« ΓΙΩΡΓΑΡΑΣ»
Ο ΞΕΣΗΚΩΜΕΝΟΣ ΡΑΓΙΑΣ
Ήταν 5-6 παλικάρια του χωριού (όνομα και πράγμα, Καρράς, Κούτσκαρος, Κωλλέτης Ν., με πρώτο και καλύτερο το Γιώργο Καρτέρη, ένα πανύψηλο παλικάρι, γεροδεμένο, πολύ δυνατό στο σώμα και την ψυχή ) που γλεντούσαν κείνο το Σαββάτο βράδυ στου Ζερβού τον καφενέ ( στ’ Ακκλησίδ ), αφού πρώτα από νωρίς έχοντας τα μισοπιεί, είχαν γυρίσει στις γειτονιές τραγουδώντας και μαζεύοντας αλανιάρες κότες –καμιά ντουζίνα- τελικά.
Άνοιξη του 1911, σκλαβωμένο ήταν το νησί ακόμα, με τους νησιώτες μας να ελπίζουν μεν στην απελευθέρωσή τους, αλλά με τελείως άγνωστο το πότε και πώς! Τη στιγμή αυτή την οραματίζονταν σίγουρα όλοι οι ραγιάδες αλλά κάποιοι πολύ πιο έντονα. Τέτοιοι ήταν αυτοί που αποτελούσαν την παρέα που προαναφέραμε.
Ξημερώνοντας θα τέλειωνε πια και το γλέντι, όμως ο Γιωργάρας είχε άλλη γνώμη. Διατάζει το Λιναρδή ( επικεφαλή της ορχήστρας ) να παίξει έναν ακόμα σκοπό…το ‘Μαύρη είναι η νύχτα στα βουνά…’
Ο Λιναρδής διστάζει να υπακούσει, αν το μάθαιναν οι Τούρκοι, θα είχαν συνέπειες –ίσως και βαριές-, ο Γ. όμως δεν κάνει πίσω.
Ή παίζεις αυτό που διέταξα ή σπάζω το κλαρίνο πάνω στο κεφάλι σου..! του λέει. Τι να κάνει ο μουσικός, υπέκυψε. .Στη συνέχεια αποφασίζεται και βόλτα στο χωριό μετά μουσικής. Φτάνοντας στον Πλάτανο, ο Γ. διατάζει να παίξουν και τον Εθνικό Ύμνο! Ο Λιναρδής αρνείται ακόμα πιο έντονα αλλά τότε ο δικός μας απειλεί ότι αν δεν υπακούσει δεν θα πάρει ούτε ένα μετζίτι από την πολλή καλή αμοιβή που του είχε υποσχεθεί για όλη τη βραδιά. Τα επικίνδυνα καμώματα του Γ. (31 τότε χρόνων ) φτάνουν στα αυτιά του πατέρα του, που ανήσυχος σπεύδει να τον συναντήσει και να τον συνετίσει. Το αντίθετο όμως πετυχαίνει…
Ο Γ. οργίζεται περισσότερο, πάει προς το καφενείο της Σαντορινιάς και κατεβάζει την τζαμαρία του καφενείου, ακόμα και το φανάρι φωτισμού της απέναντι γωνίας.
Κάποιοι ειδοποίησαν δυο ζαπτιέδες που ήταν καθισμένοι στον Πλάτανο για τα καμώματά του. Όταν ο Γ. τους είδε να πλησιάζουν, τραβάει το χατζάρι του και κάνει ένα χαρανί σε κάποια απόσταση από το καφενείο, φωνάζοντας προς τους ζαπτιέδες…Όποιος πατήσει το χαρανί θα πεθάνει!
Οι ζαπτιέδες έκαναν λίγο πίσω, κατέβασαν τα ντουφέκια τους και σημάδευαν για να πυροβολήσουν το Γιωργάρα.
Ο Θανάσης Κωλλέτης που κατέβαινε εκείνη την ώρα και είδε πως θα χυνόταν αίμα, επενέβη λέγοντας στους ζαπτιέδες: Τι κάνετε μωρέ, παλαβό άνθρωπο πάτε να σκοτώσετε; Αυτός είναι θεοπάλαβος, τον ξέρει όλο το χωριό. Πείστηκαν οι ζαπτιέδες και αποχώρησαν. Κατέβηκαν όμως ξανά την άλλη μέρα και θυροκόλλησαν στην πόρτα του σπιτιού του, ένα ένταλμα σύλληψης ή κάτι τέτοιο, κανείς δεν ήξερε από τους δικούς μας τι ακριβώς έλεγε αφού κανείς δεν μπορούσε να διαβάσει την παλιά τούρκικη γραφή. Κανείς εξόν από έναν, τον Παναγιώτη Ρουμαντζή, που ήταν και ο επίσημος διερμηνέας της τουρκικής. Πήγαν φυσικά και τον κάλεσαν, καθώς δεν μπορούσαν να του πάνε το ίδιο το χαρτί, που ήταν καλά κολλημένο πάνω στο σανίδι της πόρτας. Ο διερμηνέας μας όμως δεν καταδεχόταν να πάει επιτόπου! Αδιέξοδο;
Καθόλου για το Γιωργάρα, πιάνει με τις χερούκλες του το φύλλο της πόρτας, το σηκώνει με δύναμη, το βγάζει από τους μεντεσέδες και το πάει στο Ρουμαντζή! Από τον οποίο και μαθαίνουν ότι αν δεν παρουσιαζόταν σε δυο μέρες, ήταν εκτός νόμου, πράγμα που σήμαινε ότι καθένας μπορούσε να τον συλλάβει ζωντανό ή νεκρό. Φυσικά την άλλη μέρα ο Γιωργάρας ήταν στο βουνό, παράνομος, λίγο δε αργότερα πέρασε απέναντι στην Ανατολή όπου ήταν πιο ασφαλής. Στο νησί γύρισε μόλις απελευθερώθηκε από τον ελληνικό στόλο και ήταν μεταξύ των πρώτων χωριανών που εκστράτευσαν εθελοντικά και πολέμησαν στη μάχη του Κλαπάδου.
Πηγές: 1. Διήγηση του πατέρα μου, ο οποίος 17 χρονών τότε, ήταν αυτόπτης μάρτυρας του γλεντιού στου Ζερβού, λίγα μέτρα μακρύτερα από το σπίτι του.
2. Από λεπτομερέστατη διήγηση του γαμπρού του Γιωργάρα, Γ. Τσολάκη, την οποία μαγνητοφώνησα και παρέδωσα στο αρχείο του ‘ΑΝΤΙΛΑΛΟΥ’
