Το πρωί της 20ης Ιουλίου 1974 κατέβηκα στο μαγαζάκι του Νίκου Ψωμά (εκεί όπου σήμερα είναι ο ΜΥΛΟΣ) για να πάρω λίγη ζάχαρη για να κάνει η μητέρα μου κάποιο πρόχειρο γλυκό, μέρα που ήταν, πανηγύρι τ’ αγιού Λιά!
Ο κυρ Νίκος ήταν φανερά προβληματισμένος και μου είπε ότι κάποιοι Βατεριανοί (δεν θυμάμαι ονόματα), που ζούσαν στο εξωτερικό, είχαν ακούσει ειδήσεις από ξένο ραδιοσταθμό και είχαν μάθει ότι οι Τούρκοι πραγματοποιούν απόβαση στην Κύπρο. Τα πράγματα δεν είναι καλά, μου είπε.
Ανεβαίνοντας στο σπίτι μετέφερα την είδηση και προσπάθησα να μάθω περισσότερα από το ραδιόφωνο. Ήταν η περίοδος της χούντας. Οι δυο κρατικοί ελληνικοί σταθμοί (ΕΡΤ και ΥΕΝΕΔ) μετέδιδαν μόνο εμβατήρια, χωρίς καμιά άλλη πληροφορία. Η προσπάθεια να “πιάσω” Λονδίνο ή Ντόυτσε Βέλε, απ’ τους οποίους σταθμούς τότε είχαμε μια αντικειμενικότερη πληροφόρηση, υπήρξε άκαρπη. Κάποια στιγμή μετέδωσαν και οι ελληνικοί σταθμοί την είδηση με πολλές πατριωτικές κορώνες και την πληροφορία ότι κηρρύσεται γενική επιστράτευση.
Εγώ βρισκόμουν ένα μάθημα πριν το πτυχίο στο πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και δεν είχα πάει στο στρατό ακόμα. Κατέβηκα στην παραλία, όπου είχε αρχίσει να συγκεντρώνεται αρκετός κόσμος. Το μαγαζί στο οποίο στεγάζεται σήμερα η Veggera ήταν ενιαίο με το διπλανό (κλειστό σήμερα) και το είχε τότε ταβέρνα ο Αριστείδης Γερακέλλης, πανέτοιμος για το πανηγύρι, έχοντας σφάξει, πρωί-πρωί, μια κατσίκα. Παραδίπλα, εκτός απ’ τα περιφερόμενα παιχνιδάδικα, είχε στήσει τον πάγκο του με τον χαλβά ο Αγιασώτης “έμπορας”.
Είχε έρθει η ώρα που το ραδιόφωνο έδινε πληροφορίες σχετικά με την επιστράτευση. Ποια απολυτήρια του στρατού (χρώμα και αριθμούς) επιστρατεύονται. Ο κόσμος συνωθούνταν γύρω στο ραδιόφωνο, που το είχαν βγάλει έξω απ’ το μαγαζί και με “κατάνυξη” προσπαθούσε ο καθένας να καταλάβει αν επιστρατεύεται ή όχι. Ανάμεσα στον κόσμο κυκλοφορούσε με δυσκολία ο Αγιασώτης έμπορας χαλβατζής διαλαλώντας με χαμηλό τόνο: Παιδιά να χαλβάς, φεύγει ο χαλβάς!!!
Στη συνέχεια οι επίστρατοι έφυγαν για το “χρέος” τους και οι οικογένειες, αφού έφαγαν λίγο το μεσημεριανό στο σπίτι τους, τα “μάζεψαν” και έφυγαν για το χωριό, για μεγαλύτερη ασφάλεια, αν τυχόν και γίνονταν πόλεμος με την Τουρκία και είχαμε απόβαση στα Βατερά. Στα Βατερά έμειναν οι Τεατζήδες και ελάχιστοι ακόμα, νέοι στην πλειονότητα και νέες. Ανάμεσά τους ο υποφαινόμενος, ο Δημήτρης Συκάκης, ο οποίος υπηρετούσε ως αγροτικός γιατρός στο χωριό μας, και η μετέπειτα σύζυγός του, καθηγήτρια Μύρτα Χαραλαμπίδου.
Εμείς οι “ατρόμητοι” είχαμε το καθήκον να καταναλώσουμε και την κατσίκα του Αριστείδη και εγώ δεύτερο καθήκον να αποτελειώσω το γλυκό, που είχε φτιάξει η μητέρα, μιας και είχα μείνει μόνος στο σπίτι.
Το βράδυ μαζευόμασταν στου “ΖΟΥΡΟΥ”, που είχε τηλεόραση για να δούμε τις ειδήσεις. Μαζί οι αξιωματικοί και απλοί του στρατού και των ΤΕΑ.
Στις 23 Ιουλίου οι ειδήσεις έλεγαν ότι οι Τούρκοι κρατούσαν ως ασπίδες άμαχους ελληνοκύπριους και προχωρούσαν καταλαμβάνοντας επιπλέον εδάφη και ότι ο πόλεμος με την Τουρκία ήταν αναπόφευκτος. Οι πιέσεις από την οικογένεια, που είχε ήδη μετακινηθεί στο χωριό, να φύγω από τα Βατερά και να ανεβώ στο χωριό έγιναν εντονότερες και εγώ (δημοσίως) για να μην στεναχωριούνται αλλά (ιδιωτικώς) γιατί κάπου ανησύχησα κι εγώ, κατά τα μεσάνυχτα με το ραδιοφωνάκι -που είχε κολλημένη εξωτερική μπαταρία για να έχει καλύτερη απόδοση- στο χέρι πήρα το δρόμο της …λιποταξίας προς το χωριό. Στη διαδρομή έμαθα ότι επρόκειτο να έρθει, από τη Γαλλία, ο Καραμανλής στην Αθήνα και όλη η νύχτα πέρασε με το ραδιοφωνάκι στο αυτί μέχρι που επιβεβαιώθηκε η άφιξη με το εκκωφαντικό “ε ε έρχεται!” που τις στιγμές εκείνες λειτουργούσε και ως λυτρωτικό του φόβου των επερχόμενων δεινών!!!
