Ύστερα από επικοινωνία του Προέδρου της Κοινότητας με τον ανώνυμο αναγνώστη της προηγούμενης ανάρτησης διευκρινίζεται ότι δεν είδε κανείς βυτίο να γεμίζει από τον κρουνό αλλά είδαν να έχουν τρέξει νερά από τον κρουνό και έβγαλαν το συμπέρασμα για το βυτίο.
Καλησπέρα Στρατή. Ότι σου γράψω δε θέλω να φανεί το ονομα μου. Το Βυτίο από τον Πολιχνίτο χτες ήρθε πάλι και πήρε νερό από το τζαμί. Διερωτώμαι αργότερα θα έχουμε νερό να πιούμε; Φέτος δεν έχουμε πολλές ίντσες. Και τέλος ενημερώθηκα ότι έχει πάρει φωτιά στα Μυρίχια. Είναι εκεί τρεια πυροσβεστικά οχήματα.
Ξεχασμένο φεγγάρι.
Αξημέρωτα…
Αφουγκράζεται τη μουσική των φύλλων.
Το βουητό των κυμάτων.
Τους χτύπους της καρδιάς της.
Τον ήχο του λυγμού της.
Πνιγμένο στα σκεπάσματα.
Μη και τον ακούσουν τα αγόρια.
Τα δίδυμα της.
Μη και τη ρωτήσουν πάλι.
Μάνα γιατί κλαις;
Τα λυπάται.
Αυτά σχεδόν ξεχάσανε.
Ήταν μικρά ακόμα.
Τριών.
Αυτή ζει για να θυμάται.
Κλαίει στα κρυφά για την κόρη της.
Μυρσίνη τη βαφτίσανε.
Μυρτούλα τη φωνάζαν.
Αυτήν με τα μεγάλα μάτια.
Τα μάτια τα αγγελικά.
Αγιόματη την έλεγε η πεθερά της.
Αυτήν που ο χάρος τη λιμπίστηκε.
Στα πέντε της.
Την πρωτοκόρη της.
Την χαρά της.
Και την πήρε μακρυά.
Έσβησε μέσα σε τρεις μέρες.
Μαζί με τη χαρά της.
Σηκώθηκε από το κρεββατι.
Νίφτηκε.
Και τ’ άκουσε.
Ένα μικρό σκίρτημα στην κοιλιά της.
Το μωρό του λάθους.
Έτσι τό ’λεγε.
Στην αρχή δεν ήθελε να το κρατήσει.
Όχι άλλο παιδί.
Όχι άλλο φόβο και αγωνία.
Της έφταναν τα αγόρια.
Άλλοι την έπεισαν να μην το «χαλάσει».
Αυτή τό ‘βγαζε από το μυαλό της.
Μα τώρα;
Έπιασε με τα δυο χέρια την κοιλιά της.
Την χάιδεψε.
Ένα λίγωμα αγάπης την πλημμύρισε.
Αν είναι κορίτσι Μυρτούλα θα την πω.
Σκούπισε ένα δάκρυ.
Έκρυψε ένα μικρό χαμόγελο.
Το φεγγάρι πήγαινε προς τη Δύση.
Και θυμήθηκε…
Κάπου το είχε διαβάσει.
Ο κλέφτης φεύγοντας ξέχασε το φεγγάρι στο παράθυρο.
Σημείωση:
Ο κλέφτης φεύγοντας ξέχασε το φεγγάρι στο παράθυρο.
Του βουδιστή μοναχού του Ζεν, Τάιγκου Ρίγκαν.
Προσφορές στο Πολιτιστικό Σύλλογο της Αθήνας
Η Ρούλα και ο Κώστας Σταυρινός στη μνήμη του Παναγιώτη Μαρ. Βάσσου προσφέρουν 50€
Η Πόπη και ο Γεώργιος Πετράς στη μνήμη του Παναγιώτη Μαρ. Βάσσου προσφέρουν 30€
Ο Σύλλογος ευχαριστεί και εύχεται να είναι αναπαυμένη η ψυχή του .
Ο Γιώργος Νικολαΐδης του Θεοδόση και της Ελένης Φιλιππίδου, συνάδελφος του Χαράλαμπου Βάσσου, αντί για στεφάνι, πρόσφερε στο Δημοτικό Σχολείο Βρίσας το ποσό των 30€ στη μνήμη του Παναγιώτη Βάσσου, ευχόμενος τα ολόθερμα του συλλυπητήρια στην οικογένεια του.
Το Δημοτικό Σχολείο ευχαριστεί και εύχεται την αιώνια ανάπαυσή του εκλιπόντα.
Φίλε Παναγιώτη,
Δεν άντεξες λίγες μέρες ακόμα για να σε δω…
Από εκεί ψηλά θα χορεύεις το τραγούδι σου (Τσακιτζης).
Στο τραπέζι θα υπάρχει και ένα 3ο ποτήρι για σένα..
Θα σε θυμόμαστε για πάντα..
Καλό ταξίδι, φίλε Παναγιώτη .
Ο φίλος σου Κώστας Καλπακτσής
Θερμά Συλλυπητήρια στην οικογένεια
Σήμερα επισκέφτηκε το χωριό μας ο βουλευτής Επικρατείας της Ν.Δ. Γεώργιος Σταμάτης, που είναι μέλος της Διαρκούς Επιτροπής Κοινωνικών Υποθέσεων, με δική του πρωτοβουλία ύστερα από μια συνέντευξη του Νίκου Γκουγκούλιου, Προέδρου του Συλλόγου Σεισμοπαθών, στον τηλεοπτικό σταθμό “ΌΠΕΝ” την ώρα που ο βουλευτής βρίσκονταν στο πάνελ των προσκεκλημένων του σταθμού.
Συναντήθηκε στο χωριό και συζήτησε με τους Προέδρους του τοπικού συμβουλίου Νίκο Λάσκαρη και Συλλόγου Σεισμοπαθών Νίκο Γκουγκούλιο, με εκπροσώπους του Εκκλησιαστικού Συμβουλίου Άννα Καλδή και Γιαννούλα Σκιά και με κατοίκους.
Η συζήτηση συνεχίστηκε και κατά τη διάρκεια του καφέ που προσφέρθηκε στο “Πλατανάκι”, στα Βατερά.
Στη μνήμη του Παναγιώτη, του οποίου η πάνδημη κηδεία τελέστηκε πριν από λίγο στον Πολιχνίτο με “όλους” τους χωριανούς μας να παρευρίσκονται και να τιμούν αυτόν και την οικογένειά του, πρόσφεραν στη Βιβλιοθήκη του χωριού μας:
Η Βιβλιοθήκη ευχαριστεί.
Αντί για στεφάνι στην κηδεία του Παναγιώτη Βάσσου :
Ο Σύλλογος ευχαριστεί και εύχεται την αιώνια ανάπαυσή του.
Στη μνήμη του Παναγιώτη :
Η Βιβλιοθήκη ευχαριστεί
