Απόδραση

Από Κατερίνα Γεωργή.

Ενα μικρό χτύπημα των ποδιών, ένα σφίξιμο των μυών, και νάτο.

Το μεγάλο άλμα.

Το κορμί της άφησε το έδαφος και πέταξε ψηλά.

Ένοιωσε ανάλαφρη και ελεύθερη να αιωρείται πάνω από το έδαφος.

Χωρίς φτερά.

Όχι φτερό στον άνεμο.

Πήγαινε όπου ήθελε με την δική της θέληση.

Οι άνθρωποι από κάτω την κοιτούσαν με απορία και θαυμασμό.

Πώς το κατάφερνε;

Βρισκόταν σε ένα κόσμο χωρίς βαρύτητα για την ίδια.

Σε ένα κόσμο ίδιο και συγχρόνως αλλιώτικο.

Ένοιωσε μια πληρότητα. Γελούσε.

Ήταν ονειρεμένες οι στιγμές.

Ονειρεμένες μέσα στο όνειρο.

Μήπως έτσι είναι και ο θάνατος; Σκέφτηκε ξυπνώντας…

Μια ώθηση, ένα σφίξιμο του κορμιού, και η απόδραση στο άπειρο;

Μια απόδραση από τα προβλήματα;

Ένα ταξίδι στην αιωνιότητα;

Στη μακαριότητα;

Στην νιρβάνα;

Στην ευτυχία;