Ο γέρος

Ένας γέρος περπατά πάνω στην ακρογιαλιά.

Κρατά στο χέρι του μπαστούνι,

στα μάτια του φοράει γυαλιά.

Προχωρεί αργά και πολύ προσεκτικά

με το βλέμμα του στραμμένο χαμηλά.

Κάθε λάθος κίνηση μπορεί νάναι μοιραία,

και είναι μόνος του χωρίς παρέα.

Της θάλασσας κοιτάει τα κύματα

που μοιάζουν μικρών κατσικιών πηδήματα.

Πιο κει δύο βάρκες λικνίζονται μες στον γυαλό

σαν να λέει η μία στην άλλη ένα μυστικό.

Μια σιμώνουν και μια κάνουν πέρα

ανάλογα με τον αγέρα.

Γλάροι πετούν μακρυά, κρώζοντας δυνατά.

Τού’ρθε στον νου ένα παλιό τραγουδάκι

απ’ την εποχή που ήτανε παλικαράκι.

«Μενεξέδες και ζουμπούλια και θαλασσινά πουλιά,

την αγάπη μου σαν δείτε χαιρετίσματα πολλά.»

Τότε που οι χοροί ήταν βαλς και ταγκό

και χορευόταν από αγκαλιασμένα ζευγάρια, δυό-δυό.

Άρχισε να το σιγοτραγουδεί

αλλά η φωνή του έβγαινε παράξενη, βραχνή.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά να σκέφτεται κουράστηκε και κάθισε ο γέρος.

Στο μάγουλο του κύλησε ένα δάκρυ,

γιατί θυμήθηκε πως κάποτε και αυτός, ήτανε νέος.

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΣ ΕΥΧΕΤΑΙ Ο ΓΕΡΟΣ