Σήμερα ο καιρός είναι σχετικά καλός. Έχουμε ήλιο με περιόδους ελαφράς συννεφιάς. Η Δευτερανάσταση θα γίνει στις 6.00 το απόγευμα. Φυσικά θα συνοδευτεί με το κάψιμο του Εβραίου.
Το βράδυ στα Βατερά έχει μουσική το “Κοράλι” (Μπινής) και η Νεράιδα (Προκοπίου), όπου έχει χορό ο Σύλλογος γονεών και κηδεμόνων του Δημοτικού σχολείου Πολιχνίτου. Παρά τη νοτιά πιστεύουμε ότι θα έχουμε αρκετή κίνηση.
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ – ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ
Όπως πάντα η Ανάσταση στο χωριό μας είχε και φέτος το ίδιο χρώμα ή μάλλον τους …ίδιους ήχους. Μπουμπουνητά λες και έπεφταν δυναμίτες και όχι δυναμιτάκια. Πολύ πριν αρχίσει η Ανάσταση φάνηκαν οι διαθέσεις. Η εκκλησία σειόταν και τα τζάμια στα παράθυρα έτριζαν. Ήταν μια ανεπανάληπτη βρισαγώτικη Ανάσταση που μόνο να ευχόμαστε να είναι πάντα …αναίμακτη.
Την Ανάσταση, όπως κάθε χρόνο βάζει και βγάζει απ’ το ναό στον νάρθηκα ο Ηρακλής Καφαλούκος. Το πρώτο φως πήρε ο Θοδωρής Π. Κούσκος. Τις ερωτήσεις στο “άρατε πύλας …” εκφωνούσε ο Νίκος Αλατζάς. Στο τέλος της λειτουργίας ο ιερέας ευχήθηκε σε όσους είχαν παραμείνει με το καθιερωμένο τα τελευταία χρόνια σακκουλάκι με κόκκινο αυγό και κουλουράκι.
Και του χρόνου να είμαστε όλου καλά!!!
Μερικές φωτογραφίες απ’ την περιφορά του επιτάφιου δανεισμένες απ’ τον Κώστα Κωστάκη.
Παρά τους φόβους που μας δημιουργούσε το σιγανό ψιχάλισμα χτες το βράδυ, η περιφορά του Επιτάφιου πραγματοποιήθηκε κανονικά και μόνο όταν η πομπή επέστρεψε στην εκκλησία δυνάμωσε λίγο. Ο κόσμος πολύς (όταν οιπρώτοι είχαν φτάσει στον Άγιο Κωνσταντίνο υπήρχαν άτομα που δεν είχαν φτάσει στη “Λέσχη”). Η μπάντα (δηλαδή οι τριαντάρηδες και βάλε της πάλαι ποτέ μπάντας) ήταν στην κορυφή (κάτω απ’ το βλέμμα και τις ευχές του Δάσκαλού τους του Δημήτρη Βογιατζή) και ακολουθούσαν οι λαμπαδηδρόμοι, τα αγγελάκια, τα εξαπτέρυγα και στη συνέχεια ο επιτάφιος. Και όλα αυτά χωρίς να υπάρχει κάποιος φορέας για να τα συντονίσει παρά κάποια μεμονωμένα πρόσωπα. Είναι όμως ο διακαής πόθος των παιδιών και των γονιών τους να συμμετάσχουν που τα οδηγεί και γι αυτό χρειάζονται συγχαρητήρια.
Προηγούμενα στην κατάμεστη από κόσμο εκκλησία η χορωδία των γυναικών έψαλλε πολύ όμορφα τα εγκώμια. (Σχετικό βιντεάκι του Κώστα εδώ) Ήταν μια ακόμα όμορφη Μεγάλη Παρασκευή στο χωριό μας.
Τη νύχτα έβρεξε λίγο (4 χιλ) και τώρα το πρωί ο καιρός είναι συννεφιασμένος και πετάει λίγο κατά διαστήματα. Ευτυχώς τα “μύρα” (δηλαδή τον αβαγιανό) ο ιερέας τα σκορπά μέσα στην εκκλησία και έτσι δεν θα υπάρξει πρόβλημα έστω κι αν βρέχει.
Την ωραία αυτή φωτογραφία με το επιτάφιο του χωριού μας δανειστήκαμε από τη σελίδα του Κώστα Κωστάκη στο facebook για όσους δεν έχουν πρόσβαση σ’ αυτό. Ήταν και φέτος πολύ όμορφα στολισμένος από τις γυναίκες του χωριού μας. Να είναι καλά. Και του χρόνου!!!
Οι φίλοι μας Χριστελ & Φιλιππα από το Βέλγιο μας έστειλαν με mail αυτήν την όμορφη κάρτα με τον χαιρετισμό: “Hi Βρίσα & Βατερά!”
Σήμερα το μεσημέρι ανηφορίσαμε για να ανάψουμε ένα κερί στο Νεκροταφείο μας. Ο χώρος μέσα αρκετά καθαρός και περιποιημένος. Αυτό οφείλεται κατά κύριο λόγο στις γυναίκες του χωριού μας οι οποίες πάντα, αλλά ιδιαίτερα τέτοιες μέρες, περιποιούνται το χώρο γύρω από κάθε ένα μνήμα. Συνέβαλε βέβαια και η τοπική κοινότητα η οποία πλήρωσε -με εισφορές εθελοντών- ένα άτομο για να μαζέψει τα άχρηστα μέσα απ’ το νεκροταφείο.
Η κατάσταση όμως έξω απ’ το νεκροταφείο είναι
απελπιστική. Πιστεύω ότι δεν χρειάζονται λόγια. Οι φωτογραφίες αρκούν. Και εδώ είναι η διπλή ευθύνη της τοπικής αυτοδιοίκησης.
Ευθύνη πρώτη γιατί δεν είναι τόσο δύσκολο να μεταφερθούν όλα αυτά τα μπάζα στη χωματερή. Και φορτηγό έχει και φορτωτή.
Ευθύνη δεύτερη και πολύ πιο σημαντική γιατί επιτρέπει στους εργολάβους που αναλαμβάνουν να κατασκευάσουν τους τάφους -είτε ξύλινους είτε μαρμάρινους- να αποθέτουν τα
μπάζα που βγάζουν όπου τους βολεύει. Και αυτοί οι εργολάβοι δεν είναι πάρα πολλοί και επομένως μπορούν να ελεγχθούν.
Μεγάλη Πέμπτη χτες και στα “Δώδεκα Ευαγγέλια” η εκκλησία ήταν γεμάτη κόσμο. Χτες βράδυ συνειδητοποιήσαμε ότι έχει έρθει πολύς κόσμος στο χωριό. Μάλιστα η εκκλησία παρέμεινε γεμάτη μέχρι την απόλυση σε αντίθεση με άλλες χρονιές που στο τέλος … φυλλορροούσαν οι πολλοί.
Η συνέχεια για όσους χωρούσε ο χώρος ήταν στον Πλάτανο με τα συνηθισμένα νηστήσιμα που συνοδεύουν το ούζο τέτοια μέρα: ταραμοσαλάτα, πατάτες, σουπιές με μαύρο πιλάφι, τουρσί, ελιές κ.λ.π.
Στην εκκλησία λίγο αργότερα από την απόλυση μαζεύονται πάλι οι γυναίκες για να τραγουδήσουν το “καταλόι της Παναγιάς” και να στολίσουν το Επιτάφιο. Όλη τη νύχτα η εκκλησία είναι ανοιχτή και οι παρούσες πότε με το καταλόι, πότε με …λίγο κουτσομπουλιό, τρώγοντας ψωμί βουτηγμένο σε κρασί συντροφεύουν το Σταυρωμένο μέχρι το πρωί. Είναι εικόνες που σε κάποιους μπορεί να φαίνονται μέχρι και γελοίες αλλά στις συμμετέχουσες χαρίζουν μια εσωτερική πληρότητα που δύσκολα περιγράφεται.
Σήμερα μεγάλη Παρασκευή, το πρωί ο καιρός είναι υπέροχος.
Μεγάλη Πέμπτη σήμερα αλλά και τις επόμενες μέρες μέχρι την Κυριακή ο νους όλων μας, εκτός απ’ τους δικούς μας που είναι κοντά μας ή απουσιάζουν προσωρινά κάπου άλλου, τρέχει και σ’ αυτούς που έχουν φύγει για πάντα από κοντά μας. Η σκέψη αυτή οδηγεί τα βήματά μας στα νεκροταφεία για ένα κεράκι, για μια νοερή επικοινωνία που νοιώθουμε ότι έχουμε ανάγκη.
Με την ευκαιρία αυτή θα ήθελα να ενημερώσω όσους δεν το ξέρουν σχετικά με το πρόβλημα του νεκροταφείου μας απλά και μόνο για γόνιμο προβληματισμό. Το πρόβλημα είναι η στενότητα χώρου. Στενότητα η οποία οδηγεί μόλις πεθάνει κάποιος να γίνεται αγώνας δρόμου για να πεισθούν οι συγγενείς κάποιου νεκρού να συμφωνήσουν για την εκταφή του ώστε να πάρει σειρά ο επόμενος!!!
Το πρόβλημα αυτό, που έχει οξυνθεί πολύ τελευταία, υπήρχε εδώ και χρόνια και γι’ αυτό έγιναν ενέργειες από προηγούμενες δημοτικές αρχές να αγοραστεί ένα τμήμα του οικοπέδου στην ανατολική πλευρά για την επέκτασή του. Ενέργειες οι οποίες για διάφορους λόγους δεν ευοδώθηκαν. Για την αντιμετώπιση του προβλήματος τον Γενάρη του 2012 το τοπικό συμβούλιο πρότεινε (είπαμε τα τοπικά συμβούλια μόνο να προτείνουν μπορούν) με απόφασή του λόγω του κατεπείγοντος να ενσωματωθεί άμεσα στο χώρο του νεκροταφείου ένα τμήμα του δικού του οικοπέδου στη δυτική του πλευρά (δίπλα στην κεντρική είσοδο) και να γίνουν οι ενέργειες για την αγορά του οικοπέδου που αναφέρθηκε παραπάνω για την οριστική λύση του προβλήματος.
Η απόφαση αυτή διαβιβάστηκε άμεσα από τον αντιδήμαρχο (Ν. Κατράνη) στο Δήμαρχο με εισήγηση να γίνει δεκτή και να συνταχθεί μελέτη για την υλοποίηση της από την τεχνική υπηρεσία. (Δηλαδή για την προσάρτηση στον περιτοιχισμένο χώρο του νεκροταφείου ένα τμήμα του έξω απ’ τον τοίχο στο οποίο άνετα θα μπορούσαν να χτιστούν 9 τάφοι). Το άκρον άωτον της γραφειοκρατίας φαίνεται στην απάντηση της τεχνικής υπηρεσίας η οποία για να συντάξει τη μελέτη της ζητά (έγγραφο 4631/9-3-12) “αφού βρεθεί η ανάλογη πίστωση” να ανατεθούν σε μελετητικό γραφείο (1) μελέτη γεωλογικής καταλληλότητας (2) Υδρογωνοτεχνική μελέτη και (3) μελέτη περιβαλλοντικών επιπτώσεων!!! (Αν κ. προϊστάμενε της τεχνικής υπηρεσίας του Δήμου πεθάνει (χτύπα ξύλο) δικό σου πρόσωπο και δεν υπάρχει χώρος να ταφεί στο νεκροταφείο σας τρέχα να κάνεις μελέτες. Δε μιλάμε για ίδρυση νεκροταφείου, δε μιλάμε για μεγάλη επέκτασή του σε τρίτο οικόπεδο. Μιλάμε για την περιμάντρωση κάποιων λίγων επιπλέον τετραγωνικών του οικοπέδου του νεκροταφείου)
Του προβλήματος έγινε βέβαια κοινωνός και ο νέος αντιδήμαρχος και τελικά προσανατολίζονται μόλις πέσει (άμεσα) το τμήμα του αυλότοιχου δίπλα και δεξιά στην κεντρική είσοδο που είναι(;) ετοιμόρροπο να περιφραχτεί ο χώρος τον οποίο σας προανέφερα με αγροτικό σύρμα!!! (Μάλιστα επειδή ο Δήμος δεν έχει χρήματα(!!!) ζητήθηκε μήπως και βρεθεί κάποιος δωρητής!!!)
Νομίζω ότι εδώ το θέμα έχει δυο αναγνώσεις:
1) Το κατεπείγον του προβλήματος οδηγεί σε ένα : “έστω και αυτό”
2) Η ιερότητα του χωρού δημιουργεί τη σκέψη: Καλά του γονιούς και τους παππούδες μας, αυτούς που έφτιαξαν το χωριό μας πρωτοπόρο (κάποτε!), αυτούς που έχτισαν και διατηρούσαν πάντα περιποιημένο και καθαρό το νεκροταφείο αυτό, αυτούς που έχτισαν την Ζωοδόχο Πηγή, τον Άγιο Κωνσταντίνο, τις δεξαμενές για την ύδρευση και τόσα άλλα, αυτές τις ψυχές θα τις περιμαντρώσουμε σαν σε κοτέτσι. Εμείς σήμερα, στον 21ο αιώνα, δεν είμαστε ικανοί ούτε για μια αξιοπρεπή επέκταση του χώρου που φιλοξενεί όχι μόνο τα οστά αλλά και τη θύμισή τους; Μήπως μπορούμε και πρέπει να κάνουμε κάτι αξιοπρεπέστερο;
Άλλαξε η σχετική παράγραφος του “Καλλικράτη” και έτσι από την 1η Ιανουαρίου 2013 ο Πρόεδρος στις Δημοτικές Κοινότητες δεν εκλέγεται αλλά ανακηρύσσεται αυτόματα ο πρώτος σε σταυρούς στο ψηφοδέλτιο που εκλέγει το Δήμαρχο. Έτσι στον Πολιχνίτο από την επόμενη χρονιά κανονικά Πρόεδρος θα είναι ο Στρατής Μοιρασγεντής.
Ο Δήμαρχος Λέσβου σε συνέντευξή του αναφέρει ότι “δικαιώθηκε ο αγώνας του” κ.λ.π. Συμφωνούμε απόλυτα ότι με την τροποποίηση του νόμου δικαιώθηκε ο αγώνας όσων έλεγαν ότι πρόεδρος θα έπρεπε να είναι από την πλειονοψηφήσασα παράταξη. Θεωρώ όμως ότι το γεγονός ότι χρειάστηκε αλλαγή του νόμου έδειξε ότι σύμφωνα με τον αρχικό δεν ήταν καθόλου παράνομη η εκλογή του Π. Καρακλά στη θέση του προέδρου του Πολιχνίτου. Άρα ο Δήμαρχος Λέσβου θα έπρεπε μαζί με τη χαρά του για τη δικαίωση του αγώνα του να εξέφραζε και τη λύπη του για την αντίδρασή του και την απειλή (που ποτέ δεν πραγματοποίησε) για προσφυγή στο Συμβούλιο Επικρατείας κατά της εκλογής Καρακλά. Την ίδια (ίσως και μεγαλύτερη λύπη) θα έπρεπε να εκφράσει και ο πρώην αντιδήμαρχος Πολιχνίτου Ν. Κατράνης ο οποίος “δεν αναγνώριζε” τον πρόεδρο που νομότυπα είχε εκλεγεί και βάλθηκε να τον παραγκωνίσει και να τον υποκαταστήσει.
Θα μου πείτε και τι σε μέλλει εσένα; Αντιπολίτευση θέλεις να κάνεις; Καθόλου. Με νοιάζει γιατί όλο αυτό το διάστημα που ήταν αντιδήμαρχος ο Νίκος Κατράνης δεν ενεργούσε ως αντιδήμαρχος όλης της περιοχής (οπότε θα συντόνιζε, θα ήταν δικαιότερος και θα πετύχαινε -δεδομένου ότι οι ικανότητες δεν του λείπουν- προς όφελος όλων των χωριών) αλλά ως δήμαρχος Πολιχνίτου που νοιαζόταν αποκλειστικά γι αυτόν.
