Η Βιβλιοθήκη Βρίσας ευχαριστεί τις οικογένειες:
Κώστα και Μυρσίνης Καλατζή
Δημήτρη και Σαπφώς Πάγκα
οι οποίες κατέθεσαν σ’ αυτήν από 30 € αντί στεφανιού στη μνήμη της Μαρίας.
Επίσης ευχαριστεί τις κόρες της θανούσας οι οποίες προέτρεψαν τις φίλες τους να καταθέσουν τα χρήματα στη Βιβλιοθήκη.
Η επιτροπή της Βιβλιοθήκης συλλυπείται θερμά όλους τους συγγενείς.
Ένα σχόλιο από τον “Σας ευγνωμονούμε” που κατατέθηκε στις 23 του μήνα οδηγήθηκε από το σύστημα στα “ανεπιθύμητα” με αποτέλεσμα να “παραπέσει” και να βγει στη δημοσιότητα μόλις τώρα. Ζητούμε συγνώμη.
Το παρακάτω κείμενο στάλθηκε από το Σύλλογο της Αθήνας στους αποδέκτες του
ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΒΡΙΣΑΓΩΤΩΝ ΛΕΣΒΟΥ-ΑΘΗΝΑΣ
Νικηταρά 8 – 10, 106 78 Αθήνα
κ. Ψαριανός Βασίλης, Πρόεδρος, τηλ.: 210-6540808
κ. Σταυρινός Κωνσταντίνος, Γραμματέας, τηλ.: 6974-308135
Το πρωί στον Πολιχνίτο (όπου είχα πάει για την κηδεία του Παναγιώτη Θεοδωρή, ο οποίος για χρόνια έφερνε με το τρίκυκλο μηχανάκι του και πουλούσε παπούτσια στο χωριό μας) περπάτησα το κομμάτι του δρόμου από τις καφετέρειες μέχρι τα Κυβέλια.
Το τί σκουπίδι υπήρχε στις άκρες του κεντρικότερου δρόμου του Πολιχνίτου δεν περιγράφεται. Το πιο κεντρικό σημείο του Πολιχνίτου δηλαδή ολόκληρης της περιοχής μας!!!
Κρίμα!
Η Μαρία, σύζυγος του Δημήτρη Παπαγιάννη, που είχε βιαστεί κι αυτός να φύγει για πάντα πριν λίγα χρόνια, δεν άντεξε άλλο στην ολογόχρονη ταλαιπωρία της.
Η κηδεία της θα γίνει αύριο το πρωί.
Θερμά συλλυπητήρια στις κόρες της Μυρσίνη και Στρατούλα και στους λοιπούς συγγενείς της.
Όσο και να πονώ για σε, δε σου παραπονιέμαι
γιατί ήτανε της μοίρας μας γραφτό να αποχωριστούμε.
(Γ.Α.Α.)
Τώρα που τέλειωσε το φεστιβάλ με τα θετικά και τα αρνητικά του, που ο καθένας μας αξιολογεί ανάλογα με τον τρόπο που σκέφτεται, τα συμφέροντά του, τα ενδιαφέροντα και τις φοβίες του, τώρα που “ηρεμήσαμε” μήπως πρέπει να ψάξουμε μπας και δούμε πουθενά τον …ναυαγοσώστη! Μήπως δούμε πουθενά τις σημαδούρες που καθορίζουν την περιοχή όπου την προτεραιότητα έχουν οι κολυμβητές!
Αν δεν μας δοθεί του χρόνου η γαλάζια σημαία θα είναι “αργά για δάκρυα Στέλλα” (όπου “Στέλλα” ο καθένας από μας). Αν και άκουσα το εξής κουφό (δεν ξέρω αν είναι αλήθεια!) Φέτος λέει τα Βατερά δεν χαρακτηρίστηκαν ως πολυσύχναστη παραλία και για τούτο δεν χρειάζεται ναυαγοσώστης!!! Αν αληθεύει ας μας πούνε ποιος ήταν ο (κατά το γνωστό ανέκδοτο) Δεσπότης που βάφτισε το κρέας …ψάρι!!!
Μια διήμερη
Ξεκινήσαμε πριν βγει ο ήλιος της τελευταίας μέρας του Μαγιού. Δώδεκα άντρες και μια γυναίκα, με ηλικίες πολύ ασύμβατες μεταξύ τους.
Παγούρι, ξηρή τροφή για δυο μέρες στο ταγάρι και κατεύθυνση προς μη γνωστή μας εκ των προτέρων περιοχή του Ολύμπου, από ανύπαρκτα μονοπάτια. Με μένα, τον μικρότερο ν’ απορεί συνεχώς, πως, ο ανιχνευτής σύντροφος μας, εύρισκε τη σωστή ρότα πορείας.
Έπρεπε να μην μας δει μάτι ανθρώπου- έλεγαν- μέχρι να φθάσουμε στον πρώτο ενδιάμεσο σταθμό προορισμού μας…Άρα μακριά κι από κάθε ‘ντάμι’, ‘καθισιά’, στάνη κλπ.. Από κει και πέρα θα είχαμε οδηγό, τον ‘σύνδεσμο’ που θα μας είχε στείλει η Αγιάσος.
Όμως προς το τέλος της πρώτης ήδη ώρας, είχαμε το πρώτο ανεπιθύμητο συναπάντημα. Προσπερνούσαμε σε απόσταση ασφαλείας όπως νομίζαμε (κι αθόρυβα) μια στάνη στη Ρουγκάδα, αν και δεν πιστεύαμε ότι θα ήταν εκεί ο τσοπάνος. Ήταν όμως στο πόστο του, ο 14χρονος περίπου γιος του, που ‘χε βγάλει τα ζωντανά τους, λίγο μακρύτερα από το κατάλυμά τους, σ’ ένα ξέφωτο, απ’ το οποίο ήταν ορατή η φάλαγγά μας, έστω και χωρίς δυνατότητα αναγνώρισης προσώπων.
Ένας μας λόξεψε τότε, πλησίασε το παιδί, του ‘πε δυο κουβέντες και ξανάσμιξε μαζί μας, λίγο παραπέρα…
Είχαμε προσπεράσει πια για καλά τη στάνη, όταν έπιασα τον εαυτό μου να βραδυπορεί σημαντικά…Μ’ έτρωγε αφόρητα η περιέργεια , σαν τι τάχα να σκεφτόταν και αισθανόταν κείνη τη στιγμή το βοσκόπουλο, που μόλις πριν μας είχε δει! Προσπαθούσα να φανταστώ την ‘τρικυμία εν κρανίω’ που έπρεπε να το ταλάνιζε άσχημα χωρίς να βρίσκει άκρη…
Σίγουρα θα αναρωτιόταν τι είδους κομπανία να ‘ταν αυτή που έβλεπε: Αγρότες, κτηνοτρόφοι, αγωγιάτες, ξυλοκόποι, προσκυνητές; Δε μοιάζαμε με τίποτα! Χώρια που δεν είχαμε μαζί μας και κανενός είδους εργαλεία όποιας δουλειάς ή ζώα. Ο σκοπός της εκστρατείας μας, ξέφευγε ολότελα απ’ όλα όσα μπορούσε να φανταστεί.
Πρόσεξε καλά! Δεν είδες τίποτα και κανέναν σήμερα. Αν βγάλεις λέξη έστω και στον πατέρα σου, κινδυνεύεις άσχημα…’του ‘χε πει αυστηρά ο σύντροφος μας . Άρα επρόκειτο για άκρως παράνομη επιχείρηση, ήταν το υποχρεωτικό συμπέρασμα του νεαρού μας.
Ποια θα ήταν η αντίδρασή του; ήταν η μεγάλη περιέργεια μου εκείνη τη στιγμή. Δεν άντεξα και γύρισα απότομα για να τον δω την τελευταία στιγμή. Να τον έβρισκα στήλη άλατος περίμενα… όμως συνέβη το άκρως αντίθετο.
Τον έπιασα να κάνει επιτόπια πηδήματα όσα πιο ψηλά μπορούσε, σαν μεθυσμένο τραγί!!
Τι ακριβώς να περνούσε τότε από το μυαλό του;…
ΥΓ. Έχουν περάσει κάπου 70 χρόνια…Έχουν φύγει από καιρό όλοι οι σύντροφοι ‘κείνης της εκστρατείας…Πριν δώσω τούτο το κομμάτι για δημοσίευση, βάλθηκα να ψάχνω για τη στάνη και το ‘τότε’ βοσκόπουλό της, που είχαμε τόσο ξαφνιάσει κείνη την αυγή , μα δυστυχώς ούτε τη στάνη βρήκα να λειτουργεί πια, ούτε και το πρώην βοσκόπουλο( τώρα θα ήταν 85 ετών). Είμαι άρα ο τελευταίος των Μοικανών, που επιμένει να θυμάται τέτοια παλιού ουρανού χαλάσματα; Ενδιαφέρουν άραγε κανέναν από τους νεώτερους μου; Πολύ θα ήθελα να το ξέρω.
(email: panagnos@otenet.gr)
Μέχρι σήμερα στις 7.30 το πρωί ακουγόταν μουσική στα Βατερά!!!
Στην ΑΡΕΝΑ, άκουσα ότι είχε μια live, ξέχωρα απ’ τα συνηθισμένα. Στο ΑΚΡΟΓΙΑΛΙ είχε τη γνωστή σαββατιάτικη κομπανία. Στη ΣΚΝΙΠΑ επίσης λαϊκή βραδιά. Πριν 2-3 μέρες ζωντανή μουσική είχε και ο ΜΥΛΟΣ.
Αξιοσημείωτο ότι στη ΣΚΝΙΠΑ τη μουσική επιμέλεια είχε ο χωριανός μας Μαρίνος Ταξείδης του Αριστείδη.
Επίσης δίπλα στου Ζούρου επί “σκηνής” για μικρούς και μεγάλους ο Καραγκιόζης!
Φυσικά περιττεύει να σας πω ότι χτες τα Βατερά ήταν “φίσκα”. Στα περισσότερα μαγαζιά δεν υπήρχε ελεύθερο τραπέζι. Επίσης χτες είδα ανοιχτά και πολλά ενοικιαζόμενα που μέρες τώρα παρέμειναν κλειστά.
ΚΑΛΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ!!!
Σήμερα το απόγευμα από τις 5 ως τις 9 θα γίνει στο αγροτικό ιατρείο Βρίσας εθελοντική αιμοδοσία.
Δώσε σήμερα αίμα για να μην τρέχεις και ψάχνεις αύριο!
