Κάτω από τον Πλάτανο…

Ένα εκτεταμένο αφιέρωμα με τίτλο

Ο ζωντανός θρύλος της οφθαλμολογίας από τη Βρίσα

έχει η εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ στον χωριανό μας επιστήμονα με την ευκαιρία της αναγόρευσής του δε διδάκτορα του Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης. Μπορείτε να το διαβάσετε εδώ.

Είναι βέβαια πολύ πιθανό να έχετε πληροφορηθεί ότι με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκαν τη Δευτέρα 23 Νοεμβρίου 2015 στο Ελληνικό Μουσείο (National Hellenic Museum) στο Σικάγο  τα εγκαίνια της μεγάλης έκθεσης «ΑΙΓΑΙΟΝ – Η γέννηση ενός Αρχιπελάγους» από τη Γενική γραμματέα του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού Δρ. Μαρία Βλαζάκη.

Πιστεύουμε ότι σας ενδιαφέρει. Περισσότερα εδώ

Σήμερα η νοτιά δεν είχε την ένταση των προηγούμενων δυο ημερών κατά τις οποίες δημιούργησε προβλήματα και στην ελαιοσυγκομιδή.

Η φουρτουνιασμένη θάλασσα χτες  έβγαλε ένα νεκρό δελφίνι. Κρίμα και για το δελφίνι αλλά τις μέρες που ζούμε θα μπορούσε να είχε υπάρξει και πιο οδυνηρό θέαμα. Τεχνικοί λόγοι δεν μας επέτρεψαν να ανεβάσουμε σχετική φωτογραφία.

Έχουμε μπει ήδη στη δεύτερη περίοδο της πρόσκλησης που απηύθυναν η Βιβλιοθήκη Βρίσας “Κ. Τσέλεκα – Α. Νικέλλη” και το περιοδικό “Αντίλαλος” για την κατάθεση ποιητικών δημιουργιών. Τα αποτελέσματα της πρώτης περιόδου θα ανακοινωθούν σε λίγες μέρες.

Φοβάμαι!

Φοβάμαι να αντικρύσω να ίσκιο μου,
φοβάμαι να ακούσω τη φωνή μου.

Είναι ο ίσκιος του φωτός ή μήπως του θανάτου;
Είναι ο ίσκιος μιας στιγμής ή άγγελος του τρόμου;
Ο ίσκιος που μ’ ακολουθεί σταλμένος απ’ τον ήλιο,
από παιδί που έτρεχα μάταια να τον πιάσω;.
Μα εγώ δεν τον φοβόμουνα, τώρα γιατί τον τρέμω;
Είναι η φωνή που άκουγα να κλαίει, να γελάει
να ονειρεύεται βουβά, πλέρια να σχεδιάζει;
Είναι η φωνή που έδειχνε που είμαι και τι θέλω;
Μα αυτή ήταν πάντα γλυκιά, ήταν ζωής πειστήρι.

Ο ίσκιος που μ’ ακολουθεί βγαίνει απ’ τις οθόνες
Τον έφτιαξαν τα αίματα, κορμιά διαμελισμένα,
χαλάσματα και πτώματα και μάτια δακρυσμένα.
Ο ίσκιος που μ’ ακολουθεί δεν είναι ο δικός μου,
είναι του κόσμου ολάκερου, είναι ο γιος του φόβου.
Και η φωνή π’ ακούγεται απ’ τα δικά μου χείλη
είναι η ηχώ των σπαραγμών, ο σπαραγμός του πόνου.
Είναι το κλάμα των παιδιών, ο βρυχηθμός των όπλων.
Είναι του ίσκιου η φωνή που όλο πλησιάζει
Είναι του ίδιου ίσκιου μας το τέρας που γεννιέται,
του φόβου που μας έκαναν να μας εξουσιάζει.

                                                                                            Κασσιανή

Για να μην υπάρξουν λαθεμένες εντυπώσεις από τη χτεσινή πρόσκληση της Βιβλιοθήκης να ενισχύσουν, όσοι θέλουν, οικονομικά τα μαθήματα μουσικής θεωρούμε χρήσιμο να διευκρινήσουμε ότι:

Η ιδέα να πραγματοποιηθούν στο χώρο της Βιβλιοθήκης μαθήματα παραδοσιακής μουσικής και συγκεκριμένα για σαντούρι και μπουζούκι ήταν του Συλλόγου της Αθήνας, την οποία αποδέχτηκε άμεσα η επιτροπή της Βιβλιοθήκης.

Από κοινού καθορίστηκε να δίνει κάθε παιδί ένα ελάχιστο ποσό 10 € το μήνα, ώστε να μην αποκλειστούν όσα παιδιά θέλουν να μάθουν αλλά η οικονομική συγκυρία δεν επιτρέπει στις οικογένειές τους  να διαθέσουν μεγαλύτερο ποσό.

Το υπόλοιπο ποσό για την πληρωμή του δασκάλου (το οποίο εξαρτάται απ’ τον αριθμό των παιδιών που παρακολουθούν) ανέλαβε να το καλύπτει ο Σύλλογος της Αθήνας. Για να υπάρχει η δυνατότητα απρόσκοπτης συνέχισης των μαθημάτων όσο έχουν ενδιαφέρον τα παιδιά, και φυσικά όχι μόνο για φέτος, απευθύναμε την πρόσκληση της ενίσχυσης της προσπάθειας από όσους επιθυμούν.

Το τοπικό συμβούλιο Βρίσας ευχαριστεί τον χωριανό μας που πρόσφερε στα παιδιά που παρακολουθούν μαθήματα παραδοσιακής μουσικής στη Βιβλιοθήκη του χωριού ένα σαντούρι.

Δίνει έτσι την ευκαιρία στα παιδιά που δεν μπορούν να αποκτήσουν το ακριβό αυτό όργανο να εξασκούνται ατομικά, παράλληλα με τα μαθήματα που κάνουν.

Ο ένας ύστερα απ’ τον άλλο μπήκαν στο χορό, φόρτωσαν τέμπλες και μηχανάκια, και ξεκίνησαν τον μικρό ή μεγάλο γολγοθά του λιομαζέματος.

Ένας επιπλέον λόγος που τους παρακίνησε ήταν και οι καλές αποδόσεις των πρώτων που είχαν τολμήσει!

Καλή δύναμη!

Ήρθε και το σαντούρι το οποίο από την Πέμπτη θα βοηθά τα παιδιά στην ώρα του μαθήματος. Για την καλύτερη αξιοποίηση τόσο του σαντουριού όσο και των δυο μπουζουκιών και του ενός τζουρά που είχαμε παραλάβει πριν λίγες μέρες η επιτροπή λειτουργίας της βιβλιοθήκης αποφάσισε να παρατείνεται το καθημερινό ωράριο λειτουργίας της βιβλιοθήκης ώστε να μπορούν κάθε μέρα 4 παιδιά να εξασκούνται μόνα τους στη χρήση των οργάνων. Έτσι θα δίνεται η ευκαιρία, σε κάθε παιδί που θέλει, να …προπονηθεί μόνο του. Τα παιδιά χωρίζονται σε ομάδες (ανάλογα με τις άλλες υποχρεώσεις που έχουν) και κάθε ομάδα θα μπορεί να προσέρχεται τη συγκεκριμένη μέρα που θα οριστεί.

Η Βιβλιοθήκη ευχαριστεί εκ μέρους των παιδιών τον χορηγό που πρόσφερε 1500 € για την αγορά του σαντουριού, του οποίου σεβόμαστε τη θέλησή του για ανωνυμία. Επίσης ευχαριστεί και όσους (ιδιώτες και φορείς) ενήργησαν για την προμήθεια και μεταφορά του οργάνου.

Με την ευκαιρία η Βιβλιοθήκη ευχαριστεί και όλους όσους προσφέρουν τις υπηρεσίες τους (εκτός απ’ τα μέλη της Επιτροπής) για να οργανωθούν τα καθημερινά μαθήματα στο χώρο της. Έτσι ευχαριστεί την Ταΐσια Κυρτζόγλου, η οποία  τρεις μέρες της βδομάδας μαθαίνει στα παιδιά ζωγραφική, τους Γιώργο Κολιόπουλο και Χρήστο Ντότσι που προπονούν τα παιδιά στο σκάκι αλλά και το δάσκαλο μουσικής Κώστα Ζαφειρίου ο οποίος προσφέρθηκε να παρατείνει τις ώρες διδασκαλίας του από 2,5 που είχαν συμφωνηθεί σε 3 χωρίς παραπάνω αμοιβή.

Τέλος η Βιβλιοθήκη προσκαλεί τους φιλόμουσους και άλλους φίλους του χωριού μας να βοηθήσουν οικονομικά στη διεξαγωγή των μαθημάτων μουσικής προσφέροντας ότι θέλουν στο Σύλλογο της Αθήνας ή στη Βιβλιοθήκη με τη ρητή διευκρίνηση ότι το ποσό δίνεται αποκλειστικά για τα μαθήματα μουσικής.

Μια αεροφωτογραφία του χωριού μας από το 1960. Πριν από 55 χρόνια και υπάρχουν έντονες διαφοροποιήσεις.

Πρώτα δεν υπέρχει ο εξωτερικός δρόμος (παράκαμψη) του χωριού. Στα ελαιοτριβεία ξεχωρίζουν τα αμπάρια. Λίγο πιο πέρα φαίνεται το αγγειοπλαστείο του γομόπουλου το οποίο τότε βρίσκονταν σε λειτουργία. Δεν υπάρχει το κτίριο του Κωλέττη στο οποίο στεγάστηκε το εγοστάσιο της ΔΕΗ.

Ο καθένας απ’ τους …παλιούς μπορεί να διαπιστώσει (με μεγέθυνση) αλλαγές στη γειτονιά του

Από το αρχείο Π. Γιαννάκα

Ντέμπλεις και ντιμπλιά
Γράφει ο Πάνος Σ. Γιαννάκας

Μια χωριανή μας κοπέλα παντρεύτηκε στην Αγιάσο, όπου έμενε μόνιμα.
Τα πρώτα χρόνια ερχόταν στο πανηγύρι του Αγίου Κωνσταντίνου και την Λαμπροπαρασκευή, που γιορτάζει η εκκλησία μας, η Ζωοδόχος Πηγή, που ήταν και στη γειτονιά της.
Ο άνδρας της, ο Βασίλης, ερχόταν τακτικά στο χωριό, για να δει και να περιποιηθεί την καλή προίκα που πήρε.
Στο λιομάζωμα έφερνε και το γάιδαρό του, καβάλα …στο αγροτικό του. Εποχιακά μας έφερνε όψιμες ροζάτες ντομάτες απ’ τα «Ποταμά». Αργότερα καρύδια, κάστανα, μήλα-δυο ποικιλίες, τα γνωστά μας ξινόμηλα και τσι Βρώης(της Ευρώπης) με υπόξινη νόστιμη γεύση, κιτρινωπά, με λεπτό άρωμα-
Το χειμώνα απίδια δυο ειδών, κουντουρέλια και …απδάρεις!!! Πάντοτε έλεγε με καμάρι «Ούλα είνι απ’ τα θκάμ τα σουθύρια, γυρλίσιου πράμα».
Οι επισκέψεις αυτές στο χωριό μας με την πώληση των προϊόντων του συνδυάζονταν πάντοτε με εποχιακές εργασίες στα κτήματά του, δηλαδή «το τερπνόν μετά του ωφελίμου», «Αγιασώτης γαρ»
Αυτή τη φορά μας έφερε ντέμπλες και ντιμπλιά. Σταμάτησε κάπου στον Πλάτανο. Μαζεύτηκε κόσμος και ανάμεσά τους ο Νίκος ο Αλατζάς, που ήταν φίλος του Βασίλη, με πρόθεση να τον πειράξει παρά να αγοράσει. Παίρνει στα χέρια του ένα ντιμπλί, το κουνάει επιδεικτικά στον αέρα και φωναχτά λέει: «Ε! παιδιά σήμερα τα ντιμπλιά τα βάλαμε μόνο δυο κατουστάρια» Αμέσως πέφτει σαν αστραπή η Αγιασώτικη ατάκα: «Ε Νκουλέλ’ μη βάεις άλας, ρε, σι ξένου τσκάλ» (τσουκάλι).
Πέρασαν τα χρόνια, πολλά άλλαξαν και όμως σε πείσμα των καιρών ο Γρηγόρης, ο γιος του, ακολουθεί πιστά τα βήματα του πατέρα του. Η παράδοση συνεχίζεται.

Το χούι δε χάνεται! Γι αυτό και ο Πάνος Γιαννάκας όπου κι αν βρεθεί …ψάχνει και …ανταμείβεται!