Κάτω από τον Πλάτανο…

Στο χωριό και στα Βατερά μπορείτε να τον αναζητήσετε στα μέλη του ΔΣ του Συλλόγου της Αθήνας και φυσικά στον αντιπρόσωπο τους εδώ Γιώργο Γεωργαντή.

Σήμερα της “Μεταμόρφωσης του Σωτήρος”, γιορτάζει το εκκλησάκι “του Χριστού” απέναντι από τον Παλιόπυργο. Ο σεισμός κατέστρεψε το εκκλησάκι που υπήρχε μέχρι το 2017 και η ιδιωτική πρωτοβουλία με επικεφαλής του δυο τότε εκκλησιαστικούς συμβούλους, Βαγγέλη Πετρέλλη και Σπύρο Γιαννάκα, το ξαναέχτισε, πολύ πιο όμορφο απ’ ότι ήταν.

Απέναντι από το εκκλησάκι στέκει (άραγε για πόσο ακόμα;) ο Παλιόπυργος ή ότι έχει απομείνει απ’ αυτόν αφού συνεχώς …μικραίνει. Στις φωτογραφίες ξεχωρίζουν λίγο τα σίδερα από τη στήριξη του, που έκανε απ’ την μπροστινή πλευρά του η αρχαιολογία.

Για την συντήρηση και ανάδειξη του μνημείου πρέπει ο χώρος στον οποίο βρίσκεται να ανήκει στο δημόσιο ή στο Δήμο. Σήμερα ανήκει σε ιδιώτες και υπάρχει αντικειμενική δυσκολία να μεταβιβαστεί, παρά την καλή διάθεση των ιδιοκτητών.

Σε όλα τα προβλήματα όμως υπάρχει λύση. Το ερώτημα είναι αν μας ενδιαφέρει να λύσουμε το συγκεκριμένο πρόβλημα ή βολευόμαστε πίσω απ’ αυτό για να μην κάνουμε τίποτα και να “έχουμε ήσυχο το κεφάλι μας”

Ένας επισκέψιμος αρχαιολογικός τόπος αποτελεί σημαντικό αβαντάζ για την τουριστική (και επομένως οικονομική και πληθυσμιακή ) ανάπτυξη του τόπου μας. Την θέλουμε ή όχι;

Σήμερα Πέμπτη 6 Αυγούστου θα παρουσιαστούν τρία έργα του Αντώνη Μηνά, σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Πετρέλλη, στην αυλή του Δημοτικού σχολείου Βρίσας, από τη θεατρική ομάδα της Βιβλιοθήκης, “το θεατράκι”

Την Πέμπτη 13 Αυγούστου θα πραγματοποιηθεί το φετινό Βρισαγώτικο αντάμωμα στην αυλή του Δημοτικού Σχολείου με διοργανωτές τον Ιππικό και τον Πολιτιστικό Σύλλογο του χωριού μας και τη στήριξη όλων των φορέων του.

Την τιμητική του θα έχει το χορευτικό τμήμα του Πολιτιστικού Συλλόγου που θα ξεκινήσει τον χορό.

Με πρωτεργάτη τον Κυριάκο Κουκούλα

Αγαπητέ μου Γιάννη, σε ευχαριστώ και σε συγχαίρω για την εμπνευσμένη διδασκαλία σου με την οποία  ζωντάνεψες το θεατρικό μου έργο μου και  με την επιτυχημένη  σκηνική παρουσία του πρόσφερες στους συγχωριανούς μας μια βραδιά ποιοτικής ψυχαγωγίας, στους μεγάλους την ηλικία για να θυμηθούν τα παλιά και να αναστοχαστούν όσα ζήσαμε και όσα ζούμε σήμερα και στους νεότερους την ηλικία, για να προβληματιστούν και να διδαχτούν.

Αγαπητές μου Μηλιά  Σγούτσου, Ελένη Κοπάνου, Σαπφώ Κατσιγίνη, Μαρία Καβουρή, Μαρία Κρέτσελ και αγαπητοί μου Κώστα Νικέλλη, Γιώργο Γεωργαντή, Κώστα Τριανταφύλλου, αποδείξατε για άλλη μια φορά, αυτό που πάντα πίστευα ότι  η εξαιρετική βρισαγώτικη  φλέβα   της ευαισθησίας  μπορεί να γεννά εξαιρετικά ταλέντα που μπορούν να συναγωνισθούν τους επαγγελματίες καλλιτέχνες. Σας συγχαίρω για την ομολογουμένως εξαιρετική ερμηνεία των ρόλων σας και σας είμαι ευγνώμων για το αισθητικό αποτέλεσμα.

Ευχαριστώ, επίσης, όσους υποστήριξαν την παράσταση στα τεχνικά ζητήματα.

Σας ευχαριστώ όλους από καρδιάς

Με αγάπη

  Βασίλης  Ψαριανός

Η δεύτερη θεατρική ομάδα της Βιβλιοθήκης του χωριού μας, “το θεατράκι” θα παρουσιάσει την Πέμπτη 6 Αυγούστου στην αυλή του Δημοτικού Σχολείου Βρίσας τρία μονόπρακτα του Αντώνη Μηνά, σε σκηνοθεσία του Βαγγέλη Πετρέλλη.

Το Δημοτικό Σχολείο Βρίσας ευχαριστεί τους:

1. Νίκο Κόντο, για την προσφορά ενός laptop για τις ανάγκες του σχολείου
2. Σαπφώ Κόλλια για την προσφορά μιας συλλογής από κούκλες για τα παιχνίδια των μικρών παιδιών.

Είναι συγκινητικό οι απανταχού χωριανοί μας, όταν ξεκινούν για το ταξίδι των διακοπών τους στο χωριό τους, να θυμούνται και να προσφέρουν δείγματα αγάπης και εκτίμησης στο σχολείο που φοίτησαν.

Δυο βιογραφικά λόγια για τον Βασίλη, ιδιαίτερα για όσους δεν παρακολούθησαν την χτεσινή παράσταση και την παρουσίαση του από την Πρόεδρο της Βιβλιοθήκης.

Ο Βασίλης Ψαριανός, γνωστός σε όλους μας, είναι ο επιφανέστερος εν ζωή συγγραφέας του χωριού μας.

Συγγραφέας με πλουραλισμό, με τόλμη, με μνήμη, με μεγάλη καρδιά, με πηγαία συναισθήματα και ατέρμονη αγάπη για τον τόπο που γεννήθηκε.

Ο Βασίλης γεννήθηκε στη Βρίσα ελάχιστα πριν ξεσπάσει ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος, που σύντομα σκίασε και τον ουρανό της Ελλάδας. Μεγάλωσε σε μια δύσκολη περίοδο με κατοχή, πείνα, φτώχεια, εμφύλιες αιματηρές συγκρούσεις, φανατισμούς και ανελευθερία. Πρόλαβε να ζήσει, πριν η ανάγκη των σπουδών (“για να γίνει άνθρωπος”, έτσι παρότρυναν οι γονείς τα παιδιά τους, τα δύσκολα εκείνα χρόνια) και λίγα χρόνια ειρήνης και προκοπής του γενέθλιου τόπου του. Στην Αθήνα σπούδασε φιλολογία και ιστορία. Μπολιάστηκε με τις ιδέες των αρχαίων φιλοσόφων, αλλά και με τα διδάγματα που προσφέρει η πολύπλευρη και ολοκληρωμένη γνώση της ιστορίας.

Η προσωπικότητά του άρχισε να ξεχωρίζει, η συμμετοχή του στα κοινωνικά κινήματα και η με πάθος αφοσίωσή του στο εκπαιδευτικό του έργο τον έφεραν και στη θέση του συμβούλου στο Υπουργείο Παιδείας.

Ποτέ δεν θεωρούσε τη μόρφωση του ολοκληρωμένη και γι αυτό συνέχισε να εμπλουτίζει τις γνώσεις και τις εμπειρίες του. Η Αθήνα με τις δυνατότητες που πρόσφερε και η αγαπημένη του που του χάρισε τους διαδόχους του τον κράτησαν σωματικά εκεί.

Και εκεί άρχισε το συγγραφικό του έργο. Τον διέκρινε ο πλουραλισμός των θεμάτων με τα οποία ασχολήθηκε. Ιστορικά, πολιτικά, κοινωνικά, ερευνητικά, λογοτεχνικά, όλα τα συναντά κανείς στα έργα του. Το έργο του το χαρακτηρίζει η τόλμη. Η τόλμη της έκφρασης της γνώμης του, που πάντα προσπαθούσε να στηρίξει σε ντοκουμέντα είτε αυτή η γνώμη αφορούσε γενικότερα θέματα είτε θέματα του γενέθλιου τόπου του. Είπαμε ότι η μνήμη και η ατέρμονη αγάπη για τον τόπο του, που γέννησαν τα συναισθήματα που βιωματικά  εμπλούτισαν την μεγάλη συναισθηματικά καρδιά του, είναι χαραγμένα σε μεγάλο μέρος του έργου του.

Αυτή η αγάπη τον οδήγησε για πολλά χρόνια στο τιμόνι του Συλλόγου των Βρισαγωτών της Αθήνας, απ’ την οποία θέση και με συμπληρωματικό όπλο την καίουσα γραφίδα του προσπάθησε να ξυπνήσει τους εκάστοτε αρμόδιους αλλά και τους χωριανούς του για τα έργα που θα συντελούσαν στην ανάπτυξη του τόπου μας. Μπορούμε να παραφράσουμε τη γραφή: Ο ζήλος του τόπου μου κατέφαγέ με!!! Διότι η τεράστια προσπάθεια που τελικά δεν αποδίδει όπως προσδοκάς και όπως πρέπει, πικραίνει και απογοητεύει.

Ένα από τα πρώτα έργα του ήταν το παιδικό παραμύθι «Η Καμπανούστρα». Η αρχή της λογοτεχνικής συνιστώσας του έργου του. Μέχρι και τώρα ακόμα συγγραφικά δημιουργεί με νουβέλες και διηγήματα για μικρούς και μεγάλους. Έργα γεμάτα με θύμισες, με έρωτα για τον τόπο και τους ανθρώπους του, με όνειρα που μπορεί να έμειναν όνειρα αλλά κράτησαν συντροφιά και ομόρφυναν τη ζωή του στην τσιμεντούπολη. Στην τσιμεντούπολη, όπου αναγκάστηκε να ζήσει αλλά όλα αυτά δεν ήταν ψεύτικες χίμαιρες και για τούτο μπόλιασαν τον γιο του, τον Χάρη, που η σημερινή τεχνολογία του επιτρέπει να συνδυάζει την υψηλής ποιότητας εργασία του με το κύμα των Βατερών.

Ένα ακόμα στοιχείο του πλουραλιστικού συγγραφικού  έργου του και γλωσσολόγου Βασίλη ήταν η ερευνητική καταγραφή και η ετυμολόγηση των ονομάτων των χωριανών του. Και όπως ήταν επόμενο αυτό εμπλουτίστηκε και με τον πλούτο της ντοπιολαλιάς του χωριού του. Μιας καταγραφής όμως που ο Βασίλης δεν αρκέστηκε να την παρουσιάσει ως μια ακόμα «νεκροφανή» ανάμνηση. Αλλά της έδωσε χρώμα ζωής και για τούτο μας παρέδωσε το θεατρικό του έργο “οι πρωτινές οικοδέσποινες της γειτονιάς μου” το οποίο με πολύ μεράκι και συγκίνηση η θεατρική ομάδα της Βιβλιοθήκης το έστησε στην σκηνή και παρακολουθήσαμε χτες.

Σε πρώτο πρόσωπο: Βασίλη μπορεί να βρίσκεσαι μακριά απ’ το χωριό μας αλλά χτες βράδυ ήσουν εδώ! Σε νοιώθαμε ανάμεσά μας όταν ακούγαμε τον χαιρετισμό-πρόλογο που είχες στείλει, σε νοιώθαμε μπροστά μας, πάνω στη σκηνή, να καμαρώνεις -εκ του αφανούς- τις γειτόνισσες σου, που τόσο έντονα τυπώθηκαν στην ψυχή σου.

Και δεν ήσουν εδώ μονάχα για μια βραδιά Βασίλη. Η γραφίδα σου – χωρίς αυτό να ήταν στις προθέσεις σου – σμίλευε, εδώ και χρόνια με κάθε γραπτό σου, και ένα κομμάτι του είναι σου στη χρυσή βίβλο των ξεχωριστών Βρισαγωτών και εραστών του γενέθλιου τόπου τους. Γι αυτό Βασίλη τη μορφή σου, τα λόγια σου και το συγγραφικό σου έργο, την έχουν “παλουκώσει” ανάμεσά μας στα σκιερά σοκάκια του χωριού και στα νοτισμένα ρίχια των Βατερών.

Φυσικά σε περιμένουμε να σε δούμε -και εκ του φυσικού- κοντά μας. Το καλοκαίρι στα Βατερά διαρκεί μέχρι “τ΄Αστρατήγων”