ΠΟΛΕΜΟΣ
Ριγούν οι μαργαρίτες στο φύσημα του αγέρα.
Ηχούν βαριά τα τύμπανα του πολέμου.
Ριγούν από φόβο οι μανάδες.
Δύει ο ήλιος και δεν ανάβει κανένα φως στις ψυχές.
Δεν υπάρχει παρά μόνο το σκοτάδι του τρόμου.
Και οι λάμψεις των όπλων.
Φυτεύεις τα δόντια του δράκοντα.
Θερίζεις θύελλες και καταιγίδες.
Δεν μπορείς να δανειστείς την άφεση αμαρτιών των άλλων.
Δεν γίνεται να νίψεις τας χείρας.
Έχεις μερίδιο ευθύνης.
Για τις θυσίες στο βωμό του κέρδους.
Για τις βλέψεις των μεγάλων.
Πάντα στο όνομα του όποιου Θεού τους.
Που τον εμπλέκουν χωρίς να τον ρωτήσουν.
Που τον επικαλούνται για βοήθεια στις άνομες πράξεις τους.
Αυτόν που ο καθένας διεκδικεί για τον εαυτό του.
Τον ένα και μοναδικό.
Τον κατά τη γνώμη τους τον μόνο αληθινό.
Η τιμωρία συλλογική.
Για όσα χάνονται.
Για όσους χάνονται.
Πρέπει κάτι να το χάσεις για να γίνει δικό σου.
Κι αυτό είναι μόνο οι νεκροί.
Που με γυάλινα μάτια και μπλαβιά χείλη ρωτάνε….
ΓΙΑΤΙ;
