Κακοκαιρία, σκοτεινιά και νερόχιονο είναι το σκηνικό της σημερινής μέρας. Όταν η σταγόνα πέσει στο τζάμι δείχνει τα κρυσταλλάκια της. Λίγο έξω απ’ το χωριό οι νιφάδες ξεχωρίζουν ενώ στα γύρω υψώματα η καταχνιά υποδηλώνει ότι εκεί χιονίζει. Αυτά τουλάχιστον τώρα το πρωί.
Τη νύχτα που πέρασε στο βροχόμετρο συγκεντρώθηκαν ακόμα 22 χιλιοστά και έτσι πιάσαμε τις 11,5 ίντσες.
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ στην Αθανασία και στον Αθανάση
Με αφορμή το σχόλιο του Μιλτιάδη παραθέτουμε πληροφορίες για τον Αρσένιο Κόντο, αδελφό του προπάππου του γιατρού και ζωγράφου Στέλιου Γιαννάκου, ο οποίος σύμφωνα με τον Μιλτιάδη τον προίκισε με την καλλιτεχνική του δεινότητα.
Κατά κόσμον ονομαζόταν Απόστολος Κοντός του Στυλιανού και της Αμερσούδας. Η καταγωγή του ήταν από το χωριό Βρυσσί Μυτιλήνης. Το 1885 ήλθε στη σκήτη των Καυσοκαλυβίων και υποτάχθηκε στον Γέροντα Νικόδημο (+1907) της Καλύβης των Αγίων Πάντων, από τον οποίο έμαθε και την τέχνη της αγιογραφίας. Αργότερα όμως έμαθε το εργόχειρο της ξυλογλυπτικής, στην οποία σύντομα προόδευσε καταπληκτικά. Εκάρη μοναχός το 1887.
Τα ξυλογλυπτικά έργα του, με πολύπλοκες παραστάσεις, πολυπρόσωπα, λεπτότατα και αριστοτεχνικά τον έκαναν φημισμένο και μακριά από τον Άθωνα. Επί 15 χρόνια σκάλιζε περίτεχνα μία «Δευτέρα Παρουσία» και επί 10 χρόνια μια αριστουργηματική «Σταύρωση», που βρίσκεται στην Αμερική, και άλλη, που φυλάγεται στο συνοδικό της Μ. Λαύρας. Έργα του κοσμούν αίθουσες ανακτόρων. Η λεπτή του τέχνη είχε κάτι από τη λεπτότητα, υπομονή και ευγένεια της καθαρής καρδιάς του. Ο ηγούμενος του Παρακλήτου αρχιμανδρίτης Χερουβείμ, που τον συνάντησε το 1938, γράφει περί αυτού: «Η καλλιτεχνική του ψυχή ήταν αγιασμένη από την άσκηση. Την εργασία του την συνόδευε πάντοτε η νηστεία και η προσευχή. Στο πρόσωπό του έβλεπες τον άνθρωπο που ζούσε μόνο για τον Θεόν και τον υπηρετούσε με την λεπτή, την λεπτοτάτη τέχνη του. Όταν τον εγνώρισα, ήταν περίπου εβδομήντα ετών. Καθόταν σταυροπόδι επάνω σ’ ένα μιντέρι. Γύρω του είχε σκορπισμένα τα εργαλεία. Στα χέρια κρατούσε ένα κομμάτι τσιμισίρι, ξύλο που συνήθως χρησιμοποιούν οι ξυλογλύπται. Τα μάτια του ήσαν φωτεινά, σαν μικρού παιδιού. Το λευκό του πρόσωπο χωρίς καμμία γεροντική ρυτίδα ακτινοβολούσε, ενώ η άσπρη του γενειάδα τον έκανε περισσότερο σεβάσμιο. Όλους όσοι είχαν την ευλογία από τον Θεό να τον γνωρίσουν, τους συνέπαιρνε. Τα σοφά του λόγια έβγαιναν από μία αγιασμένη καρδιά». Ο Γέρων Γαβριήλ Διονυσιάτης στο περίφημο Λαυσαϊκόν του αναφέρει περί αυτού: «Η σημερινή δόξα και του Αγίου Όρους καύχημα, είναι ο λαμπρός και περί την αρετήν θαυμαστός καλλιτέχνης Αρσένιος, γέρων ογδοηκοντούτης ήδη με παιδικήν χάριν και αγαθότητα». Ο ποιητής Άγγελος Σικελιανός, που τον επισκέφθηκε με τον Νίκο Καζαντζάκη το 1914, γράφει στο ημερολόγιό του: «Πηγαίνομε έπειτα στον ξυλογλύπτη Αρσένιο που κάνε το εγκόλπιο των Καρύων, τη Δευτέρα Παρουσία. Αυτοδίδακτος άρχισε από μικρούς άξεστους σταυρούς. Δούλεψε 15 χρόνια τη Δευτέρα Παρουσία. Σε κάθε πρόσωπο έδωκε έκφραση. Στην όψη του έχει σταλαγμένο το φως της εργασίας. Στο μικρό του δωμάτιο όλα τα σύνεργα της τέχνης του. Το κοτσύφι του. Τρώει σμυρτιά απ’ το χέρι, κουκκί κισσού, ζυμάρι. Μια πίστη στον άνθρωπο».
Ο π. Αρσένιος μετά την κοίμηση του Γέροντός του Νικοδήμου και μία καταστρεπτική νεροποντή μετακινήθηκε στην Καλύβη της Ζωοδόχου Πηγής, όπου απέκτησε ευλογημένη κι ευλαβή τετραμελή συνοδεία. Η ζωή του Γέροντος Αρσενίου κύλησε όλη ήρεμη και ήσυχη. Αγάπησε την άσκηση, τη σιωπή, τη νήψη. Πάντοτε πριν να κοινωνήσει, αγρυπνούσε. Ζούσε αθόρυβα και ταπεινά. Η ψαλμωδία του και η ανάγνωσή του ήταν κατανυκτική. Φιλόπονος, φίλεργος, φιλότιμος πάντοτε, έφθανε να εργάζεται 14 ώρες την ημέρα. Σκυμμένος δίπλα σ’ ένα ανοιχτό παράθυρο τεχνουργούσε τα ιερά και τα όσια.
Ο συνδυασμός δυνατής βροχής και ορμητικού κατεβάσματος των ποταμών (Αλμυροπόταμου και Βούρκου) με τη δυνατή Σμυρνιά νοτιά είχε τα αποτελέσματα που δείχνουν οι παρακάτω φωτογραφίες στην παραλία των Βατερών.
Η θάλασσα (χρωματικά) μοιάζςι με ένα τεράστιο ποτάμι. Πάει το γαλάζιο χρώμα και τη θέση του πήρε το ανοιχτό καφετί που έχουν τα νερά ενός χείμαρρου.
Μόλις διακρίνεται στο βάθος μια λεπτή λουρίδα με μπλε χρώμα
Οι χείμαρροι παρέσυραν και η νοτιά απόθεσε! Ότι εμείς “ελαφρά τη καρδία” απορρίψαμε στο περιβάλλον αλλά και τη νεκρή ύλη της φύσης
“Γομάρια” ξύλα για το τζάκι!
Χρόνια πολλά στις Αντωνίες και τους Αντώνηδες!
Σήμερα Κυριακή, του Αγίου Αντωνίου, είχαμε καλή βροχή (22 χιλιοστά μέχρι το μεσημέρι) και κατέβηκε -αρκετά φουριόζικο- και το ποτάμι.
Η απορία είναι σχετικά με το “χρώμα” της αυριανής μέρας!!!
Τον Στέλιο τον γνωρίζαμε από τα μαθητικά του χρόνια στο χωριό μας και αργότερα ως γιατρό. Τα τελευταία χρόνια τον ξαναείδαμε στα Βατερά. Χρειάστηκε όμως το facebook για να ανακαλύψουμε το μεγάλο του ταλέντο στη ζωγραφική που τώρα πια ως συνταξιούχο θα γεμίζει και θα μορφαίνει τη ζωή του.
Παραθέτουμε το βιογραφικό του σημείωμα (με την προσθήκη ότι η μητέρα του ήταν χωριανή μας, κόρη του Στέλιου Κόντου) και μερικά απ’ τα έργα του που έχουν ως θέμα ερεθίσματα απ’ το χωριό μας.
Συγχαρητήρια Στέλιο και κανόνισε ένα καλοκαίρι να στήσεις μια έκθεση και στο χωριό.
“Γεννήθηκα στο Σουδάν το 1955, γυμνάσιο τελείωσα στον Πολυχνίτο της Μυτιλήνης και το 1973 άρχισα τις σπουδές μου στην Ιατρική Σχολή Αθηνών.
Είμαι ορθοπεδικός ιατρός από το 1990 και διατηρώ το ιδιωτικό μου ιατρείο στη Γλυφάδα. Εργάστηκα στα πολυιατρεία του Πειραιά στο ασφαλιστικό τμήμα της ΔΕΗ για 26 χρόνια, από όπου συνταξιοδοτήθηκα το 2014. Έκτοτε ξεκίνησα και πάλι τη ζωγραφική που είχα αφήσει σαν φοιτητής.“
Θέλουμε να ευχαριστήσουμε και να συγχαρούμε όλους τους εθελοντές που αιμοδότησαν στα πλαίσια της εθελοντικής αιμοδοσίας που διοργάνωσε ο Σύλλογός μας την περασμένη Τρίτη.
Καλωσορίζουμε τα 7 νέα μέλη που αιμοδότησαν για πρώτη φορά σε αιμοδοσία του Συλλόγου μας.
Ο Σύλλογός μας βρίσκεται πάντα στη διάθεση των συντοπιτών μας που έχουν ανάγκη θεωρεί δε ότι με το να χορηγεί αίμα και σε μη αιμοδότες ευαισθητοποιεί τους ίδιους και το περιβάλλον τους ώστε μελλοντικά να προσφέρουν και αυτοί αίμα για τον εαυτό τους και τους συνανθρώπους μας.
Επίσης προτείνει στους αιμοδότες που για διάφορους λόγους δεν μπόρεσαν να προσφέρουν τώρα αίμα να συνδυάσουν με προσεχείς δουλειές τους στη Μυτιλήνη μια επίσκεψη στο Νοσοκομείο για αιμοδοσία για λογαριασμό του Συλλόγου μας.
Με την ευκαιρία ανακοινώνει ότι από τις εκλογές που πραγματοποιήθηκαν την ημέρα της αιμοδοσίας δεν άλλαξε η σύνθεση του διοικητικού συμβουλίου και για τούτο όσοι χρειάζονται αίμα θα πρέπει να επικοινωνούν αποκλειστικά με τον πρόεδρο του Συλλόγου Μπάμπη Πατσατζή.
Με μια λιτή ανακοίνωση, όπως ταιριάζει και στον χαρακτήρα του ανθρώπου, ο Σύλλογος Βρισαγωτών της Αθήνας εκφράζει τα συλλυπητήρια του για την απώλεια του Τάκη Ψαλτήρα.
” Ο Τάκης ήταν από τα ιδρυτικά μέλη του Συλλόγου μας και η συμβολή του, με τις γνώσεις, τις πρωτοβουλίες και την αγάπη του για το χωριό, υπήρξε πολύ σημαντική. Ο Σύλλογός μας εκφράζει τα θερμά του συλλυπητήρια.”
Έφυγε σήμερα από τη ζωή ο Παναγιώτης Ψαλτήρας. Η κηδεία του θα γίνει την Τρίτη στις 3.00 μ.μ. στο νεκροταφείο Αγ. Μαρίνας Ηλιούπολης.
Ο εκλιπών ήταν από τους σημαντικούς ανθρώπους του χωριού μας στην Αθήνα, είχε το χωριό μας μέσα στην καρδιά του και είναι πάμπολλες οι περιπτώσεις που πρόσφερε τη βοήθειά του σ’ αυτό.
Θερμά συλλυπητήρια στην οικογένειά του και σ’ όλους τους συγγενείς του.
Την Παρασκευή 22/1 και ώρα 8, στο θέατρο Ηλιούπολης Σοφ. Βενιζέλου και Πρωτόππαπα (δημαρχείο), θα παρουσιάσουμε τη θεατρική παράσταση “Η ΕΠΙΣΚΕΨΗ” διασκευή Γ. Αδαμαντιάδη βασισμένο στο έργο του Φρ. Ντύρρενματ. Σας περιμένουμε για να μοιραστούμε την όποια δράση και προβληματισμό!!!!!!
Το καινούριο ασθενοφόρο του Κέντρου Υγείας Πολιχνίτου ήρθε επιτέλους και “ανέλαβε” υπηρεσία. Άκουσα ότι έχει εξαιρετικό εξοπλισμό αλλά λόγω του μεγαλύτερου -σε σχέση με το προηγούμενο- όγκο του γίνεται δυσκολότερη η κίνηση του στους στενούς δρόμους των χωριών μας. Την ερχόμενη εβδομάδα προγραμματίζεται η “επίσημη” υποδοχή του.
Στο μεταξύ εξαιτίας των ελλείψεων σε υγειονομικό υλικό του Κέντρου υγείας πρόκειται να εκδηλωθεί μια ακόμα κίνηση για την συγκέντρωση και προσφορά τέτοιου υλικού από ιδιώτες.
