Με αφορμή τη χτεσινή παράσταση αξίζει να τονίσουμε την προσφορά κάποιων ανθρώπων. Ανθρώπων δικών μας, ίδιων με εμάς αλλά και ξεχωριστών!!!
- Γιάννης Τσουκαλοχωρίτης: Ο Γιάννης ήρθε με την οικογένειά του στα Βατερά ως επισκέπτης και επειδή santavateradenexei έγινε μόνιμος κάτοικος τους. Υπηρέτησαν με τη σύζυγό του, Μεταξία Χαραμή, ως δάσκαλοι στο σχολείο του χωριού μας, μεγάλωσαν την οικογένειά τους στο ήρεμο και πανέμορφο τοπίο των Βατερών και αφιερώθηκαν όλοι, μικροί και μεγάλοι, στην πολιτιστική δημιουργία.
Ο Γιάννης ως σκηνοθέτης είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της θεατρικής έκφρασης στην περιοχή μας. Διαβασμένος, ώστε να επιλέγει εξαιρετικά έργα, υπομονετικός, για να ανέχεται τις ιδιαιτερότητες των ερασιτεχνών που τον πλαισιώνουν αλλά και λεπτολόγος, ώστε να επιμένει και στην παραμικρή λεπτομέρεια. Έχει να παρουσιάσει εξαιρετικές επιτυχίες τόσο στο χωριό όσο και στον Πολιχνίτο.
Σίγουρα χωρίς τον Γιάννη θα ήμασταν πολιτιστικά πολύ φτωχότεροι!
Αξίζει, μιας και μιλάμε για σκηνοθεσία, να αναφέρουμε και την αείμνηστη Χρυσούλα Ζωγράφου, με δεσμούς αγάπης προς τον τόπο μας και ιδιαίτερα προς τα παιδιά, στα οποία έσπειρε τον σπόρο της θεατρικής παιδείας.
2. Κατερίνα Γραγουδά-Γεωργή Η γνωστή σε όλους μας Κατερίνα, αφού …ξεδόντιασε πολλούς ασκώντας το επάγγελμα της οδοντιάτρου στην Αθήνα, μπολιάστηκε με την αγάπη προς το θέατρο παίρνοντας μέρος στις θεατρικές παραστάσεις του Συλλόγου των Πολιχνιατών.
Ερχόμενη να ξαποστάσει και να απολαύσει τη ζωή της συνταξιούχου στην πατρική Ανανίδα βρέθηκε από την πρώτη στιγμή δίπλα στον Γιάννη Τσουκαλοχωρίτη. Κάλυψε το κενό, που δημιούργησε η τραγική απώλεια της Χρυσούλας, στην σκηνοθεσία της εφηβικής ομάδας πέρσι και της παιδικής φέτος της Βιβλιοθήκης και την απολαύσαμε χτες στην σκηνή.
Όλα τα παραπάνω είναι απλά και δεν θα τα αναφέραμε αν δεν υπήρχε χτες το μοναδικό ηρωικό φαινόμενο της συνέπειας. Χτες η Κατερίνα δίδαξε βιωματικά, μικρούς και μεγάλους, το μεγάλο προσόν της συνέπειας, που πρέπει να διακρίνει κάθε άνθρωπο σε ότι αναλαμβάνει να υλοποιήσει. Αν και πρόσφατα τραυματισμένη σοβαρά στο πόδι, με το “Πι” και την οικογένειά της να την στηρίζει ήρθε, ανέβηκε στη σκηνή και έπαιξε με τον μοναδικό τρόπο, που αυτή ξέρει -αν και καθηλωμένη στην καρέκλα- τον ρόλο της.
Τεράστια αντίθεση με την ευκολία που κάποια παιδιά, με το παραμικρό πρόβλημα απειλούν ή και υλοποιούν την αποχώρησή τους από μια ομαδική προσπάθεια.
Κατερίνα ο καιρός της ανάρρωσης θα περάσει αργά -για σένα- αλλά εμείς ευελπιστούμε να σε δούμε σύντομα και πάλι στο σανίδι.
3. Μυρσίνη Νικέλλη Η Διευθύντρια του σχολείου μας. Θα ήταν αδύνατο να πραγματοποιηθούν οι εκδηλώσεις στο χώρο του σχολείου μας αν δεν υπήρχε η χωρίς όρια βοήθεια της Μυρσίνης σε κάθε περίπτωση. Και αν το βρισαγώτικο αντάμωμα θα μπορούσε να γίνει κάπου αλλού (για παράδειγμα σε κάποιο κατάστημα), οι θεατρικές παραστάσεις, με τις συνθήκες που επικρατούν στο χωριό, θα ήταν αδύνατο να πραγματοποιηθούν.
Ελπίζουμε και ευχόμαστε, όταν ολοκληρώσει την υπηρεσία της στην εκπαίδευση, να υπάρξει αντικαταστάτης/ρια με την ίδια διάθεση προσφοράς.
Ο αγαπημένος Στρατής με συγκίνησε με τα εγκωμιαστικά λόγια του. Δεν θα αναφερθώ στην δική του προσφορά γιατί κινδυνεύω να μην το ανεβάσει. Η προσπάθεια για το αποτέλεσμα όσον αφορά το θεατρικό είναι συλλογική. Στο μέτρο που αναλογεί στον καθένα. Στις συνθήκες που προετοιμαζόμαστε αυτό που καταφέρνουμε είναι άθλος. Και αυτό γιατί υπάρχει πείσμα αγάπη και θέληση να κάνουμε κάτι για αυτόν τον τόπο. Όσον αφορά εμένα από δικό μου φταίξιμο, νομίζοντας ότι είμαι ακόμα κοπελίτσα, έπεσα την Δευτέρα και έσπασα το πόδι μου. Την πρώτη μέρα που είχαμε πρόβα με θεατρική σκηνή. Πονούσα και δεν μπόρεσα να πάω. Την Τρίτη έγινε η διάγνωση στην Μυτιλήνη, και γύρισα τροπαιούχος στο χωριό το απόγευμα με μπότα και Πι. Ο καημός μου μεγάλος να μην «κρεμάσω» τον σκηνοθέτη και τους συμπαίκτες μου. Το αποφάσισα να το διακινδυνεύσω, δηλ. να παίξω έστω και καθιστή, και με την βοήθεια των δικών μου αλλά και των συμπαικτών μου τα καταφέραμε. Η συνέπεια και η ευθύνη απέναντι και στους κόπους των άλλων ας μας χαρακτηρίζει. Από μένα ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Στρατή και τους άλλους αφανείς ήρωες, στους συντελεστές αλλά και σε αυτούς που μας τίμησαν με την παρουσία τους.
Είχα την τύχη να δουλέψω και με τους τρις αυτούς ανθρώπους,(Γιάννη, Χρυσούλα, Κατερίνα), η αγάπη τους για το θέατρο και ο τρόπος με τον οποίο μετέδιδαν την οποια γνώση τους πανω σαυτο ,εμενα με προκαλούσε δέος. Πολλές φορές τους έχω δει να ξεπερνούν τις φυσικές τους αντοχές για να μην χαθεί μια πρόβα! Για μένα υπήρξαν δάσκαλοι στο θέατρο και παράδειγμα συμπεριφοράς μέσα σε συλλογικες δουλειές!0σο για την Μυρσινη ανεκτίμητη η προσφορά ,σαν δασκάλα,σαν διευθύντρια,σαν χωριανη,σαν ανθρωπος. Νιωθω προσωπικά τυχερή που τους γνωρισα και συνεργάστηκα μαζι τους!! Σαπφώ Κατσιγινη
Ευχαριστώ πολύ Σαπφώ. Όλοι μαζί μπορούμε.