Κάτι σαν ανάμνηση…

Διαβάζει…

Ο καπνός χάθηκε στον αέρα

και απέμειναν μόνο η ευωδιά, και σιωπή,

και εκείνες οι λίγες φωνές των ζώων

που στην πραγματικότητα ήταν κομμάτι της σιωπής.

Ευωδιά και σιωπή.

Στο δάσος.

Την αγγίζει.

Είναι σαν να το έζησε.

Από πού; Από πότε;

Αδύνατον να θυμηθεί. Από μια άλλη ζωή μήπως;

Πρέπει να το γράψει, να το θυμάται.

Όχι στο κομπιούτερ.

Δεν του ταιριάζει.

Αχ να είχε μια πένα και ένα παλιό λεύκωμα.

Άφησε το βιβλίο.

Έκλεισε τα μάτια της.

Με την ανάμνηση που δεν ήταν ανάμνηση.

Κομμάτι και αυτή της σιωπής.