Πριν 1-2 χρόνια ύστερα από καταγγελίες χωριανών μας η αστυνομία επέβαλλε στα παντοπωλεία του χωριού να σηκώσουν από τα πεζοδρόμια και τις άκρες των δρόμων τα ψυγεία και τα οπωρολαχανικά.
Το χώρο που καταλάμβαναν τα παραπάνω και αποδεσμεύτηκε έσπευσαν να καταλάβουν βέβαια τα αυτοκίνητα που πάρκαραν “πιο άνετα” και σε μεγαλύτερο βαθμό.
Σήμερα το απόγευμα είδαμε τα καφενεία του χωριού να έχουν αποσύρει από το δρόμο τα περισσότερα τραπέζια τους γιατί -έλεγαν- ύστερα από καταγγελία θα κατέβαινε η αστυνομία να τους γράψει γιατί δεν είχαν άδεια να έχουν έξω τραπέζια. Άδεια δεν είχαν γιατί δεν τους δίνει ο Δήμος και όχι επειδή δεν πληρώνουν. Είδαμε το αυτοκίνητο της αστυνομίας να κατεβαίνει στα Βατερά, δεν γνωρίζουμε αν πέρασε από το χωριό και τί συνέβη.
Χτες το βράδυ το χωριό έσφυζε από ζωντάνια, γεμάτοι η πλατεία και ο κεντρικός δρόμος από τραπέζια στα οποία οι χωριανοί -και όχι μόνο- απολάμβαναν το ουζάκι τους. Σήμερα στις 9.30 το βράδυ το χωριό έμοιαζε με νεκροταφείο.
Έτσι μπράβο! με τα χέρια μας να βγάλουμε τα μάτια μας! Να το ερημώσουμε, να κλείσουν τα καφενεία (περιμένοντας το καλοκαίρι μένουν ανοιχτά το χειμώνα), να κλείνουν από το απόγευμα τα μαγαζιά, να νεκρωθεί το σύμπαν, να πάμε να πνιγούμε!
Και δεν φταίνε μόνο οι καταγγελίες, φταίει και ο Δήμος. Απόφαση του δημοτικού συμβουλίου ήταν να απογορευτεί η κυκλοφορία τις νυχτερινές ώρες του καλοκαιριού στο κεντρικό κομμάτι του δρόμου της αγοράς. Γιατί άραγε; Υπήρχε σκεπτικό στην απόφαση;Μήπως για να μπορούν να κάθονται άνετα οι άνθρωποι στα τραπέζια έξω από τα καταστήματα; Τότε γιατί δεν δίνει άδεια να βάζουν τραπέζια στο δρόμο; Στο χέρι του Δήμου είναι να λυθούν τα προβλήματα αρκεί να ασχοληθεί μ’ αυτά. Πιστεύουμε ότι δεν είναι στις προθέσεις του να ερημώσουν τα χωριά.
Αλλά και η αστυνομία ως ελεγκτικό και εκτελεστικό όργανο μήπως θα πρέπει να μην ευνοεί την τακτική των καταγγελιών. Αν απαγορεύονται τα τραπεζάκια και τα ψυγεία έξω να το εφαρμόσει παντού, σ’ όλη την επικράτεια, και να μην περιμένει την καταγγελία.
Αλλά και εμείς οι χωριανοί ας σταματήσουμε να ενεργούμε έτσι με τις καταγγελίες γιατί κανείς δεν ξέρει που μπορεί να οδηγήσει αυτή η τακτική. Ας μη βγάζουμε τα μάτια μας με τα χέρια μας. Ας αγαπήσουμε τον τόπο που ζούμε κι ας βάλουμε αυτή την αγάπη οδηγό στα βήματα και τις ενέργειές μας.
Της Βρίσας, του χωριού μας, της πρέπει μια καλύτερη αντιμετώπιση από μας τους ίδιους. Για να έχουμε το δικαίωμα να ζητούμε να τη σέβονται και οι ξένοι.
νεργασία με τη Διευθύντρια του Σχολείου μας και μέλος της Επιτροπής της Βιβλιοθήκης, Μυρσίνη Νικέλλη, και τη δασκάλα ζωγραφικής, Ταΐσια Κυρτζόγλου, διάβασαν παραμύθια του Τριβιζά που είχαν στη διάθεσή τους και ζωγράφισαν την εικόνα που τους έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση. Δημιουργήθηκε έτσι ένα μικρό άλμπουμ με ζωγραφιές το οποίο αφιερώθηκε “στον καλό μας φίλο Ευγένιο Τριβιζά” και τυπώθηκε σε περιορισμένο αριθμό αντιτύπων το πρώτο απ’ τα οποία επιδόθηκε στον κ. Τριβιζά με τη μεσολάβηση του Συλλόγου της Αθήνας.
