Μεθεόρτια
Σας τα είπα τον προηγούμενο μήνα για την ανεπανάληπτη γιορτή του Αι-Γιαννιού στο χωριό της κατοχής και των μύριων ελλείψεων. Το γλέντι που έμεινε στην προσωπική μας ιστορία ως το καλύτερο της ζωής μας!
Καλά οργανωμένα και με επιτυχία έγιναν και τα μεθεόρτια, το απόγευμα της επομένης. Η επιφορτισμένη με την επιμελητεία ομάδα (επικεφαλής ο Δημητρός Τσέλεκας) συμμάζεψαν επιμελώς τα πιατικά κλπ τα οποία απέδωσαν στους δικαιούχους τους, όπως και τα τραπέζια, καρέκλες κ.α, τακτοποίησαν την αίθουσα και την παρέδωσαν στους ιδιοκτήτες. Όλα τέλεια λοιπόν πλην…μιας ασήμαντης λεπτομέρειας, που κανείς ποτέ σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση και εποχή, θα της έδινε και την ελάχιστη προσοχή!
Το άγρυπνο μάτι του ‘επιμελητή’ Τσέλεκα είχε παρατηρήσει αποβραδίς ότι είχε ένα υπόλοιπο ούζου σ’ ένα καραφάκι, κατά την αποχώρησή μας. Αυτό το μπουκάλι λοιπόν είχε χαθεί, άρα είχε κλαπεί από κάποιον μας, ο οποίος όμως έπρεπε να βρεθεί πάση θυσία γιατί αλλιώς χαλούσε όλη η εικόνα της παρέας, που τη θεωρούσαμε στο έπακρο δεμένη και αγαπημένη. Είναι σα να λέγαμε μια μύγα στο γάλα.
Απασχολημένος με τα οργανωτικά της ΕΠΟΝ, δεν πληροφορήθηκα από κανέναν για την ασήμαντη αυτή ιστορία. Τρεις μήνες όμως μετά, είδα ένα απόβραδο πολλά από τα παιδιά της παρέας μας να οδεύουν προς μια άγνωστη μου κατεύθυνση. Ακολούθησα μια από τις παρεούλες μηχανικά και βρέθηκα σ’ ένα ισόγειο με μια γωνιά που σκορπούσε ζέστη και όπου ετοιμαζόταν και άρχιζε σε λίγο μια ‘συνεδρία υπνωτισμού’!! με αντικείμενο τον εντοπισμό του κλέφτη των λίγων δραμιών ούζου στο γλέντι του Αι-Γιαννιού!!
Υπνωτιστής ο Παναγιώτης Χατζηκωσταντής, υπνωτιζόμενος (μέντιουμ) ο Απόστολος Παρασκευάς. Το ακροατήριο μεγάλο, ενώ έπρεπε να είναι ελάχιστο κατά τις εντολές του υπνωτιστή. Μετά την ύπνωση του μέντιουμ και τη δήλωσή του ότι ‘επικοινωνεί’ με τον υπνωτιστή και ακούει (υπακούει) στις εντολές του, εκείνος του υποδείχνει ‘να πάει’ στη λέσχη του Αι-Γιαννιού, τη νύχτα του γλεντιού και να του πει ‘τι βλέπει εκεί’. Εκείνος υπάκουα περιγράφει την εικόνα της αίθουσας και κατανομάζει έναν προς έναν τους εκεί παριστάμενους. Στη συνέχεια μιλάει για τον τρόπο με τον οποίο διασκέδαζαν αλλά γρήγορα ο υπνωτιστής δίνει εντολή ‘να πάει’ στα μεσάνυχτα όπου τελειώνει το γλέντι και να του περιγράψει λεπτομερώς την αποχώρηση των συμμετεχόντων. Του ζητά όμως πρόσθετα να του πει αν βλέπει σε κάποιο τραπέζι, δίπλα στην έξοδο της αίθουσας ένα καραφάκι με ούζο. Εκείνος απαντά καταφατικά, οπότε του ζητά να προσέχει αν κανείς από τους απερχόμενους το πάρει.
-Ναι…είδα κάποιον να το παίρνει, απαντά σε κάποια στιγμή.
-Ποιος είναι;
-Δεν μπορώ να δω, είναι σκοτεινά…
-Ακολούθα τον και κοίταξε να τον αναγνωρίσεις όταν κατεβεί τη σκάλα, όπου υπάρχει φωτισμός (το λουξ που είχαμε για φωτισμό της αίθουσας και το είχαμε κατεβάσει στο κάτω μέρος του διαδρόμου της εξόδου, όπου και το κουρείο του Σωκράτη Νικολαίδη). Το μέντιουμ δείχνει με τις κινήσεις και την χροιά της φωνής του, ότι καταβάλει προσπάθεια για αναγνώριση αλλά στο τέλος δηλώνει με έκδηλη στεναχώρια ότι τον ‘έχασε’πριν τον αναγνωρίσει, ωστόσο είπε ότι είναι ψηλός και φοράει καπαρντίνα. Νέα εντολή να τον παρακολουθήσει και στο δρόμο… Το μέντιουμ υπακούει και λέει ότι πηγαίνει παρέα με τους άλλους προς το καφενείο Γεωργέλλη και κατόπιν προς τον Πλάτανο.Φτάνοντας μπροστά στη λέσχη, παίρνει νέα εντολή ‘να πιάσει το δράστη απ’ το γιακά και καθώς είναι πιο δυνατός και να τον υποχρεώσει να του πει τ’ όνομά του’.
Το μ. δείχνει να υπακούει και κάνει την προσπάθεια που του ζητά.
-Παναγιώτης…λέει.
-Συνέχισε…
Το μ. φαίνεται σα να παλεύει με τον ύποπτο της ‘κλοπής’, για να καταλήξει όμως με μια κραυγή αποτυχίας και τη φράση ‘αχ, μου ξέφυγε’.
Εκεί ο υπνωτιστής κρίνει ότι πρέπει να σταματήσει την προσπάθεια του, θεωρώντας όπως μας είπε αργότερα, ότι ο δράστης ήταν παρών στη συνεδρία και αντιδρούσε στην αποκάλυψη του ονόματός του.
Όταν έδωσε την εντολή ξυπνήματος στον Απόστολο, του είπε ότι ‘όταν θα ξυπνήσει να πάει να βρει και να φιλήσει δυο φορές τον Κώστα Γεωργάκα’. Πράγματι, μόλις σηκώθηκε ο Απόστολος μόνη του έγνοια, πολλή έντονα εκδηλωμένη ήταν να ψάχνει σχεδόν με αγωνία να δει τον Κ. Γεωργάκα, ο οποίος επίτηδες έπεσε στα γόνατα του και δεν φαινόταν καθώς κρυβόταν από τους όρθιους εμάς, χωρίς ν’ αποφύγει τελικά την ανακάλυψή του και τα ζωηρά αγκαλιάσματα-φιλήματα του Α.Π.
Σημ. Το όνομα «Παναγιώτης» το είχαμε τρεις από την παρέα:
Ο Π. Σκιάς, ο Π. Σηγιώργης και εγώ…
Δεν έμαθα ποτέ αν έγινε δεύτερη ‘συνεδρία’ για ακριβή εντοπισμό του δράστη, πάντως από τους τρεις, δύο είχαν ακολουθήσει αυτήν την κατεύθυνση και ένας ήταν ο ψηλός με καπαρντίνα…Όταν κάπου μισό αιώνα μετά! σκέφτηκα να ρωτήσω το Δημητρό Τσέλεκα για να λύσω την περιέργειά μου αυτήν, το μόνο επιζώντα που ασφαλέστατα θα την ήξερε, δοκίμασα πικρή απογοήτευση: ο φίλος Δημητρός δεν θ υ μ ό τ α ν τ ί π ο τ α, τον είχε χτυπήσει η επάρατη άνοια…
Προσθήκη στο ‘Γλέντι του Αι-Γιαννιού’
Στα ονόματα των ακόμη επιζώντων του μνημειώδους γλεντιού, προσθέστε εκείνο της Ευστρατίας Διαμαντή (Γιανακέλλη) που ζει στην Αθήνα.
