Κάτω από τον Πλάτανο…

Πριν δυο τρεις μέρες κατέβηκα νύχτα το δρόμο-λαγκάδι από το σπίτι μου προς τον Άγιο Στάθη και εξεπλάγην βλέποντας άλλους να κυκλοφορούν με αναμμένα τα ηλεκτροφάναρά τους. Εξεπλάγην διότι αυτό είχα χρόνια να το δω στα Βατερά. Βέβαια ήταν απολύτως αναγκαίο αφού οι μισές τουλάχιστον λάμπες ήταν σβηστές. (Επρόκειτο να γίνει αντικατάσταση των καμμένων λαμπτήρων και ίσως τώρα να μην υπάρχει πρόβλημα)

Αυτό μου θύμισε τα παλιά χρόνια όταν φυσικά δεν υπήρχε ηλεκτρικό ρεύμα στα Βατερά και όταν ο κεντρικός δρόμος των Βατερών ήταν ο παραπάνω δρόμος – λαγκάδι. Τότε κάθε βράδυ οι γείτονες του λαγκαδιού, αφού οι πατεράδες είχαν παίξει τα χαρτιά τους και είχαν πιει τα ουζάκια τους και οι όποιες μητέρες είχαν κατεβεί στο καφενείο, είχαν προχωρήσει το πλέξιμό τους και είχαν αλληλοενημερωθεί για τα νέα του χωριού (επρόκειτο για μια πιο ζωντανή έκδοση των νέων “κάτω απ’ τον Πλάτανο”!), ξεκινούσαν μαζί να ανέβουν για τις (συνήθως) φρίτζες τους. Φυσικά οι “φακοί” αναμμένοι ήταν απαραίτητοι. Μέχρι που να φτάσει το τσούρμο στον Άγιο Στάθη  έπρεπε να προσέχουμε στο απέναντι ύψωμα (που βρίσκεται η αρχή του δρόμου αυτού) μη τυχόν και δούμε φώτα αυτοκινήτου. Στην περίπτωση αυτή έπρεπε να περιμένουμε έξω απ΄το εκκλησάκι να κατεβεί το αυτοκίνητο (διότι μέσα στο στενό λαγκάδι δεν χωρούσαν άνθρωποι και αυτοκίνητο) και μετά να συνεχίσουμε την πορεία μας. Τότε το λαγκάδι ήταν θεοσκότεινο και τη μέρα δεν το έβρισκαν οι ακτίνες του ήλιου αφού οι αργαλιές, οι βάτοι και οι συκιές έφτιαχναν μια πυκνή και αδιαπέραστη στοά!

Ας είναι καλά οι άρχοντές μας που μας βοηθάνε στις υπέροχες αναμνήσεις μας!

Από σήμερα δεν υπάρχει πρόβλημα. Ύστερα από ένα μήνα που έμεινε η παραλία χωρίς ναυαγοσώστη σήμερα είδαμε στον ειδικό πύργο να βρίσκεται μια κοπελιά. Καλορίζικη! Ελπίζουμε να μην ανακαλύψουν σε ένα μήνα ότι της λείπουν κάποια “χαρτιά” και την απολύσουν, όπως έκαναν με την προηγούμενη. Αν και σε ένα μήνα θα κολυμπούν πια μόνο …τα ψάρια.

Πηγαίνοντας προς το Πλάτανο το πρωί άκουσα να δουλεύει κομπρεσέρ μέσα στις τουαλέτες. Άρχισε επομένως η επισκευή τους που σύμφωνα με όσα έχουν γραφτεί με τη μορφή σχολίων και άρθρων εδώ οικονομικά στηρίζεται από τον Θοδωρή Κούσκο του Γεωργίου.

Αξίζουν συγχαρητήρια στο Θοδωρή όπως και σε κάθε ένα που προσφέρει το ελάχιστο στην τοπική κοινωνία, πόσο μάλλον στην περίπτωση αυτή των τουαλετών που το κόστος είναι σημαντικό.

Οι υπεύθυνοι όμως πρέπει να φροντίσουν από τώρα να βρουν λύση για την καθαριότητά τους γιατί αλλιώς καταλαβαίνουμε όλοι τι θα γίνει πάλι. Παράλληλα θα πρέπει όμως και όλοι μας να αλλάξουμε συμπεριφορά και να τις χρησιμοποιούμε με σωστό τρόπο. Είναι κρίμα και άδικο τα χρήματα ενός ιδιώτη που αποφάσισε να προσφέρει να πάνε χαμένα.

Ύστερα από παράκληση του Κώστα Σταυρινού δημοσιεύουμε την παρακάτω φωτογραφία και το κείμενο που μας έστειλε.

Μας έμαθες πολλά ….μας δίδαξες τις αρχές και τις αρετές της ζωής ….μας έμαθες γράμματα και ανθρωπιά ….σου χρωστάμε πάρα πολλά …ας είναι ελαφρύ το χώμα που σε σκεπάζει….καλό ταξίδι ΔΑΣΚΑΛΕ ΜΑΣ.

Ξεκίνησε σήμερα η κυνηγετική περίοδος και χαράς ευαγγέλια για τους εραστές της τουφεκιάς. Ελπίζουμε η φετινή περίοδος να σας αφήσει ικανοποιημένους και να μην έχουμε καταγγελίες …από τα θηράματα για …ανέντιμες μάχες!!!

Οι  έλληνες που ξενητεύτηκαν, όπου γης, προσπάθησαν με κόπο να μάθουν τη γλώσσα της χώρας εγκατάστασής τους για να μπορέσουν να επιβιώσουν αντιμετωπίζοντας μεγάλα προβλήματα. Τα παιδιά τους πήγαν σε σχολεία της χώρας που ζούσαν μαθαίνοντας τέλεια την γλώσσα της, έτσι ώστε να μην έχουν μειονέκτημα σε σχέση με τα γηγενή παιδάκια. Κάποια τα πήγαιναν και σε ελληνικό σχολείο για να μάθουν λίγο ή πολύ και τα ελληνικά. Αν και οι δυο γονείς ήταν έλληνες μιλούσαν και στο σπίτι ελληνικά οπότε τα παιδιά  εξασκούσαν τη γλώσσα. Βλέπουμε έτσι παιδιά δεύτερης γενιάς να μιλούν  άλλα λιγότερο και άλλα περισσότερο καλά την ελληνική γλώσσα. Όταν όμως ο ένας γονιός ήταν άλλης εθνικότητας τότε τα παιδιά συνήθως μάθαιναν κάποιες λίγες λέξεις μόνο. Για τα παιδιά της τρίτης γενειάς συνήθως η ελληνική γλώσσα είναι κάτι το πολύ δύσκολο και είναι πολύ σπάνιο το φαινόμενο να συναντήσεις παιδί αυτής της κατηγορίας που να μιλάει καλά τα ελληνικά.

Ξαφνιαστήκαμε γι αυτό πολύ ευχάριστα όταν γνωρίσαμε τη μικρή Σοφία, την εγγονή του Μανώλη και της Σοφίας Γεωργακή,  και μας μιλούσε με πολύ όμορφα ελληνικά! Ένα όμορφο και πανέξυπνο κοριτσάκι που δύσκολα καταλάβαινες ότι μεγάλωνε στο εξωτερικό.

Να είσαι καλά Σοφάκι μαζί με τον παππού και τη γιαγιά, να μάθεις τέλεια τα ελληνικά και να είσαι από τώρα μια καλή πρέσβειρα της χώρας μας στο μακρινό Σικάγο. Τούτους τους δύσκολους χρόνους που περνάμε εδώ και η πιο αδύναμη ελληνική φωνούλα μας είναι χρήσιμη. Καλό χειμώνα και καλή πρόοδο!!!

Πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή και την Κυριακή και συμμετείχαν 8 ομάδες. Μια απ’ αυτές ήταν και η ομάδα των Βατερών (με παίχτες από ολόκληρη την περιοχή μας), η οποία στον πρώτο αγώνα νίκησε την ομάδα του Αμπελικού με 2-1. Στον δεύτερο αγώνα νίκησε στα πέναλτυ την ομάδα του Παλιοχωρίου (κανονικός αγώνας 2-2) αλλά στον τελικό νικήθηκε από την ομάδα του Πλωμαρίου με 4-1. Στους νικητές απονομήθηκαν κύπελλα και μετάλια.

Οι αγώνες δόθηκαν στο γήπεδο 5Χ5 που διαθέτει το Αμπελικό και το οποίο έχει και φωτισμό. Το τουρνουά διοργάνωσε ο παπά Στρατής Κακάμπουρας, ιερέας του Αμπελικού. Στο μικρό αυτό χωριουδάκι ο παπά Στρατής έχει αναδείξει την εκκλησία του Αγίου Νικολάου στην οποία έχει χτίσει και αίθουσα φιλοξενίας (εκδηλώσεων). Στο ισόγειο της αίθουσας έχει στήσει λαογραφικό μουσείο και μουσείο ρητίνης. Έχει πρωτοστατήσει στη σήμανση μονοπατιών ρητίνης. Έχει μικρό λεωφορειάκι με το οποίο μεταφέρει τους ηλικιωμένους ενορίτες του στην εκκλησία (που είναι λίγο έξω απ’ το χωριό). Έχει συστήσει εθελοντική ομάδα η οποία διαθέτει και πυροσβεστικό όχημα και κάθε χρόνο πραγματοποιεί τον ετήσιο χορό της στο γηπεδάκι 5Χ5 που προαναφέραμε. Ίσως να έχει προσφέρει και άλλα στους ενορίτες του και στο χωριό του που μας διαφεύγουν. Προγραμματίστε μια επίσκεψη στο Αμπελικό και δεν θα χάσετε!

Παπά Στρατή να είσαι γερός να συνεχίσεις το έργο σου!

Για άλλη μια φορά πιστός στο ραντεβού του με τη γενέτειρά του ο πατέρας Νικόλαος Κώσσης μας ήλθε από την Αμερική. Όλα τα τελευταία χρόνια που έρχεται συνεργάζεται αρμονικά με τον ιερέα μας και παρά την προχωρημένη ηλικία του προσδίδει μια φρεσκάδα  στη λειτουργία με τα απλά αλλά μεστά ουσίας λόγια που λέει.

Όλοι οι ξενιτεμένοι χωριανοί μας ερχόμενοι στο χωριό, μας μπολιάζουν με τη δική τους, εντελώς διαφορετική απ’ τη δική μας νοοτροπία. Και αυτό το μπόλιασμα είναι θετικό και για τον καθένα μας χωριστά και για την κοινωνία μας γενικότερα.

Το τρίτο του παιδί και δεύτερο γιο βάφτισε σήμερα ο Γιώργος Σάμιος του Ξενοφώντα, στον Άγιο Κωνσταντίνο. Και το όνομα αυτού Μιχαήλ! Η χαρά του παππού, ιερέα μας πατέρα Ξενοφώντα, προφανώς διπλή αφού ο ίδιος επιτέλεσε και το μυστήριο.

Να σας ζήσει και να τον καμαρώσετε όπως επιθυμείτε!!!

Πάλι θάλασσα τα κάναμε! Στην αναγραφή των ονομάτων των παιδιών του Γυμνασίου που αρίστευσαν και βραβεύτηκαν στις 15 του μήνα παραλείφτηκαν τα ονόματα της Ζαχαρούλας Λάσκαρη και του Σταύρου Βαληλή του Βαγγέλη, που είχαν πετύχει μάλιστα και πολύ καλούς βαθμούς. Η βιασύνη την ώρα της αναγραφής σε συνδυασμό με το ότι μου είχε αναφερθεί ότι θα βραβευτούν συνολικά 15 παιδιά επέδρασαν σωρευτικά στην …εξασθενημένη μνήμη !!!Και μερικές φορές κάποιες συμπτώσεις μπορεί να οδηγήσουν σε λαθεμένους συνειρμούς και να δημιουργήσουν παρεξηγήσεις. Συγνώμη απ’ τα παιδιά και τους γονείς τους.

Με την ευκαιρία να σημειώσω ότι εκτός απ’ τα παιδιά που βραβεύτηκαν στην Αγροτολέσχη υπάρχει ακόμα ένα χωριανό μας παιδί που αρίστευσε αλλά δεν βραβεύτηκε. Πρόκειται για την κόρη του Στρατή Καφαλούκου (εγγονή του Στάθη), μαθήτρια του Γυμνασίου Πολιχνίτου. Για το λάθος κατά τη γνώμη μου ευθύνη έχουν το Γυμνάσιο Πολιχνίτου (λιγότερο απ’ το μισό) και ο Σύλλογος της Αθήνας (περισσότερο απ’ το μισό). Πάντως δεν είναι σωστό να λέμε ότι “ε, σιγά δεν χάλασε ο κόσμος” διότι εφόσον θεωρούμε τα βραβεία σημαντικά ως έπαθλα στον δύσκολο αγώνα των παιδιών και των οικογενειών τους, σημαντική είναι και η παράλειψή τους.

Συγχαρητήρια σ’ όλα τα παιδιά και ευχή να συνεχίσουν με την ίδια ταχύτητα.

Υ.Γ. Διπλά συγχαρητήρια στη Ζαχαρούλα η οποία με  θάρρος και με περισσή ευγένεια μου υπέδειξε την παράλειψή μου. Έτσι από μικρά τα παιδιά πρέπει να μαθαίνουν να παρεμβαίνουν εκεί όπου κάποιοι με πράξεις ή παραλείψεις τους τα αδικούν.