Το κράτος έχει τα θεσμοθετημένα όργανα και τους σχετικούς κανόνες για τις περιπτώσεις των αναξιοπαθούντων συνανθρώπων μας. Η αλήθεια είναι ότι εμείς, οι έξω από τα “πράγματα”, δεν τους (τους κανόνες και τις αρμοδιότητες) γνωρίζουμε επακριβώς.
Η περίπτωση ενός τυφλού υπερήλικα που ζει σε άθλιες συνθήκες υγιεινής με αδυναμία να κινηθεί, χωρίς θέρμανση και πολλά άλλα, που χτες (τουλάχιστον) είχε ένα συνεχές τρεμούλιασμα και βρέθηκε στο (υποτίθεται) σπίτι του σε άθλια εμφανισιακή και υγειονομική κατάσταση δεν υπάρχει τρόπος να αντιμετωπιστεί; Αν βρεθεί ένα σκυλί σε τέτοια κατάσταση θα κινηθεί γη και ουρανός να βρεθεί ο ιδιοκτήτης του και να τιμωρηθεί πολύ αυστηρά. Τώρα που πρόκειται για άνθρωπο (και επομένως δεν έχει ιδιοκτήτη) δεν υπάρχει αρμόδια υπηρεσία να τον περιθάλψει, να τον καθαρίσει, να τον ζεστάνει, να τον ταΐσει να τον αντιμετωπίσει -χρονιάρες μέρες που έρχονται- ως άνθρωπο;
Δεν κατηγορούμε κανέναν, απλά θεωρούμε ότι τέτοιες περιπτώσεις δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται σε στενά υπηρεσιακά πλαίσια.
Αύριο ίσως είναι αργά. Αλλά και να μην αποδειχτεί ότι είναι αργά, πράγμα που ευχόμαστε μέσα απ’ την καρδιά μας, η όλη αντιμετώπιση δεν αλλάζει.



