Κάτω από τον Πλάτανο…

Χτες βράδυ στον Πλάτανο μια ομάδα φυσιολατρών, αφού περιπλανήθηκε τη μέρα στις όμορφες ανηφοριές της περιοχής μας, ξεκουράστηκε με καφέ κάτω απ’ τον Πλάτανο και στη συνέχεια πέρασαν μέσα για τα “σχετικά”. Άλλα όχι ξερά και άνοστα μα με κιθάρες και τραγούδι. Δεν ήμουν εκεί αλλά έμαθα από διάφορους ότι ήταν πολύ καλοί και μαζί μ’ αυτούς πέρασαν καλά και όσοι έτυχε να παραβρεθούν.

Τη μέρα είχαν ανηφορίσει στην Ινγκίδα, προς την Αγία Άννα. Ανάμεσά τους ήταν μανιταρόφιλοι (δεν ξέρω αν βρήκαν μ’σκάρια), περιπατητές και εραστές του φυσικού περιβάλλοντος. Είδαν και θαύμασαν τις άγριες τουλίπες της περιοχής, χωρίς όμως να κόψουν ούτε μία. Αυτό θα πει σεβασμός στο περιβάλλον. Και τώρα συνειρμικά μου ήρθε στο νου η εικόνα δυο κυριών στα Βατερά που είχαν γεμίσει την αγκαλιά τους με άγρια κρινάκια πέρσι στο τέλος του καλοκαιριού.  Όλα είναι θέμα παιδείας!!!

Μπράβο παιδιά και να μας ξανάρθετε! Τέτοιους επισκέπτες δεν τυχαίνει να έχουμε πολλές φορές!

24 διμηνίτες θα προσλάβει ο Δήμος Λέσβου στον τομέα της καθαριότητας (έναν οδηγό και 23 εργάτες) ενόψει των εορτών του Πάσχα. Αιτήσεις οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να υποβάλουν μέχρι την ερχόμενη Τρίτη 16 Απριλίου. Οι αιτήσεις στην περιοχή μας υποβάλλονται στα γραφεία της Δημοτικής Ενότητας στον Πολιχνίτο. Για περισσότερες πληροφορίες, μπορούν οι ενδιαφερόμενοι να απευθύνονται στα τηλέφωνα 22513 50596 και 22513 50537, ενώ η προκήρυξη είναι ανηρτημένη στην ιστοσελίδα του Δήμου Λέσβου www.mytilene.gr/.

Άκουσα και το μεταφέρω:

-Χτες δεν είχε νερό (για τα Βατερά μιλούσε), σήμερα δεν έχει ρεύμα, τα σκουπίδια πάλι δεν τα μάζεψαν. Τί θα γίνει;              Και ο συνομιλητής απάντησε:

-Αυτά δεν είναι τίποτα. Όταν δεν θα  έχει ταυτόχρονα και για πολλές μέρες ούτε νερό, ούτε ρεύμα και οι δρόμοι γεμίσουν σκουπίδια τότε να φοβάσαι!

Το ότι χτες Παρασκευή τα σκουπίδια πάλι δεν μαζεύτηκαν γιατί δεν υπήρχε πετρέλαιο (χρήματα υπάρχουν, πετρέλαιο δεν υπάρχει!)  φυσικά δεν αποτελεί είδηση πια.

      Πρώτες  μετεμφυλιακές εκλογές. Η κυβέρνηση Πλαστήρα  ανανεώνει τους δημόσιους λειτουργούς. Ο νέος νομάρχης Μυτιλήνης *, περιοδεύει για να γνωρίσει από κοντά τα χωριά της περιφέρειας του. Τυπικό το πέρασμα του από το γραφείο της κοινότητας. Η κανονική συνάντηση θα γινόταν στη Λέσχη ( Ομόνοια), όπως συνηθιζόταν για όλους τους κυβερνητικούς εκπροσώπους που μας επισκεπτόταν (αίθουσα  υποδοχής του χωριού). Μόλις μπήκε, πριν καν απαντήσει στα ‘καλώς όρισες’ που ακούστηκαν (χειραψίες δεν έκανε εκείνος) ρίχνει μια περιμετρική ματιά, πάνω από τα κεφάλια, των γύρων του συγκεντρωμένων (ήταν πανύψηλος) και πετάει την πρώτη ερώτησή του-  ΄΄Πόσους  καφενέδες  έχει το χωριό σας;!  Οι δικοί μας κοιτάζονται παραξενεμένοι που αρχίζει την ενημέρωση του από τους καφενέδες… Κάποιος πάντως από τους δικούς μας απαντάει καυχησιάρικα ότι έχουμε δώδεκα ! «Ετούτος είναι ο δέκατος τρίτος καφενές…» συμπληρώνει ο νομάρχης  Ψυχρολουσία για τους λεσχίτες μας…, για εκείνους τουλάχιστον που δεν είχαν αντιληφθεί ότι η Λέσχη  τους είχε απαξιωθεί από κάθε άποψη, την τελευταία δεκαετία ( κατοχή- εμφύλιος).

Είχε ξεπέσει και στη συνείδηση των χωριανών μας γενικά. Χαρακτηριστικό το παρατσούκλι που κόλλησαν τα τελευταία χρόνια σε ‘κείνους που σύχναζαν εκεί ακόμα., ΄΄φασκομλίτις’’, (γεροντάκια που νοιάζονται μόνο για την υγεία τους, μην πίνοντας ποτέ οινοπνευματώδη )

       *Ευαγγ. Παραβάντης το όνομα του νομάρχη , από την Πελοπόννησο. Ήταν εισαγγελέας, αλλά τον τραβούσε το αξίωμα του νομάρχη. Ήταν κεντρώος στο φρόνημα, παραιτήθηκε από το εισαγγελικό αξίωμα κι έγινε νομάρχης επί Πλαστήρα. Απολύθηκε επί Παπάγου- δεν μπορούσε να επανέλθει στην πρώην θέση του- έγινε υποχρεωτικά δικηγόρος. Στεγάστηκε στο γραφείο μου για 2 περίπου χρόνια.

Είχα πολύ καιρό να δω τέτοια μπουνάτσα στα Βατερά. Σήμερα ήταν πολύ όμορφα. Η θάλασσα σε προκαλούσε να μπεις και η εξωτερική θερμοκρασία δεν στο απέτρεπε. Το μόνο εμπόδιο ήταν οι δουλειές που αυτήν την περίοδο είναι πολλές και πιεστικές.

Στο μεταξύ στα καταστήματα των Βατερών έχουν αρχίσει οι προετοιμασίες και φαίνεται ότι το Πάσχα θα είναι αρκετά ανοιχτά. Ήδη κάποιοι το έχουν ανακοινώσει.

Η βιβλιοθήκη Βρίσας “Κ.  Τσέλεκα” ευχαριστεί τους:

1. Λινάρδο Γιώργο, Πανσεληνά Μαρία, Σταυρινό Κώστα, Βερβάτη Γιώργο του Ν., και Ζυγούρη Ρούλα για την προσφορά βιβλίων.

2. Παναγιώτη Τσέλεκα για την προσφορά βιβλίων σχετικών με τα αρχαία νομίσματα τα οποία έχει συγγράψει ή συμμετάσχει στη συγγραφή τους ο ίδιος.

3. Τους εκδοτικούς οίκους Γκοβόστη, Λιβάνη και Ψυχογιού για την προσφορά βιβλίων τους.

4. Γιάννη Μαργαρίτη, ο οποίος για πολλοστή φορά μετέφερε υλικά της βιβλιοθήκης.

5. Κώστα Σταυρινό (ξανά) για το συνεχές τρέξιμο του στην Αθήνα για θέματα της βιβλιοθήκης. Είναι βέβαιο ότι αν δεν βοηθούσε ο Κώστας η βιβλιοθήκη δεν θα λειτουργούσε όπως λειτουργεί διότι πολλά υλικά και βιβλία έρχονται χάρις τις δικές του προσπάθειες.

Στην πρώτη σειρά Παράκοιλας Δημήτρης, Νικολαΐδης Νίκος, Μοναχέλλης Μιχάλης και Ηρακλής Καφαλούκος. Πίσω Μαρίνος Ποδηματής και Γιώργος Παλαιολόγος (από τον Πολιχνίτο)

Η κομπανία συνοδεύει το γαμπρό και τη νύφη προς την εκκλησία. Δεν μπόρεσα να διακρίνω ποιος είναι ο γαμπρός αλλά φαίνεται μάλλον ανήσυχος να κοιτά προς τα πίσω (Ίσως για να σιγουρευτεί ότι η νύφη …ακολουθεί!!!)

Ο Αρθούρος, από την Αλβανία ζει και δουλεύει στο χωριό μας αρκετά χρόνια. Χτες αργά το απόγευμα πήρε τα υλικά που χρειάζονταν και με τσιμέντο γέμισε μερικές λακούβες που υπήρχαν στον πολυσύχναστο  δρόμο κοντά στο σπίτι του.

Θετική ενέργεια από πολλές απόψεις και αξίζει να προβληθεί. Αρθούρε -τουλάχιστον όσοι περνάμε συχνά απ’ το δρόμο αυτό- σε ευχαριστούμε.

Πατώντας δυο φορές κλικ πάνω στη διπλανή φωτογραφία μεγαλώστε την και διαβάστε το κείμενο.

Το πρώτο κομμάτι του νομίζω ότι μας οδηγεί στο να πούμε “πάντα τα ίδια” σε σχέση με την αντιμετώπιση της “εξουσίας” προς το χωριό μας αλλά και γενικότερα τη λεσβιακή ύπαιθρο.

Για το δεύτερο κομμάτι του για τους συνεταιρισμούς νομίζω ότι ταιριάζει το “και διηγώντας τα να κλαις”

Το κείμενο αυτό είναι ανταπόκριση του Δάσκαλου Κώστα Τσέλεκα  στην εφημερίδα της Μυτιλήνης “Ταχυδρόμος” το 1928

Στις αρχές του εικοστού αιώνα δημιουργήθηκε ένα έντονο μεταναστευτικό ρεύμα απ’ τα μέρη μας προς την Αμερική. Αρκετοί χωριανοί μας έφυγαν για μια καλύτερη τύχη. Ανάμεσά τους και οι Παναγιώτης, Ανέστης και Βασίλης Βογιατζής, αδέλφια του εναπομείναντα εδώ Νικόλα Βογιατζή (παππού των σημερινών Νίκου, Δημήτρη και Μυρσίνης Βογιατζή).

Μέσα στα καθήκοντά τους ήταν να γράφουν γράμματα για να επικοινωνούν με τους δικούς τους και να στείλουν και φωτογραφίες για να αποδείξουν ότι περνάνε καλά. Κουστούμια, γραβάτες, καλοξυρισμένοι αλλά και το μουστάκι “της λεβεντιάς” απαραίτητο. Φωτο Μ. Βογιατζή Χαχαδάκη 1902)

Τότε που τα Βατερά δεν ήταν “Ανεπτυγμένα”. Τότε που οι γείτονες ήταν μια αγκαλιά, τότε που δεν υπήρχαν σύρματα στα όρια των χωραφιών και ο καθένας “πέρναγε διασταυρωτά” μέσα απ’ την αυλή του γείτονα χωρίς να τον ενοχλεί, τότε που στο καφενείο τα βράδια απ’ τη μια οι άντρες να παίζουν χαρτιά ή να ρακοπίνουν κι απ’ την άλλη οι γυναίκες να πλέκουν κάνοντας …κοινωνική κριτική, τότε που όλοι οι γείτονες το βράδυ ξεκινούσαν παρέα για τα καλύβια τους, τότε που αριστερά έκαναν μπάνιο οι γυναίκες και δεξιά οι άντρες, τότε, τότε…

Από τότε είναι και η φωτογραφία αυτή. Η παρέα βρίσκεται μπροστά στο “Ακρογιάλι” και τα μόνα σπίτια που φαίνονται (προς τη Στραβή Βαλανίδα) είναι του Π. Γεωργέλλη και του Ν. Αναγνώστου. (φωτογραφικό αρχείο Μυρσίνη Βογιατζή Χαχαδάκη 1963)