Είναι δύσκολο να βρεις επίθετα για να χαρακτηρίσεις τη θάλασσα τις τελευταίες μέρες. Ακύμαντη, ζεστή και διαφανής. Όσο και να ξεμακρύνεις από την ακτή βλέπεις πεντακάθαρα το βυθό!
Βέβαια ναυαγοσώστη δεν έχουμε ακόμα ούτε σημαντήρες για την οριοθέτηση της ζώνης των λουόμενων. Και ο ναυαγοσώστης είναι ιδιαίτερα απαραίτητος γιατί μπορεί κάποιοι απολαμβάνοντας τη θάλασσα να τους έρθει η όρεξη …να την πιουν!
Είχαμε αυτή την απορία αν και οι εγκλωβισμένοι της Αθήνας απολαμβάνουν την Πανσέληνο. Αποδεικνύεται ότι όσοι το ‘χουν μέσα τους (ερωτευμένοι και μή “ανώνυμε”) και ειδικά αν μετράνε μια -μια τις μέρες για να την κοπανίσουν αντικαθιστούν την αμμουδιά των Βατερών με τη βεράντα του σπιτιού τους και τις ασημένιες αναλαμπές του φεγγαριού στη θάλασσα με τα λαμπιόνια της Αθήνας. Τί να κάνουμε! καλή κι η …μεθαδόνη!!!
Παναγιώτη σε ευχαριστούμε πολύ!
Υπάρχουν επείγουσες εκκρεμότητες στο χωριό μας που καλά είναι να μη τις ξεχνάμε:
1) Πέρσι το καλοκαίρι είχε αποφασιστεί να γίνει μια γεώτρηση υδροδότησης για να υπάρχει εναλλακτική λύση καθώς παρατηρείται “κόπωση” της γεώτρησης των Βατερών. Είχαν μάλιστα επισκεφθεί την περιοχή μας ειδικοί και αρμόδιοι οι οποίοι επέλεξαν η γεώτρηση να γίνει δίπλα στη δεξαμενή απ’ την οποία υδροδοτούνται τα Βατερά (στο δρόμο Βρίσας – Βατερών) Δεν έγινε τίποτα.
2) Η Εφορεία Βυζαντινών αρχαιοτήτων είχε ανακοινώσει ότι μόλις τακτοποιηθεί το ιδιοκτησιακό καθεστώς του περιβάλλοντα χώρου στον Παλιόπυργο θα γίνουν ενέργειες από μέρους της για ένταξη του έργου ανάδειξής του σε κάποιο χρηματοδοτικό πρόγραμμα. Σημείωνε μάλιστα ότι υπάρχει έτοιμη επικαιροποιημένη μελέτη. Ξέρει κανείς αν προχώρησε καθόλου το θέμα;
3) Η σπασμένη και φραγμένη αποχέτευση του χωριού δίπλα στο παλιό γεφύρι είχε δημιουργήσει έντονο πρόβλημα με τα απόβλητα στην κοίτη του ποταμού και κίνδυνο μόλυνσης του υδροφόρου ορίζοντα απ’ τον οποίο υδροδοτείται το χωριό. Το συνεργείο που ήρθε για την αποκατάσταση της ζημιάς το μόνο που έκανε ήταν να ανοίξει ένα χαντάκι για να οδηγούνται τα λύματα 20-50 μέτρα πιο κάτω ώστε να μη φαίνονται απ’ το δρόμο. Το πρόβλημα όμως παραμένει αναλλοίωτο.
4) Η ασφαλτόστρωση του δρόμου Σταυρού – Αμπελικού κολλάει στο ότι πρέπει να γίνει τροποποιητική μελέτη επειδή η αρχική προέβλεπε τεράστιο όγκο μπάζων για τα οποία δεν υπήρχε χώρος να εναποτεθούν. Θα τελειώσει κάποτε η μελέτη αυτή μπας και προκάνουμε να ενταχθεί για χρηματοδότηση.
5) Θα κλείσουν οι λακκούβες στους δρόμους που εγκυμονούν κινδύνους για ατυχήματα; Το χειμώνα δεν γινόταν γιατί η πίσα δεν δουλεύεται. Τώρα που καλοκαίριανε;
Καλή στερνή ζωή σας εύχομαι σ’ όλα τα μέλη του ΚΑΠΗ του κόσμου.
Αγάπη και υγεία, χαρά, μακροζωία
Μυρσίνη Βογιατζή Χαχαδάκη
Πρώιμα γεννηθήκαμε με ντέρτια και μαράζι,
ήτανε θέλημα Θεού γι αυτό δε μας πειράζει.
Τα σκαλοπάτια της Ζωής, κουράγιο θελ’ να τα’ ανεβείς!
Βάλαμε στόχο στη Ζωή να τη διπλασιάσουμε,
τα πρώτα χρόνια τα εκατό να τα καλοπεράσουμε.
Όσο για τα υπόλοιπα που είναι άλλα τόσα,
γλέντα γέρο όσο βαστούν τα κότσια σου ακόμα,
προτού γενείς σαράβαλο και θα ‘σαι για το χώμα!
Εδώ τελειώνει η Ζωή και δεν υπάρχει άλλη.
φάτα όλα τώρα που ζεις, προτού στα φάνε άλλοι.
Σ’ αυτόν το ψεύτικο ντουνιά, όλοι μαζί βρεθήκαμε,
πίκρες χαρές και στεναγμοί μαζί της μοιραστήκαμε.
Απ’ ότι εκερδίσαμε μες της ζωής το χρόνο
ρυτίδες κι άσπρα τα μαλλιά, αυτά μας μείναν μόνο.
Κουτσά στραβά γεράσαμε, τα χρόνια μας περάσαμε,
τα νιάτα μας τα χάσαμε, λίγο πολύ πεινάσαμε.
Από δουλειά χορτάσαμε, κάντε κουράγιο, φτάσαμε
στα εκατό τα χρόνια
και δω θα σταματήσουνε να κελαηδούν τ’ αηδόνια.
Νέα σπουργίτια έρχονται εδώ για να φωλιάσουν
και την υπόλοιπη ζωή εδώ να την περάσουν.
Ταλαίπωροι κι απόμαχοι αυτής της κοινωνίας,
γέροντες και γερόντισσες της τρίτης ηλικίας,
γρήγορα πέρασε η ζωή και ήρθαν τα γεράματα.
Τα νιάτα είναι για χαρά, τα γερατειά για κλάματα.
Ευχές να δώσετε πολλές εις την ποιήτριά σας
για να γλυκαίνει τη ζωή στο όμορφο ΚΑΠΗ σας!!!
Και οι δικές μας φωτογραφίες της Βατεριανής πανσέληνου
Κάψαλα χτες βράδυ στο Λαγκάδι και ο Φίλιππα μας έστειλε τις φωτογραφίες. Τον ευχαριστούμε θερμά. Δεν ξερουμε μόνο αν πήδησε τις φωτιές και αν είπε το σχετικό τραγούδι. Φοβόμαστε πως όχι γιατί δεν βλέπουμε τα παιδιά να κρατάνε την πέτρα πάνω στο κεφάλι τους!
Ανώνυμου ερασιτέχνη
Η επόμενη πανσέληνος θα φωτίζει το πανηγύρι τ’ Άη Λιά!
Αναγγελία θανάτου
Η κυρά- Ρηνιώ ζούσε τα προχωρημένα εβδομήντα της, χήρα και κατάμονη. Το μοναχοπαίδι της είχε φύγει για την Αμερική, δεκαετίες τώρα και δεν έλεγε να γυρίσει παρά την υπόσχεση που της είχε δώσει φεύγοντας, ότι δεν θα έμενε στην ξενιτιά για πολλά χρόνια. Αυτόν το λόγο η κυρα -Ρηνιώ τον κρατούσε σαν φυλαχτό. Ακράδαντα πίστευε, πως αν όχι τούτο το καλοκαίρι, το άλλο εξάπαντος, θα ερχόταν ο γιος της, καλοντυμένος, με ασημένιο ρολόι με αλυσίδα στο γιλέκο,να της έφερνε κι εκείνης τα δώρα της κι άραγε ποια από τις καλές νύφες του χωριού θα ‘ταν το τυχερό;..Τα λίγα χρόνια που θα’ μενε στην ξενιτιά, ο γιός της Γιώργης, γίναν δεκαετίες…τα γράμματά του αραίωναν, αλλά οι ελπίδες της μάνας κρατούσαν. Μια μαύρη μέρα, έφτασε στην Κοινότητα το άγγελμα του θανάτου του.
Ο πρόεδρος είχε το θλιβερό καθήκον να το ανακοινώσει στην κακομοίρα τη μάνα.
-Αδυνατώ να το κάνω, δήλωνε ο πρόεδρος στο κοινοτικό συμβούλιο. Ας το κάνει κάποιος άλλος. Ούτε και ο αντιπρόεδρος ή άλλος της πλειοψηφίας είχε το κουράγιο. Βρέθηκε τελικά εθελοντής, ο επικεφαλής της μειοψηφίας, Μ. Ζερβός…
Φρόντισε να βρεθεί στο δρόμο, τάχα μου τυχαία, με τη δύστυχη μάνα. Τη ρώτησε τι κάνει , πως τα πάει από υγεία κ.λ.π, για να ρωτήσει μετά και για το γιό της. Τι κάνει, πότε λέει να’ρθει…ακούστηκε πως παντρεύτηκε, της λέει στη συνέχεια.
-Ποιες φαρμακόγλωσσες τα λένε αυτά, πως ο Γιώργης μου θα παντρευόταν χωρίς να πάρει την ευχή της μάνας του;! Εδώ θα’ρθει να παντρευτεί ο γιός μου, καλά και τιμημένα με την καλύτερη νύφη του χωριού…
-Εγώ δεν ξέρου..ετς άκουσα, ετς λέγαν..κόσμος είναι αυτός οτ’ θελ λεγ ο καθένας. Αλλ πάλι είπαν ότι πέθανε! Ακολούθησαν φυσικά καινούργιες κατάρες της μάνας για αυτούς που βγάλαν τέτοια ψέματα…
-Είπαμε για, λέει ο Ζερβός…κόσμος είναι αυτός, ότι θέλ λέει ο καθένας…Έτσι έπαιζε την κουβέντα ,μέχρι να προϊδεαστεί η κακομοίρα μάνα και να μειωθεί το σοκ της αναγγελίας του χαμού, του μοναχογιού της.
Αύριο είναι της Αγίας Τριάδας αλλά συγχρόνως και του Αη Γιάννη του Πρόδρομου.
Η Αγία Τριάδα γιορτάζεται στο ομώνυμο εκκλησάκι στο έμπα του Πολιχνίτου. Απ’ όλα τα χωριά θα περάσουν προσκυνητές σήμερα το βράδυ να ανάψουν ένα κερί. Κάποτε γινόταν καλό πανηγύρι. Πριν λίγα χρόνια έγιναν προσπάθειες για την αναβίωσή του. Πάντως η Σκάλα και η Νυφίδα σήμερα έχουν την τιμητική τους.
Ο Άη Γιάννης ο Πρόδρομος τιμάται στο εκκλησάκι του νεκροταφείου του χωριού μας. Μια ευκαιρία για ένα τρισάγιο στα μνήματα. Αύριο το πρωί θα γίνει εκεί η λειτουργία.
Σήμερα, παραμονή του Αη Γιάννη, είναι η βραδιά για τα κάψαλα. Αυτό το έθιμο εξακολουθεί λίγο πολύ να διατηρείται. Αυτό που χάνεται χρόνο με το χρόνο είναι ο κλήδονας που είχε την τιμητική του ανήμερα του Αη Γιάννη το βράδυ.
Παρουσιάζουμε σήμερα την τελευταία τριάδα των έργων που πήραν τα βραβεία του διαγωνισμού ζωγραφικής που διοργάνωσε η βιβλιοθήκη μας στην ηλικιακή ομάδα 2001-2003
Καφαλούκου Πελαγία (Δημοτικό σχολείο Πολιχνίτου)
Γκοτσέ Κατερίνα και Βελάι Εύη (Δημοτικό σχολείο Πολιχνίτου)
Ζαφειρίου Αίγλη (Δημοτικό σχολείο Βρίσας)
