προσφέρει δωρεάν καφέ στο Πλατανάκι, ως μνημόσυνο, στη μνήμη του πολυαγαπημένου της Στέλιου, τέσσερα χρόνια μετά τον πρόωρο θάνατό του.

Καλούνται όσοι τιμούν τη μνήμη του να προσέλθουν.

Το ερέθισμα για το παρακάτω μού το έδωσε αφ’ ενός ένα βίντεο στην τηλεόραση όπου με την βοήθεια της τεχνητής νοημοσύνης «ζωντανεύουν, μιλούν, και γελούν» γυναίκες σκοτωμένες ως επί τω πλείστον από συντρόφους τους, αφ’ ετέρου γιατί σήμερα συγγενείς δολοφονημένων γυναικών μίλησαν για τις αγαπημένες τους κόρες, αδερφές, μαμάδες, στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο.

Οι γυναίκες πρέπει να ξέρουν τι πρέπει να κάνουν, και οι γύρω τους, που βλέπουν, να μην σιωπούν.

Οι δε άντρες να πάψουν να θεωρούν τις γυναίκες αντικείμενα με δικαίωμα ζωής ή θανάτου επάνω τους, και να επανεκπαιδευτούν στα θέματα πατριαρχίας.

Με λένε Ζωή.

Στην αρχή η θλίψη είχε εγκατασταθεί μέσα της

σαν ένα ακόμα εσωτερικό της όργανο.

Σαν νοικάρης με ενοικιοστάσιο που δεν μπορούσε να της κάνει έξωση.

Και συνεχώς την ένοιωθε να αλλάζει διαμερίσματα.

Πότε της έσφιγγε την καρδιά.

Πότε της έπαιρνε τον αέρα από τους πνεύμονες.

Πότε της τρύπαγε το στομάχι.

Μόνο στο μυαλό της δεν της επέτρεπε να πάει.

Την αρνιόταν.

Την έδιωχνε.

Την υποχρέωνε να σιωπά.

Όταν τα περιστατικά βίας ήταν αραιά και που.

Γιατί δεν ήθελε να πιστέψει αυτό που ζούσε.

Έβρισκε προφάσεις και δικαιολογίες.

Ότι κατά βάθος ήταν καλός.

Ότι για όλα έφταιγε η ίδια.

Ότι έπρεπε να γίνει καλύτερη.

Ότι δεν έπρεπε να δίνει αφορμές.

Μέχρι που η θλίψη έγινε φόβος.

Φόβος και μετά πανικός.

Που εγκαταστάθηκε στο μυαλό της.

Γιατί κατάλαβε ότι κινδύνευε.

Όταν τα περιστατικά βίας σιγά-σιγά, πολλαπλασιάστηκαν.

Φοβόταν ότι κάθε μέρα που περνούσε,

ήταν μια αναβολή εκτέλεσης που είχε ημερομηνία λήξεως.

Μια εκτέλεση που έμαθε καρτερικά να περιμένει.

Ο ήχος του κλειδιού του στην πόρτα όταν μπαίνει στο σπίτι

σαν πυροβολισμός τής φαντάζει.

Έφτασε ώρες-ώρες να τον αναζητά σαν λύτρωση.

Για να τελειώνει η αγωνία.

Να πάψει να πονά και να φοβάται περιμένοντας το αναπόφευκτο.

Παραιτημένη.

Τώρα αυτός λείπει.

Παλιά χαιρόταν για την λίγη ελευθερία.

Τώρα μετρά με πανικό τις ώρες μέχρι το γυρισμό του.

Πώς θα είναι;

Τί την περιμένει;

Τι δεν πρέπει να κάνει για να μην τον προκαλέσει;

Αφηρημένα κοιτάζει στην τηλεόραση.

Ποτέ δεν παρακολουθεί τι λένε.

Την ανάβει για να ακούει φωνές ανθρώπων.

Για να νοιώθει ότι έχει παρέα.

Γιατί σταμάτησε σιγά-σιγά να βγαίνει από το σπίτι.

Δεν αντέχει τα περίεργα βλέμματα στα σημάδια που της αφήνουν

τα χτυπήματα του.

Τα ψέματα που λέει για να τον καλύψει.

Τη ντροπή που νοιώθει για εκείνον που τα κάνει, και για την ίδια που τα ανέχεται.

Κάτι της τραβάει την προσοχή.

Ένα βίντεο με πρόσωπα γυναικών που εναλλάσσονται στην οθόνη, μιλούν και γελούν.

Ανασύρει από την μνήμη της…

Γνωστά τα ονόματα.

Δίνει προσοχή.

Θυμάται.

Ελένη, Κυριακή, Γαρουφαλιά, Κατερίνα, Βίκυ, Καρολάιν…

Νεκρές όλες τους.

Η καρδιά της πάει να σπάσει.

Από τρόμο.

Από απόλυτη συνειδητοποίηση μπροστά στην φρικτή πραγματικότητα.

Αλλά, και αποφασιστικότητα.

Αρπάζει μόνο τα κλειδιά του αυτοκινήτου της, ανοίγει την πόρτα και φεύγει.

Δεν κλειδώνει.

Το σπίτι αυτό είναι για εκείνη παρελθόν.

Φοβάται πολύ αλλά με ένα άλλου είδους φόβου.

Έναν αλλιώτικο φόβο που δεν είναι ο φόβος για την ζωή της.

Είναι ο φόβος για το άγνωστο που την περιμένει.

Αλλά είναι σίγουρη ότι κάνει το σωστό.

Βρήκε την δύναμη.

Να δραπετεύσει, να εξαφανιστεί.

Δεν θα επιτρέψει να ακουστεί το όνομα της σε βίντεο στην τηλεόραση.

Τώρα ή ποτέ, λέει στον εαυτό της.

Με λένε Ζωή, και θέλω να ζήσω

Είδαν κι απόειδαν οι γονείς των παιδιών του Δημοτικού και του Νηπιαγωγείου του χωριού μας με την ανικανότητα των αρμοδίων να εξασφαλίσουν τη μετακίνηση των παιδιών από τα Βατερά και τον Σταυρό στα σχολεία τους και κατέφυγαν σε καταγγελία στο “Ν” που μπορείτε να δείτε εδώ ελπίζοντας ότι μπορεί κάποιοι να ευαισθητοποιηθούν.

Κατάντια!

Το Δημοτικό Σχολείο και το Νηπιαγωγείο Βρίσας ευχαριστούν τη Βιβλιοθήκη Βρίσας “Κ. Τσέλεκα-Α. Νικέλλη” για την αγορά και προσφορά βιβλίων που επέλεξαν οι εκπαιδευτικοί των σχολείων.