Την Τρίτη 13 του μήνα, στις 11.30, θα πραγματοποιηθεί στον Άγιο Γεώργιο, στον Πολιχνίτο, η κηδεία του Δημήτρη Μοιρασγεντή.

Έφυγε ξαφνικά και άδικα από τη ζωή ο μαθηματικός Δημήτρης Μοιρασγεντής. Τον Δημήτρη τον είχα γνωρίσει τόσο ως καθηγητή μου όσο και ως συνάδελφο.

Ο Δημήτρης υπήρξε ένας εξαίρετος μαθηματικός καθηγητής και ένας αξεπέραστος Διευθυντής σχολείου. Ο Δημήτρης είχε βάλει το Λύκειο και αργότερα το Γυμνάσιο Πολιχνίτου σε τροχιές επιτυχιών και διακρίσεων. Όταν αργότερα ανέλαβε τη Διεύθυνση του 3ου Γυμνασίου Μυτιλήνης ξεχώρισε αμέσως ανάμεσα στους διευθυντές των σχολείων της πόλης, αποσπώντας τον σεβασμό και την εκτίμηση της εκπαιδευτικής κοινότητας του νησιού μας.

Δυστυχώς μια κακιά στιγμή του έκοψε το νήμα της ζωής.

Τα ειλικρινή και ολόθερμα συλλυπητήρια μου στην σύζυγό του Αφρούλα, με την οποία είχαν δημιουργήσει μια υπέροχη οικογένεια, στα παιδιά τους Σεβαστιανό και Κατερίνα, στα εγγονάκια τους και σ’ όλους τους συγγενείς του.

Θα υπάρξει νεότερη ενημέρωση σχετικά με την κηδεία του.

Στην κάτω άκρη του χώρου πάρκινγκ στον Πολιχνίτο, στην είσοδο του χωριού απ’ την πλευρά της Βρίσας, υπάρχουν διάφοροι κάδοι ανακύκλωσης κατά υλικό.

Ενδιαφέρον -και σημαντική χρησιμότητα- παρουσιάζουν οι κάδοι για την ανακύκλωση τηγανόλαδων (σε μπουκάλια) και ρούχων.

Αξίζει τον κόπο να τα ρίχνουμε εκεί, ιδιαίτερα τα λάδια, μιας και τα ρούχα συνήθως τα προωθούμε σε άτομα ή ιδρύματα που τα χρειάζονται.

Από τη βεράντα του “ησυχαστηρίου” της Ανανίδας

Ο Ποσειδώνας ανακατεύοντας τα κύματα με την τρίαινα του μας προσφέρει εικόνες απίστευτου κάλους.

Σημείωση της σελίδας: Κάποιοι (από εδώ και από την Αθήνα) ισχυρίζονται ότι τα κύματα ανακατεύονται όχι από τον Ποσειδώνα αλλά από τις προσπάθειες και τις δοκιμές των …”εξωθεν επισκεπτών” μας να προσθαλασσωθούν!!!

Ένα από τα πολλά που κατά διαστήματα βλέπουμε να χορεύουν στα κύματα.

Την Κυριακή 11 Ιανουαρίου 2026 και ώρα 10.30 π.μ. στον Άγιο Δημήτριο Πετρούπολης θα τελεστεί το 40ήμερο μνημόσυνο της Γαρυφαλλιάς (Λίτσας) Νικέλλη, συζύγου του Δημήτρη.

Λίγες δεκαετίες χωρίζουν το χτες (τα παιδικά μου χρόνια) από το σήμερα. Οι εικόνες από την ημέρα της γιορτής των Φώτων έχουν αλλάξει. Παρακάτω επιχειρούμε μια καταγραφή των διαφορών που υπάρχουν χωρίς καμιά αξιολογική διάθεση. Απλά μια καταγραφή.

• Την ημέρα των Φώτων η μεγάλη εκκλησία της Ζωοδόχου Πηγής στο χωριό ήταν γεμάτη από κόσμο. Μια ένδειξη του πλήθους είναι το εξής: Και τα τρία κλίτη του ναού ήταν γεμάτα καθώς και ο γυναικωνίτης. Σ’ αυτόν ήταν γεμάτες οι μπροστινές θέσεις, απ’ τις οποίες υπήρχε πανοραμική θέα του ναού αλλά και τα πίσω απ’ αυτές παγκάκια. Όσες κάθονταν σ’ αυτά και μη βλέποντας τι γινόταν στον κυρίως ναό έπιαναν και την ψιλοκουβέντα χωρίς να παρακολουθούν τη ροή της ψαλμωδίας. Από κοντά και τα παιδιά που “αθόρυβα” έπαιζαν. Αμέσως μετά την Θεία Κοινωνία ψέλνεται το τροπάριο “Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου σου …” χωρίς να έχει σχέση με την κυρίως τελετή της Βάπτισης. Ακούγοντας το τροπάριο αυτό στον γυναικωνίτη έτρεχαν μικροί και μεγάλες να στριμωχτούν στις μπροστινές θέσεις για να δουν τη Βάφτιση, που νόμιζαν ότι ήταν σε εξέλιξη, και τα …περιστέρια, με αποτέλεσμα να γίνεται πολύ έντονος θόρυβος, τον οποίο επέκριναν οι ιερείς. Επαναλαμβάνονταν τα ίδια κάθε χρόνο, όσο γέμιζε ο γυναικωνίτης.
• Όταν στο ποτάμι έτρεχε νερό (και τότε αυτό ήταν συχνό φαινόμενο διότι οι βροχές ήταν πολλές) κατέβαινε σύσσωμο το εκκλησίασμα στο γεφύρι και στις γύρω όχθες για τον αγιασμό των υδάτων και την ρίψη του Σταυρού στο νερό.

• Μετά την ολοκλήρωση των θρησκευτικών τελετουργιών ο ιερέας με τον Σταυρό και τον συνοδευτικό βασιλικό στο χέρι, συνοδευόμενος από έναν πιτσιρικά που κρατούσε ένα κάνιστρο με αγιασμό, περιέρχονταν στα σπίτια και στα καταστήματα του χωριού ραντίζοντας με τον αγιασμό ευχόμενος τα δέοντα στους νοικοκυραίους και σε όλους τους παρευρισκόμενους.
• Παράλληλα πολλές ομάδες παιδιών επισκέπτονταν σπίτια και καφενεία τονίζοντας ότι “Σήμερα τα Φώτα και οι φωτισμοί…” κλείνοντας έτσι τον κύκλο των εξορμήσεων τους για τα κάλαντα.
• Την γιορτή των Φώτων τιμούσαν ιδιαίτερα οι ζευγάδες. Ο μπαρμα Μιχάλης μου είχε εξομολογηθεί: Εγώ, ανάλογα με τον καιρό και το πως πήγαινε η σπορά, τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά μπορεί να πήγαινα με το αλέτρι και τα ζωντανά στο χωράφι. Των Φώτων όμως ποτέ!
• Σήμερα στα Βατερά, ο κόσμος λιγοστός, αν και περισσότερος απ’ τις προηγούμενες γιορτές του δωδεκαήμερου.
• Φέτος δεν πέταξαν στην Εκκλησία περιστέρια στο άκουσμα του “και το Πνεύμα εν είδη περιστεράς…)
• Μια ομάδα παιδιών κράτησε ζωντανό το έθιμο των καλάντων στα Βατερά.
• Η πολύ φουρτουνιασμένη θάλασσα δεν άφηνε το παραμικρό περιθώριο να ρίξουν τον Σταυρό στη θάλασσα.

Και του χρόνου να καταφέρουμε να είμαστε τέτοια μέρα όσοι είμαστε και φέτος (τουλάχιστον) με υγεία και καλή διάθεση.

Σημείωση της σελίδας μας: Ο Σύλλογος εθελοντών αιμοδοτών “Άγιος Παντελεήμων” δεν είναι Σύλλογος της Βρίσας. Είναι Σύλλογος των εθελοντών αιμοδοτών της ευρύτερης περιοχής μας.

Στη σφραγίδα του αναφέρεται ως Σύλλογος εθελοντών αιμοδοτών Βρίσας για τυπικούς και μόνο λόγους, επειδή οι ιδρυτές του Συλλόγου για να αποφύγουν γραφειοκρατικά προβλήματα καθόρισαν ως έδρα του Συλλόγου τη Βρίσα. Οι ιδρυτές του Συλλόγου προέρχονταν από το χωριό μας, τον Πολιχνίτο και τα Βασιλικά.

Το ότι ο Σύλλογος αυτός είναι Σύλλογος της ευρύτερης περιοχής μας και όχι της Βρίσας φαίνεται από το ποια είναι τα μέλη του ΔΣ του και προπαντός από την προέλευση των μελών του, δηλαδή των αιμοδοτών.

Εάν προβάλλεται ο Σύλλογος αυτός ως Σύλλογος της Βρίσας περιορίζονται οι ορίζοντες και οι δυνατότητες. Ο Σύλλογος πρέπει να προβάλλεται ως Σύλλογος εθελοντών αιμοδοτών “Άγιος Παντελεήμων” της ευρύτερης περιοχής μας με έδρα τη Βρίσα, που είναι το σωστό.

Ελπίζω να κατανοούν κάποιοι τα παραπάνω και τους κινδύνους που εγκυμονούνται.

Απόδραση

Από Κατερίνα Γεωργή.

Ενα μικρό χτύπημα των ποδιών, ένα σφίξιμο των μυών, και νάτο.

Το μεγάλο άλμα.

Το κορμί της άφησε το έδαφος και πέταξε ψηλά.

Ένοιωσε ανάλαφρη και ελεύθερη να αιωρείται πάνω από το έδαφος.

Χωρίς φτερά.

Όχι φτερό στον άνεμο.

Πήγαινε όπου ήθελε με την δική της θέληση.

Οι άνθρωποι από κάτω την κοιτούσαν με απορία και θαυμασμό.

Πώς το κατάφερνε;

Βρισκόταν σε ένα κόσμο χωρίς βαρύτητα για την ίδια.

Σε ένα κόσμο ίδιο και συγχρόνως αλλιώτικο.

Ένοιωσε μια πληρότητα. Γελούσε.

Ήταν ονειρεμένες οι στιγμές.

Ονειρεμένες μέσα στο όνειρο.

Μήπως έτσι είναι και ο θάνατος; Σκέφτηκε ξυπνώντας…

Μια ώθηση, ένα σφίξιμο του κορμιού, και η απόδραση στο άπειρο;

Μια απόδραση από τα προβλήματα;

Ένα ταξίδι στην αιωνιότητα;

Στη μακαριότητα;

Στην νιρβάνα;

Στην ευτυχία;