Πολύ μεγάλη επιτυχία είχε στο Αμπελικό ο χορός της ομάδας εθελοντισμού και αλληλεγγύης, που κάτω απ’ την καθοδήγηση του παπά Στρατή κάνει θαύματα.
Τα Βατερά χτες το βράδυ και σήμερα το μεσημέρι είχαν πολύ κόσμο. Χτες το βράδυ πάντως την παράσταση την έκλεψε και πάλι (όπως κάθε Σάββατο) η ΑΡΕΝΑ. Απλά γινόταν ο χαμός.
Παντρεύεται σε λίγες ώρες ο Μάκης (Μαργαρίτης) Νικέλλης του Γιώργου και της Αφρούλας με τη Σοφία Σβιντερίκου στον Μητροπολιτικό Ναό Μυτιλήνης.
Διεξάγεται αυτή την ώρα και ολοκληρώνεται αύριο, στην παραλία μας, τουρνουά beach-volley
Το βράδυ γίνεται ο ετήσιος χορός της ομάδας εθελοντών Αμπελικού στο αθλητικό κέντρο του χωριού
Λιγοστεύουμε και πάμε. Τέταρτος θάνατος στο χωριό μας μέσα σε 20 μέρες. Πέθανε σήμερα το πρωί και θα ταφεί αύριο το πρωί στις 10.30 ο Γιώργος Μαργαρίτης, πατέρας του ταξιτζή μας, Θοδωρή.
Ένας ακόμα χωριανός μας καλλιτέχνης που διαπρέπει στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Ο Χάρης Κοντοσφύρης του Παναγιώτη (γιου του Γιώργου και της Ελένης) και της Μερόπης. γεννήθηκε το 1965 στη Μυτιλήνη.
Σπούδασε σκηνοθεσία στη σχολή Χατζίκου στην Αθήνα και στη συνέχεια στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας. Δίδαξε από το 2007 ως Λέκτορας στο τμήμα Πλαστικών τεχνών και επιστημών της Τέχνης του πανεπιστημίου Ιωαννίνων και από το 2010 ως Επίκουρος καθηγητής στο τμήμα καλών Τεχνών του πανεπιστημίου Δυτ. Μακεδονίας στη Φλώρινα.
Έχει ένα ευρύτατο πεδίο στον εικαστικό χώρο με γλυπτά, σκίτσα, φωτογραφίες και
Νεκρό δένδρο
διάφορες συνθέσεις. Για παράδειγμα το έργο του το “νεκρό δένδρο” είναι εφαρμογή υψηλής τεχνολογίας από εγχάρακτο plexi-glass, καθρέφτη και συστοιχία leds-lights. Το έργο του “Sexelephant” είναι από light-box, και εγχάρακτο καθρέφτη.
Έχει δώσει μέχρι τώρα 7 διαλέξεις σε Ελλάδα, Ευρώπη και Αμερική και έχει 5 τουλάχιστον δημοσιεύσεις. Έχει οργανώσει 12 ατομικές εκθέσεις σε Ελλάδα και εξωτερικό και έχει συμμετάσχει σε 10 διεθνείς εκθέσεις καθώς και σε πολλές δεκάδες άλλες ομαδικές εκθέσεις
Το πανηγύρι φέτος είχε μεγάλη επιτυχία. Αποβραδύς στο βουνό μαζεύτηκε αρκετός κόσμος. Μαζί τους ο Δήμαρχος Δ. Βουνάτσος με την πρόεδρο του τοπικού συμβουλίου και τον αντιδήμαρχο Πολιχνίτου. Οι ιππείς δεν ήταν μόνο χωριανοί μας αλλά και από άλλα χωριά. Πολλοί αναρρωτιούνται τί δουλειά έχουν τα άλογα με τον Άη Λια αλλά κάτω στην παραλία οι ξένοι αδημονούσαν: “πότε θα κατέβουν τα άλογα”
Κάτω στην παραλία οι πραματευτάδες με τα πανηγυριώτικά τους ήταν περισσότεροι από κάθε φορά, ζορίζοντας τις τσέπες των γονιών και των νονών, αλλά προσθέτοντας και τον γιορτινό τους τόνο.
Μουσικές είχαμε τέσσερες (είχε και το ξενοδοχείο Αφροδίτη) και παντού ο χορός ήταν ελεύθερος. Ο καιρός ήταν πολύ καλός και το κέφι ανεβασμένο. Ανήμερα (χτες δηλαδή) οι μουσικές περιορίστηκαν σε δύο (Ζούρος-Καραϊσκος και Μπινής-Γεωργάκα) και η κίνηση ήταν ικανοποιητική. (πέρσι τέτοια μέρα δεν είχε καμιά μουσική)
Φωτογραφίες απ’ το πανηγύρι μπορείτε να βρείτε στην αρχική μας σςλίδα ή εδώ
Κάποτε το πανηγύρι, όπως και πολλά άλλα, ήταν εντελώς διαφορετικό. Σας μεταφέρω προσωπικές μνήμες, για να θυμηθούν οι μεγάλοι και να “δουν” μια αλλοιώτικη …ζωή οι νέοι.
Οι “μόνιμοι” παραθεριστές των Βατερών “κατέβαιναν” στα Βατερά την παραμονή του πανηγυριού. Φόρτωναν στο γαϊδούρι τα απαραίτητα και μετακόμιζαν στη “φριτζα”. Αυτή ήταν καλύβα από καλαμιές (σάζι), ροδαφνίδες και πευκόκλαδα. Βελτιωμένη έκδοσή της ήταν η παράγκα. (όχι του ποδοσφαίρου). Αυτή ήταν καμωμένη από λεπτά σανίδια (τενεκέδες) πεύκου.
Στο πανηγύρι συμμετείχαν και όσοι δεν είχαν ¨καθ’σιά” στα Βατερά. Όταν λέγαμε τότε Βατερά εννοούσαμε την περιοχή απ’ το “Μύλο” μέχρι το μινι μάρκετ του Χαρίλου. Όλοι την άραζαν στην αμμουδιά γιατί τα δυο – τρία καφενεία δεν χωρούσαν το κόσμο. Τα κεφτεδάκια ήταν το κυρίως πιάτο με λίγο τυρί και κανένα αυγό για συνοδευτικό, μαζί με βατεριανές τομάτες βέβαια. Η “βόλτα”, το περπάτημα δηλαδή πάνω κάτω στην παραλία έδινε και έπαιρνε και μεις, η μαρίδα, σκάβοντας υπόγεια την άμμο, φτιάχναμε “παγίδες” και περιμέναμε πως και πως να πέσει κανένα “πόδι” μέσα!!! Οι τυχεροί απολάμβαναν και τη βαρκάδα τους, όταν δε φυσούσε το μελτέμι. Το κολύμπι δεν το συνιστούσαν “γιατί τα Γιούλια κάποιος θα κινδύνευε να πνιγεί!!!”
“Πανηγυριώτικα παιχνίδια” βέβαια δεν υπήρχαν, αλλά υπήρχαν … παγωτά. Στα κινούμενα πάνω σε ποδήλατο ψυγεία πάγου (ηλεκτρικό ρεύμα δεν υπήρχε) υπήρχαν -στη μετά του “κασάτου” εποχή- δυο ειδών παγωτά, τα ξυλάκια βανίλια και σοκολάτα. Είτε απ’ το μπαμπά είτε απ’ το νονό -μέρα που ήταν- εξοικονομούσαμε μια δραχμή για να απολαύσουμε το παγωτό μας και ύστερα να επιδοθούμε στη συλλογή των “απορριμμάτων” τους …για “ανακύκλωση!!! Τα ξυλάκια τα μαζεύαμε και φτιάχναμε πλεκτές σχάρες και τα χάρτινα σακουλάκια της συσκευασίας τους τα γεμίζαμε με άμμο και φτιάχμανε πολεμοφόδια για τον επικείμενο πόλεμο στον οποίο επιδιδόμασταν αφού πρώτα χωριζόμασταν σε δυο ομάδες. Ο πόλεμος είχε μεγαλύτερο ενδιαφέρον αν πάνω στην παραλία υπήρχαν σωροί από δεμάτια (μπάλες) άχυρο ή χοντρούς κορμούς πεύκων (για τα καμίνια) που ξεφόρτωναν τα καϊκια. Τότε φτιάχναμε και τα οχυρά μας με τις πολεμίστρες. Σε πιο ειρηνικές εποχές η αμμουδιά ήταν γεμέτη από σωρούς καρπούζια που έφερναν τα καϊκια.
Στα κεφενεία οι μουσικές κομπανίες -χωρίς ενισχυτές και μεγάφωνα- άρχιζαν νωρίς με τη “μαντουβάλα”, τη “μπαρμπαριά” και τη “γατούλα”. Η βατεριανή κομπανία του Νικολαίδη είχε τον πρώτο λόγο. Ο χορός κρατούσε μέχρι το πρωί, οπότε έστηναν “τσόλια” (κουρελούδες) για να κόβουν τον ήλιο και να συνεχιστεί το γλέντι. Εμείς φεύγαμε βέβαια νωρίς σχετικά για ύπνο αλλά η γλυκύτητα της μουσικής, όπως ακούγονταν στη “φρίτζα” δεν σβήνει από μέσα μας.
Το μεγάλο πανηγύρι των Βατερών. Του προφήτη Ηλία. Γιορτάζει το γραφικό εκκλησάκι που δεσπόζει της παραλίας και προσφέρει απίθανη θέα στον επισκέπτη. Σήμερα το βράδυ στις 8.15 θα γίνει ο εσπερινός και αύριο το πρωί η θεία λειτουργία. Τα τελευταία χρόνια στον εσπερινό ανεβαίνουν στο εκκλησάκι και ιππείς του ιππικού συλλόγου με τα άλογά τους, οι οποίοι στη συνέχεια “παρελαύνουν” στην παραλία.
Οι πληροφορίες θέλουν να έχουμε σήμερα προσκεκλημένο στο πανηγύρι το Δήμαρχο Δ. Βουνάτσο. Μουσικές κομπανίες έμαθα ότι θα υπάρχουν στα εξής σημεία: Ζούρος-Καραϊσκος, Λάσκαρης, Μπινής.
Στις 6 η ώρα το απόγευμα θα γίνει σήμερα η κηδεία του Δημήτρη, που σαν ένα από τα χιλιάδες καλαμπ
ούρια του, έφυγε πολύ ξαφνικά για το μεγάλο ταξίδι.
Στη φωτογραφία ως αντιδήμαρχος Πολιχνίτου σε μια συνεργασία του με τα νήπια του χωριού μας, στα πλαίσια μιας περιβαλλοντικής εργασίας τους, με αντικείμενο την καθαριότητα του χωριού μας.
Αργά χτες τη νύχτα πέθανε ξαφνικά στο Κέντρο Υγείας Πολιχνίτου, όπου μεταφέρθηκε εσπευσμένα ο Δημήτρης Σιγεώργης ή Βαγιάρας όπως ο ίδιος αρέσκονταν να λέει.
Ο Δημητρός γεννήθηκε το 1945 και ακολούθησε το επάγγελμα του πατέρα του. Έγινε οικοδόμος. Γρήγορα όμως ασχολήθηκε με τα κοινά και πρόσφερε στο χωριό του από διάφορες θέσεις. Ξεκίνησε από πρόεδρος του Συνεταιρισμού, στη συνέχεια (1986) πρόεδρος της Κοινότητας. Το 1994 εκλέχτηκε για δεύτερη φορά πρόεδρος στην Κοινότητα και στη συνέχεια με τον “Καποδίστρια” εκπροσώπησε το χωριό ως δημοτικός σύμβουλος και αντιδήμαρχος.
Ως πρόεδρος συνέβαλε αποφασιστικά να στηθεί η Συλλογή φυσικής ιστορίας καθώς και η “αδελφοποίηση” με τους ομόριζους μας Μυτιληνιούς της Σάμου. Ως χαρακτήρας είχε το φυσικό χάρισμα του καλαμπουριού και της ετοιμόλογης απάντησης στις συζητήσεις του. Αξέχαστο θα μείνει το σκυλί του , το οποίο …έβρισκε τους πευτσίτες!!!
Για την ακριβή ώρα της κηδείας του θα σας ενημερώσω αργότερα.
Της Αγίας Μαρίνας αύριο και σήμερα θα γίνει σε λίγη ώρα ο εσπερινός στο εκκλησάκι του χωριού μας. Είναι το πρώτο απ’ τα μικρά και μεγάλα πανηγύρια του Ιουλίου στο χωριό. Το επόμενο: “τα Γιούλια”
Η εικόνα της Αγίας Κυριαακής δίπλα είναι η μοναδική του χωριανού μας αγιογράφου Ζαχαρία Κανέλλη που υπάρχει σ’ αυτό το εκκλησάκι. Ήταν μια προσφορά του Νικόλα Μαρινέλλη στη μνήμη της συζύγου του.
