Κάτω από τον Πλάτανο…

Σχετικά με τα όσα  γράψαμε χτες σχετικά με την “απόλυση” του Γιάννη προσθέτω και τις εξής πληροφορίες και γνώμες:

1. Από φίλο αναγνώστη της στήλης που είναι μέσα στα πράγματα πήρα το παρακάτω mail το οποίο δημοσιεύω ανώνυμο, αφού δεν έχω εξουσιοδότηση για τη δημοσιοποίησή του. 

Στρατή καλησπέρα

Το πρόβλημα με τα σκουπίδια στο χωριό είναι πολύ μεγάλο και δυστυχώς προβλέπεται να γίνει μεγαλύτερο. Μια πτυχή του προβλήματος παρουσιάζει με το παρακάτω σημείωμα του και τη φωτογραφία που μας έστειλε ο Κώστας Κωστάκης:

” ΜΕΡΙΚΕΣ ΦΟΡΕΣ ΓΙΝΟΜΑΣΤΕ ΚΑΚΟΙ ΟΤΑΝ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΚΑΤΙ ΣΤΡΑΒΟ ΚΑΙ ΤΟ ΛΕΜΕ. ΟΛΟΙ ΞΕΡΟΥΜΕ ΟΤΙ ΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΑ ΠΕΡΝΕΙ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ.

Πέθανε σήμερα ύστερα από ολιγόμηνη ασθένεια ο Στρατής Μαργαρίτης (Καλογερέλ(ι)). Έτσι άνοιξε ο κατάλογος του 2012. Η κηδεία του θα γίνει αύριο.

Σημείωση: Στο χωριό λίγο πολύ όλοι έχουμε τα “διευκρινιστικά” και “χαϊδευτικά” μας ονόματα. Αυτό όμως ισχύει πολύ περισσότερο για τις οικογένειες με το επίθετο Μαργαρίτης, όπου αν δεν χρησιμοποιήσεις αυτά τα δεύτερα ονόματα δεν πρόκειται να καταλάβει κανείς ποιον εννοείς. Γι αυτό έβαλα σε παρένθεση και το προσδιοριστικό για να μην αρχίσει να δέχεται συλλυπητήρια η κυρά Παναγιώτα (του άλλου Στρατή Μαργαρίτη)

Του Αη Γιαννιού σήμερα, η μέρα που έχουν επιλέξει για να γιορτάζουν οι περισσότεροι Γιάννηδες. ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ σε όλους. Το πρωί στο καφενείο αρκετοί οι Γιάννηδες αλλά από ευγένεια προφανώς δεν είδα να πέφτουν κεράσματα. Ο κάθε Γιάννης μάλλον δεν κερνούσε για να μη στερήσει τη χαρά απ’ το διπλανό του Γιάννη να το κάνει αυτός.

Τέτοια μέρα σαν σήμερα ένας χωριανός μας πάει κάθε χρόνο στην εκκλησία -ενώ δεν το πολυσυνηθίζει. Αιτία ένα ατύχημα των παιδικών του χρόνων που έπεσε από το πάνω παράθυρο του σπιτιού τους και δεν έπαθε τίποτα.

Πάει πέρασε και η κακοκαιρία. Ο νοτιάς ήταν εξαιρετικά δυνατός αλλά η βροχή δεν ήταν σημαντική. Μόλις 7 χιλιοστά έρριξε. Πάντως πρέπει μέσα στη Λαγκάδα να έβρεξε πολύ περισσότερο γιατί το ποτάμι κατέβηκε πάλι. Τρίτη φορά για φέτος. Σήμερα όλα έχουν αλλάξει. Ο αέρας κόπασε και η θάλασσα ηρέμησε. Τα Βατερά είχαν την απίθανη ασημένια απόχρωση.

Πάντως χτες ήταν αρκετοί αυτοί που ξεκίνησαν για να απολαύσουν τη νοτιά στα Βατερά. Έμαθα ότι το “Κοράλι” ήταν χτες το μεσημέρι γεμάτο και πιστεύω ότι ανάλογη εικόνα θα παρουσίαζαν και τα άλλα ανοιχτά καταστήματα.

Ένα flash back στο παρελθόν του χωριού, των ανθρώπων του και της κοινωνικής του ζωής δίνουν οι δυο φωτογραφίες του άρθρου μας. Ο, πριν από λίγο καιρό αποβιώσας, Αγγελής Κανέλλος κρατάει το Σταυρό και τον δείχνει καμαρωτός. Η βάφτιση του Χριστού στο ποτάμι του χωριού μας. Κόσμος πολύς και πάνω στο γεφύρι και στο ανάχωμα. Τσούρμο τα παιδιά.

Πάει καταργήθηκε και αυτό το όμορφο έθιμο. Και φυσικά φέτος δεν μπορούσε να γίνει γιατί το ποτάμι δεν είχε νερό αλλά και όταν έχει τίποτα δεν άλλάζει. Το πέταγμα των περιστεριών στο άκουσμα “και το πνεύμα εν είδει περιστεράς” δεν αρκεί πια  για να φέρει κόσμο και παιδάκια στην εκκλησία. Και αυτά τα περιστέρια βαρέθηκαν φαίνεται τα ίδια και τα ίδια κάθε χρόνο και δεν έχουν την όρεξη να πετάξουν. Μόλις τα αμολήσουν πηγαίνουν και κάθονται σε ένα σημείο σχεδόν ακίνητα. Δεν ξέρω αν φέτος ο κυρ Γιάννης μας έφερε …γερασμένα.

Σήμερα ο ιερέας μας έκανε έναν απολογισμό τών εισπράξεων του εράνου της Αγάπης και του δίσκου της Πρωτοχρονιάς για την ενίσχυση του εκκλησιαστικού ταμείου. Και τα δυο απέφεραν από περίπου 175 €. Πώς να κάνεις κοινωνικό έργο (τα μισά πάνε στην Μητρόπολη) και πως να συντηρήσεις την εκκλησία; Αλλά, πέρα απ’ το σφίξιμο της κρίσης, όταν η συντριπτική πλειοψηφία του εκκλησιάσματος είναι συνταξιούχοι του ΟΓΑ, τί να δώσουν στους δίσκους. Άλλους τρόπους πρέπει να αναζητήσει η εκκλησία μας για την αύξηση των εσόδων της. 

Χρόνια πολλά στους Φώτηδες και τις Φωτεινές. Το πρωί στην εκκλησία, σε ένα σχετικά μικρό για τη μέρα εκκλησίασμα, πέταξαν και πάλι τα …περιστέρια.

Ο καιρός με αδύναμες -προς το παρόν – βροχές και πολύ δυνατή νοτιά.

Τα Βατερά φυσικά στο μεγαλείο τους. Η θάλασσα φτάνει μέχρι τις παρυφές του δρόμου. Παρόλα αυτά ένα ζευγάρι περιπατητών απολάμβανε τη βόλτα του. Δεν τους φωτογράφισα -γιατί ήταν ξένοι- για να επιβεβαιώσετε με τα μάτια σας για μια ακόμα φορά ότι “τα Βατερά είναι παντός καιρού, πάσης χρήσης και απόλαυσης”. Μπορείτε πάντως να πάρετε μια γεύση απ’ τις φωτογραφίες.

Παρά τις αντίθετες προγνώσεις κατά το μεσημέρι άρχισε μια ψιλή βροχούλα που εμπόδισε τελικά όσους ήταν στις ελιές να ολοκληρώσουν τη μέρα τους. Ηταν “η βροχή του αχμάκ” δηλαδή του χαζού. Που πέφτει ψιλή – ψιλή, δεν σε διώχνει άμεσα αλλά τελικά σε κάνει μούσκεμα. Και όταν μάλιστα βρίσκεσαι σε χωράφι που το χώμα του μόλις βραχεί γίνεται “γλίτζα” και κολλήσει το αυτοκίνητο σου, άστα να πάνε!!! Ευτυχώς η οδική βοήθεια που άκουγε στο όνομα “Μπάμπης Μπινής” ήλθε άμεσα και …ξελασπώσαμε!!!

Πραγματοποιήθηκε χτες το απόγευμα στο αγροτικό ιατρείο του χωριού μας η αιμοδοσία του Συλλόγου Εθελοντών αιμοδοτών ” Άγιος Παντελεήμων”, που έχει τυπικά την έδρα του στο χωριό μας. Ο Σύλλογος αυτός ιδρύθηκε το καλοκαίρι από εθελοντές αιμοδότες της ευρύτερης περιοχής μας και λειτουργεί βάσει καταστατικού το οποίο έχει προωθηθεί για έγκριση απ’ το Πρωτοδικείο.

Στην αιμοδοσία προσήλθαν 30 άτομα αλλά τελικά αιμοδότησαν μόνο 20. Εντύπωση προκάλεσε η ευκολία με την οποία αποκλείονταν άτομα που ήθελαν να δώσουν αίμα. Δεν είμαστε γιατροί αλλά καταγράφουμε περιστατικά που σχολιάζονταν στο καφενείο. Αποκλείστηκαν δυο άτομα γιατί το προηγούμενο βράδυ (δηλαδή περίπου 24 ώρες πριν ) είχαν πιει δυο ούζα. Αποκλείστηκε ένα άτομο στο οποίο το ηλεκτρονικό όργανο έδειχνε 94 σφυγμούς αλλά η γιατρός μετρώντας με το ρολόι της τους έβρισκε πάνω από 100.

Σε κάθε περίπτωση ο Σύλλογος είναι ικανοποιημένος από τη συγκέντρωση των 20 φιαλών οι οποίες προστέθηκαν στις 13 που είχαν συγκεντρωθεί στην πρώτη αιμοδοσία (23 Αυγούστου 2011) Η διάθεση του αίματος γίνεται αυστηρά με βάση το καταστατικό για την εξυπηρέτηση αρχικά των οικογενειών των μελών του, της ευρύτερης κοινωνίας και της περίπτωσης ατυχημάτων.

Περισσότερα για το σύλλογο και την αιμοδοσία στην περιοχή μας προσεχώς.

Είναι πολύ όμορφο να μαθαίνεις επιτυχίες συγχωριανών σου σε οποιοδήποτε τομέα. Έτσι με χαρά έμαθα -από σπόντα, μέσω του Συλλόγου της Αθήνας- ότι στο φετινό κλασσικό Μαραθώνιο πήρε μέρος και ο Αντώνης Φωτεινός του Γιώργου, εγγονός του γνωστού σε όλους καπετάν Αντώνη, του Αγίου Φωκά. Φοιτητής Πληροφορικής, το αποφάσισε και το πέτυχε. Πήρε μέρος στον 29ο κλασσικό μαραθώνιο και κατάφερε να τερματίσει στο Καλλιμάρμαρο.

Λίγες γραμμές απ’ τις εκμυστηρεύσεις του (στον Αντίλαλο) και μια φωτογραφία παρακάτω. ΜΠΡΑΒΟ ΑΝΤΩΝΗ. Συγχαρητήρια σε σένα και στους δικούς σου

 «Δεν υπάρχει περίπτωση! Θα το κάνω!!». Και έτσι έψαξα, βρήκα και δήλωσα συμμετοχή στον 29^ο Κλασσικό Μαραθώνιο 2011. Δεν είχα ούτε προπονητές ούτε ομίλους ούτε τίποτα στην πλάτη μου. Ήμουν ολομόναχος. Οι δικοί μου δεν το πίστευαν, δεν το χαν πάρει σοβαρά για το τι πάω να κάνω. Εξάλλου ήταν η πρώτη μου φορά σε κάτι τέτοιο. Ξεκίνησα να τρέχω πιο εντατικά από πριν. Πιεζόμουν, αγχωνόμουν αλλά δεν το χα στην τιμή μου να το βάλω κάτω.

Η εμπειρία και τα συναισθήματα που νιώθει κάποιος όταν τρέχει σ’αυτόν τον αγώνα δεν μπορεί να τα νιώσει κανείς αν δεν έχει λάβει μέρος. Να βλέπεις παππούδες, ανάπηρους με κομμένα χέρια, μεγάλους μικρούς… Και να ναι καλά όλοι όσοι ήρθαν να μας στηρίξουν με την παρουσία τους στον δρόμο, φωνάζοντας, εμψυχώνοντάς μας. Μαζί μας έτρεχε και ένα τυφλό παλικάρι που το κρατούσε απ’το χέρι με κορδονάκι ο προπονητής του. Εντάξει, πόση να ναι η δύναμη της ψυχής του ανθρώπου. Αμέτρητη.

Όλη την ώρα έλεγα στον εαυτό μου «Δεν πονάς. Δεν υπάρχει πόνος. Μπορείς.». Και η εικόνα των δικών μου ανθρώπων να περιμένουν στο Παναθηναϊκό Καλιμάρμαρο στάδιο μου ανέβαζε στα ύψη το ηθικό. Μου έλεγαν «Ότι κάνεις. Και να μην τερματίσεις δεν πειράζει». Συμφωνούσα αλλά από μέσα μου δεν δεχόμουν με τίποτα να μην τερματίσω. Θα με πείραζε πολύ.

Ο πόνος είναι απίστευτος, ειδικά όταν δεν είσαι επαγγελματίας. Σε φτάνει σε σημείο ένα χιλιόμετρο πριν το τερματισμό να λες θα σταματήσω. Αλλά δεν το κάνεις. Γιατί το θες. Όταν λοιπόν είδα τις πρώτες πέτρες του σταδίου γύρισαν τα μυαλά μου ανάποδα. Έφυγαν όλοι οι πόνοι, γέμισα με ενέργεια και έδωσα όλο μου το θέλω στα τελευταία 200 μέτρα.

Ένα πράγμα δεν θα ξεχάσω ποτέ όσο ζω. Ήταν η ωραιότερη στιγμή της ζωής μου όταν άκουσα τον πατέρα μου να φωνάζει κραυγάζοντας το όνομα μου λίγα μέτρα παραδίπλα στις κερκίδες.