Αναφερόμαστε σ’ αυτούς που έπεσαν στα Βουνά της Αλβανίας, και όχι μόνο, για την προάσπιση της ακεραιότητας της πατρίδας μας και της τιμής μας.
Ήρωες βέβαια δεν ήταν μόνο όσοι σκοτώθηκαν. Ήρωες ήταν όλοι όσοι πολέμησαν. Αλλά όσοι επέζησαν αποζημιώθηκαν. Χάρηκαν τη μέρα της Λευτεριάς, δημιούργησαν, καμάρωσαν παιδιά και εγγόνια, διηγήθηκαν «παραμύθια» απ’ το μέτωπο. Έζησαν. Αυτοί που έπεσαν όμως «απαιτούν» τη δική μας θύμηση, που είναι πολύ πιο ζωντανή από κάποιο κορνιζαρισμένο «δίπλωμα ευγνωμοσύνης» στο σπίτι κάποιου συγγενούς τους.
Αναφέρουμε στη συνέχεια αυτούς που έπεσαν με δυο μόλις λόγια για τον καθένα.
Ιωάννης Δημ. Μαρινέλλης, λοχαγός
Γεννήθηκε στο χωριό μας το 1892 και πήρε μέρος στους Βαλκανικούς πολέμους και στο Α΄ παγκόσμιο πόλεμο.
Επιστρατεύτηκε το 1940 και τοποθετήθηκε στο έμπεδο Ηρακλείου Κρήτης. Στις 21 Μαΐου 1941 έπεσε ηρωικά μαχόμενος σε αγώνα σώμα με σώμα αντιμετωπίζοντας τους Γερμανούς, που προσπαθούσαν να εισβάλουν στην πόλη του Ηρακλείου.
Κων/νος Βασ. Ζαχαριάδης Επιλοχίας
Ο Κώστας Ζαχαριάδης, παππούς της Ευαγγελίας Πελέκου, ήταν ο τέταρτος στη σειρά βρισαγώτης που σκοτώθηκε στα αλβανικά βουνά, κοντά στο τριεθνές όριο Ελλάδας, Αλβανίας και (της τότε) Γιουγκοσλαβίας. Ήταν η τελευταία μάχη του στρατού μας στο Αλβανικό μέτωπο γιατί αυτή τη μέρα κατέλαβαν οι Γερμανοί τη Θεσσαλονίκη.
Ευστράτιος Γ. Σκιάς Ναύτης
Ο Στρατής Σκιάς (θείος του Στέλιου και της Ελπινίκης Αβαγιάννη) γεννήθηκε στο χωριό μας το 1917
Μετά την κατάρρευση του Μετώπου το πλοίο του κατέπλευσε στην Αλεξάνδρεια. Στη συνέχεια μετατέθηκε στο θωρηκτό «ΑΒΕΡΩΦ» με το οποίο εκτελούσε περιπολίες στην περιοχή των Ινδιών, στον Ινδικό Ωκεανό. Από εκεί επελέγη ως πλήρωμα της 11ης αποστολής, η οποία θα πήγαινε στην Αγγλία για να παραλάβει καινούρια πολεμικά πλοία. Πλέοντας στον Ατλαντικό Ωκεανό το πλοίο τορπιλίστηκε από Ιταλικό υποβρύχιο. Ταλαιπωρήθηκαν πολλά μερόνυχτα σε βάρκα αλλά τελικά δεν άντεξαν.
Κων/νος Μ. Χατζηγιάννης Στρατιώτης
Ήταν γιος (γεννημένος το 1910) του Μιχάλη Χατζηγιάννη που είχε έρθει στο χωριό μας από το Μεσότοπο. Ο Κωνσταντίνος ασχολήθηκε και αυτός με την οικοδομή αλλά κυρίως ήταν ξυλουργός, πριν τη στράτευση.
Έπεσε κι αυτός αγωνιζόμενος ενάντια των Ιταλών στο Αλβανικό μέτωπο. Ήταν ο δεύτερος συγχωριανός μας που έπεσε στην Αλβανία.
Κων/νος Δημ Ψωμάς Στρατιώτης
Ο Κώστας Ψωμάς , ήταν θείος του σύγχρονου Κώστα, που πήρε το όνομά του θέλοντας ο πατέρας του να τιμήσει τον ήρωα αδελφό του. Με την κήρυξη του πολέμου επιστρατεύτηκε και προωθήθηκε στα αλβανικά βουνά, όπου σε μια μάχη με τους Ιταλούς έπεσε κοντά στον Μοράβα. Ήταν ο πρώτος βρισαγώτης που έπεσε στον πόλεμο αυτό.
Ιωαν. Δημ. Παπαγιάννης Στρατιώτης
Ο Γιάννης Παπαγιάννης, απ’ το γνωστό σόι του χωριού μας, χάθηκε στα Αλβανικά βουνά, τρίτος κατά σειρά χωριανός μας, που έπεσε στον πόλεμο του σαράντα «υπέρ πατρίδος». Σύμφωνα με τις αναμνήσεις του Γιάννη Καλατζή : «…χάστσι, αυτόν εν τουν ηύραν σκουτουμένουν»
Δημοσθένης Νικ. Κανδύλης Στρατιώτης
Ο Δημοστής Κανδύλης, θείος του Στάθη Ταξείδη, στρατεύθηκε παρά την προσπάθειά του αδελφού του να αποτρέψει αυτό το γεγονός επειδή είχε μια κάποια διανοητική αδυναμία. Ο ίδιος όμως, μπροστά στον αξιωματικό του στρατού, στη Μυτιλήνη, τα βαλε με τον δάσκαλο αδελφό του ισχυριζόμενος ότι είναι πολύ ικανός, αναφέροντας μάλιστα και όλες τις δουλειές που έκανε στην οικογένειά του.
Έτσι στρατεύθηκε. Αλλά το τέλος του ήταν άδοξο αφού πνίγηκε κατά τη διέλευση ενός ποταμού.
Νικόλαος Σ. Βουδούρης Εκτελέστηκε από τους Γερμανούς
Ο Νικόλας Βουδούρης δεν έπεσε στον πόλεμο αλλά εκτελέστηκε από τους γερμανούς στην κατοχή, στη Μυτιλήνη, στα Τσαμάκια, -εκεί που τώρα είναι η πλαζ του ΕΟΤ. Ο Νικόλας εκτελέστηκε την αυγή της 6ης Σεπτεμβρίου 1941.
Ο Νικόλας γεννήθηκε στην Προύσα στα απέναντι μικρασιατικά παράλια. Με την μικρασιατική καταστροφή ήλθε και εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα. Παντρεύτηκε χωριανή μας (θεία του αείμνηστου Στέλιου Μπινή) και στην κατοχή βρέθηκε στο χωριό μας. Αιτία για τη θανατική καταδίκη του ήταν το ότι ήταν οργανωμένος στο ΚΚΕ.
Αιωνία η μνήμη τους! Δεν τους ξεχνάμε ποτε.